Browsed by
Kategoria: Kuchnia gości

image_pdfimage_print
Fasola po bretońsku Pawła Tomali

Fasola po bretońsku Pawła Tomali

final2

Witajcie w dzisiejszym wydaniu „Kuchni gości”. Dzisiaj gotuje dla Was Paweł Tomala, który o sobie mówi tak:

Dzięki nostalgicznej tęsknocie do dobrego, swojskiego jedzenia wstąpiłem w szeregi Wędzarniczej Braci na forum wedlinydomowe.pl i realizuję się w zadymionym świecie domowego wyrobu wędlin wytwarzając według tradycyjnych receptur swojskie wyroby. Od kiełbas aż po wędlinki dojrzewające.

Bardzo chętnie i odważnie eksperymentuję w kuchni i nie tylko na niwie przekąsek, bo i większe wyzwania w postaci choćby tortów nie są mnie w stanie wystraszyć.

Lubię klimatyczno-tematycznie przedstawić efekty swoich dokonań masarsko kulinarnych , fotografując je w ciekawie dobrany sposób z dobrze dobranymi dodatkami jak deska, obrus, nóż, czy też wazonik z goździkami  :)

Bardzo chętnie spędzam czas z dala od miejskiego zgiełku w prawie leśnej ciszy zbierając grzyby czy po prostu wpatrując się w horyzont. Lekko zbzikowany na punkcie muzyki zespołu GREGORIAN. Jestem też zapalonym kibicem siatkarskim :)

Fasola po bretońsku

received_10211676455212825

Składniki:

– opakowanie białej fasoli „Jasiek ”

– 25 -35 dkg kiełbasy (można tez dodać boczku)

– 5-7 cebul średniej wielkości (jeśli ktoś lubi może być więcej :))

– koncentrat pomidorowy

– tłuszcz (czytaj smalec) do podsmażenia kiełbasy i cebuli

– sól, pieprz, majeranek i papryka

Fasolę dzień wcześniej przebrać i zalać przegotowana zimną wodą. Następnego dnia ugotować ją w tej samej wodzie, w miarę potrzeby dolewając wrzątku. Kiełbasę i cebule pokroić w drobną kostkę i podsmażyć (można dodać mąki i lekko zasmażyć) a następnie dodać koncentrat pomidorowy. Doprawić solą, pieprzem i majerankiem. Tak uzyskanym ” sosem ” zalewamy fasolkę, mieszamy i trzymamy na średnim ogniu około 15 minut, delikatnie mieszając, po tym czasie szykujemy sobie bułeczkę (może być z masełkiem :)), wykładamy fasolę na talerz i po prostu jemy :)

Smacznego :)

final1

Czekoladowe trufle Gabrysi Rolskiej

Czekoladowe trufle Gabrysi Rolskiej

Dzień dobry :)

Chyba w sumie można było się mnie na tym blogu spodziewać :) A jakby ktoś jeszcze mnie nie znał, to cześć, Gabrysia jestem. Jagna to moja mama i uwierzcie mi, że jej dania smakują lepiej niż sobie wyobrażacie. Na co dzień jestem uczennicą liceum. Moim ogromnym zamiłowaniem jest rysunek i chyba wychodzi mi to już nie najgorzej ale nadal muszę jeszcze duuuuuuużo ćwiczyć :) Mam ogromną słabość do słodyczy i dlatego chciałam się podzielić swoim autorskim przepisem na bezalkoholowe trufle.

kolaz2

Trufle czekoladowe

Na wymiarową ilość, idealną na prezent będziecie potrzebowali:

– 200 g (dwie tabliczki) czekolady deserowej (najlepsza będzie czekolada „Wedla”)

– 30 g śmietanki (najlepiej kremówki, ale taka do kawy 12% też może być)

– 10 g niesolonego masła

– 10 g cukru (ja użyłam cukru pudru, ale można użyć spokojnie normalnego białego cukru)

– 3 krople aromatu rumowego

– łyżka kakao na posypkę

– drobno posiekane orzechy (w moim przypadku były to orzechy włoskie)

 

Do garnuszka wlewamy śmietankę i rozpuszczamy w niej masło. W międzyczasie, weźcie pierwszą tabliczkę czekolady i ją posiekajcie

Gdy masło całkowicie się rozpuści, zamieszajcie parę razy, by połączyło się ze śmietanką i wsypcie czekoladę.

Zmniejszcie gaz na minimum i wymieszajcie wszystko.

Gdy pierwsza część czekolady połączy się ze śmietanką, dodajcie wcześniej posiekaną drugą tabliczkę

Mieszajcie, póki nie powstanie gładka masa

Dodajcie cukier puder i dokładnie wymieszajcie z waszą czekoladą

Proporcje podane w przepisie są właściwe dla raczej wytrawnych trufli. Jeśli chcecie by były słodsze, to sugeruję wymienienie jednej tabliczki czekolady deserowej na mleczną i zwiększenie używanej ilości cukru.

Dodajemy aromat rumowy i porządnie mieszamy.

Masę przekładamy do miseczki i odstawiamy do ostygnięcia. Gdy osiągnie temperaturę pokojową to wstawiamy ją na pół godziny do lodówki. Po tym czasie czekolada powinna konsystencją przypominać plastelinę.

Do formowania trufli przyda nam się miseczka ciepłej wody. Zwilżamy nią dłonie i formujemy kuleczki z masy.

Trufle klasyczne, które będą obsypane kakao odłóżcie na razie na bok. W wilgotne kulki kakao będzie wsiąkać, więc zajmiemy się tym później :) Orzechowe, natomiast od razu obficie obsypcie waszą posypką.

Wstawcie trufle do lodówki na godzinę.

Obsypcie klasyczne trufle kakao i już można jeść :)

Smacznego.

Hekele Sabiny Waszut

Hekele Sabiny Waszut

lead

Witajcie kochani!

Dzisiaj zapraszamy Was na Górny Śląsk. Wpadniemy z wizytą do Sabiny Waszut, która zdradzi nam przepis na swoje ulubione danie z dzieciństwa. Oddajemy głos Sabinie :)

Dzień dobry, zapraszam Was dziś na Górny Śląsk, do mojej małej ojczyzny, z którą jestem mocno związana. Mieszkam tu wraz z rodziną, pracuję w muzeum etnograficznym i piszę. Mam ogromne szczęście, bo moja praca i pasja świetnie ze sobą współgrają i uzupełniają się wzajemnie. W pracy w muzeum opowiadam o Śląsku i prowadzę zajęcia z regionalizmu. Moje powieści również związane są z tym regionem. „Rozdroża”, „W obcym domu” i „Zielony Byfyj”, to saga, opisująca burzliwą historię Śląska, „Bar na starym osiedlu”, to opowieść o powrotach do korzeni. Zapraszam na moją stronę autorską.

kolaz1

Dziś chcę pokazać Wam Śląsk od kuchni. Zaprosić Was w kulinarną podróż.

Liczycie na rolada i modro kapusta? Może na żur albo krupnioki? Te wszystkie potrawy są znane i trochę już oklepane. Śląska kuchnia kryje w sobie wiele innych, równie smacznych niespodzianek, oto jedna z nich.

Danie o tajemniczej nazwie hekele jest moim wspomnieniem z dzieciństwa. Babcia przygotowywała je, gdy przychodziłam do niej w odwiedziny. Hekele, zawsze będzie kojarzyło mi się z babcinymi fartuchami w kwiatki i jej siwymi lokami. Nazwa potrawy pochodzi od niemieckiego słowa hacken, co oznacza siekać. Jest to prosta do przyrządzenia pasta, którą można jeść z ziemniakami na obiad lub z chlebem na kolację (ja wolę wersję drugą). Choć my jadaliśmy hekele przez cały rok, w śląskiej tradycji jest to danie postne, jedzone np. w Środę Popielcową lub Wielki Piątek.

produkty

Oto lista składników potrzebnych do zrobienia pasty:

Trzy jajka

Trzy śladzie matias

Trzy ogórki kiszone

Czerwona lub biała cebula

Łyżka majonezu

Pieprz

Natka pietruszki

kolaz2

Jajka gotujemy na twardo. Płuczemy płaty śledziowe (gdy są bardzo słone, możemy pozostawić je w wodzie na dłuższy czas). Kroimy śledzie w drobną kosteczkę, kroimy również ogórki, cebulkę

i ugotowane jajka. Całość mieszamy z dodatkiem majonezu. Przyprawiamy do smaku pieprzem (sól jest już niepotrzebna). Moja babcia rozgniatała całość widelcem, aż do uzyskania w miarę jednolitej masy (czasem jajka i śledzie przepuszczała przez maszynkę do mielenia), ja wolę większe kawałki. Gotową pastę nakładamy na kromkę świeżego chleba, posypujemy natką pietruszki.

Smacznego

final1

Magiczne brownie Ewy Bauer

Magiczne brownie Ewy Bauer

Witajcie czytelnicy!

Wraz z Ewą, naszym dzisiejszym gościem zapraszamy na pyszne ciasto. Jedno jest pewne – czekolady nie zabraknie :)

A teraz oddajemy głos Ewie:

Nazywam się Ewa Bauer i jestem autorkA powieści obyczajowych: „Kurhanka Maryli” oraz trylogii „Kolory uczuć”. Niedawno ukazała się pierwsza część „W nadziei na lepsze jutro”, w styczniu 2018 ukaże się druga część  „Kruchość jutra”, a w marcu „Słoneczne jutro”.

Więcej o mnie i moich książkach możecie poczytać na stronie autorskiej albo na fanpage’u, na który serdecznie zapraszam.

kolaz ewa

No i obiecany przepis:

kolaz prod

MAGICZNE BROWNIE

składniki:

200 g masła

2 tabliczki gorzkiej czekolady

3 jajka

270 g drobnego cukru

135 g mąki

szczypta soli

kolaz1

Uwielbiam to ciasto, bo zawsze wychodzi, a jak nie wychodzi to nie widać :)

Brownie, czyli ciasto czekoladowe, którego cechą jest to, że nie wyrasta. Coś idealnego dla mnie i wszystkich, których zmorą jest zakalec. A do tego do jego wykonania nie potrzeba specjalnych umiejętności. Dla mnie strzał w dziesiątkę.

Najpierw rozpuszczamy masło w garnku na małym ogniu, w tym czasie nastawiając piekarnik na 160’C. Do rozpuszczonego masła wrzucamy kostki dwóch gorzkich czekolad. Ja używam takiej o minimalnej zawartości 70% kakao. Mieszamy, bo szybko się rozpuszcza, a jak już się rozpuści to wyłączamy. Już jedna trzecia roboty za nami.

W oddzielnej misce miksujemy jajka z cukrem, można dodać też cukier waniliowy albo prawdziwą wanilię. Dodajemy masę czekoladową z garnka, miksujemy, potem mąkę i sól i miksujemy na jednolitą masę.

Foremkę, mniej więcej 25×25, wykładamy papierem do pieczenia. Przelewamy masę, wyrównujemy i wkładamy do pieca. Pieczemy ok. 35 minut. Ciasto musi być w środku trochę mokre.

U nas blacha znika jeszcze zanim ciasto ostygnie. Idealnie pasuje z kubkiem mleka.

Mamy w pracy taki zwyczaj, że raz w tygodniu ktoś przynosi ciasto.

Koleżanki podniosły wysoko poprzeczkę, więc moje brownie nie tylko musi smakować, ale także wyglądać. Wymyśliłam więc sos ze zmiksowanych malin i płatki migdałowe. Chyba wygląda nieźle, co? :)

 

final

Pozdrawiam serdecznie,

Ewa Bauer

Pierogi ruskie Radka Lewandowskiego

Pierogi ruskie Radka Lewandowskiego

Dzień dobry mili Czytelnicy!

Dzisiaj przedstawiamy Wam wyjątkowego gościa. Nie bójcie się. On tylko tak groźnie z tym mieczem wygląda 😉
W rzeczywistości nie zrobi Wam krzywdy za to z przyjemnością zrobi ruskie pierogi. Oczywiście w ramach przerwy od pisania książek :)

Pozwólcie, że nasz dzisiejszy gość przedstawi Wam się osobiście:

Radosław Lewandowski urodzony 26 maja 1968 roku w Płocku.

Absolwent Wydziału Zarządzania i Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Wieloletni pracownik administracji samorządowej i państwowej.

Miłośnik literatury i filmu z gatunku fantasy, science fiction, space opera, post. apo, oraz barwnych i nieco krwawych opowieści historycznych.

Jeden (wcale nie najważniejszy) z założycieli Płockiego Klubu Fantastyki „Elgalhˈai”

Historyk-amator, interesujący się kulturą wczesnosłowiańską i skandynawską, w tym głównie trzema ‘złotymi wiekami wikingów”.

Autor powieści:

– „Yggdrasil Struny Czasu” – traktującej o podróżach w czasie i między wymiarami

– „Yggdrasil Exodus” – space opery, opisującej ludzkość w obliczu kosmicznej zagłady

– „Wikingowie. Wilcze dziedzictwo” – opowieści o walce o władzę i podróży do nowego świata.

– Wikingowie. Najeźdźcy z Północy” – historii opisującej losy wikinga wśród Indian z Ameryki Północnej.

– „Wikingowie Topory i sejmitary” – opowieści o podróży grupy wikingów i Indian, przez rzeki Rusi go Bizancjum.

– „Wikingowie Kraina Proroka” – zamykającej cykl „Wikingowie”. Opisano w niej pełną przygód drogę wikińskich najemników przez kalifat Kordoby i Sycylię. Data premiery koniec roku 2017 lub pierwszy kwartał 2018 (decyzja wydawcy).

Autor opowiadań:

– „Tygrys szablozęby” – o podróży w czasie.

– „Pieczęć na niebie” –  o wyprawie do sąsiedniej galaktyki – uzupełnienie cyklu Yggdrasil.

– „Skarb Haralda Sinozębego” – opowiadanie w realiach skandynawskich, będące odpowiednikiem greckiego mitu.

– „Pieśń księżyca” – opowiadanie erotyczne, które ukazało się w antologii „Bierz mnie”

Linki do fanpejdży: 

https://web.facebook.com/WikingowieWilczeDziedzictwo/

https://web.facebook.com/yggdrasilstrunyczasu/

Linki do książek:

http://www.empik.com/wikingowie-wilcze-dziedzictwo-lewandowski-radoslaw,p1119755773,ksiazka-p

http://www.empik.com/wikingowie-tom-2-najezdzcy-z-polnocy-lewandowski-radoslaw,p1128169774,ksiazka-p

http://www.empik.com/wikingowie-tom-3-topory-i-sejmitary-lewandowski-radoslaw,p1136192777,ksiazka-p

http://www.empik.com/yggdrasil-tom-1-struny-czasu-lewandowski-radoslaw,p1108637365,ksiazka-p

https://bonito.pl/k-90611645-yggdrasil-exodus

kolaz1

A teraz obiecany przepis na pierogi :)

Pierogi ruskie Oddeigo Asgotssona, marnotrawnego syna Asgota z Czerwoną Tarczą, które kochałby ponad życie gdyby w X wieku w Skandynawowie znali ziemniaki.

 

Taki oto napis, wyryto na jednym z kamieni runicznych odkrytych w Uppsali, podczas zakrojonych na szeroką skalą prac archeologicznych. Spisano go w futharku młodszym, czyli składającym się z szesnastu znaków alfabecie runicznym. Zważywszy, iż w grobie tego znacznego woja – (kości należały do postawnego mężczyzny, którego pochowano w długim na 40 m langskipie) – znaleziono tylko jeden głaz z rytami, wiadomość którą chciał przekazać potomnym musiała mieć dla tego hevdinga ogromne znaczenie. Przedłożył ją ponad własną sławę, co było rzadkością wśród dziesięciowiecznych wikingów.

 

„Godną podniebienia samego Odyna dziwną potrawę, sporządził nam podczas wyprawy przez Ruś do Miklagardu zwanego też Konstantynopolem, przewodnik o imieniu Oleg. Niech pamięć o niej przetrwa do Gimlei – pozbawionego zła świata, jaki nastanie po Ragnaröku”

pierogi1

 

Składniki:

farsz:

1 kg ziemniaków

0,7 kg tłustego białego sera

1 duża cebula + 1 cebula do omasty.

przyprawy: sól, pieprz, tymianek, rozmaryn

olej

ciasto:

0,6 kg mąki

250-350 ml wrzącej wody

3 łyżki oleju

 

Sporządzanie farszu do pierogów:

Jedną cebulę pokroić we kostkę i przesmażyć na klarowanym maśle lub oleju.

Ugotowane dzień wcześniej ziemniaki, zmielić w maszynce do mielenia mięsa razem z białym serem i podsmażoną cebulą.  Farsz przyprawić do smaku solą, pieprzem, szczyptą tymianku i rozmarynu.

 

Przygotowywanie ciasta na pierogi:

Mąkę przesypać do dużej miski. Zagotowaną  (prawie wrzącą) wodę, zmieszać metalową łyżką z mąką. Nie wkładać dłoni!

Gdy masa nieco przestygnie (ok 1-2 minuty) ostrożnie wyrobić rękami ciasto, dodając wody lub mąki, w zależności od potrzeb. Pod koniec dodać dwie łyżki oleju. Gotową masę włożyć na 0,5 godziny do torby foliowej. Po tym czasie można rozpocząć wałkowanie placków ciasta i formowanie pierogów.

Wrzucać do wrzącej i posolonej wody i gotować ok. 3-4 minuty.

Cebulę pokroić w kostkę i podsmażyć na oleju – polejemy tym pierogi. Można zamiast oleju, wykorzystać boczek lub pokrojoną w kostkę słoninę.

Na brodę Jednookiego, nie jedliście nigdy nic lepszego!

 

Rys historyczny

Pierogi zwane w dzisiejszej Polsce ruskimi, a na terenie Ukrainy polskimi, powstały na Rusi Czerwonej, która obejmowała południowo-zachodnią część Rusi Kijowskiej. W jej skład wchodziły też Lechickie Grody Czerwieńskie, teren o który w X i XI w. toczyły się zacięte boje pomiędzy władcami Rusi i Polski. W 981 roku zdobył je wraz z Przemyślem kijowski kniaź Włodzimierz Wielki z rodu Rurykowiczów (władców w których żyłach płynęła skandynawska krew Ruryka).W 1018 odzyskał je w wyniku wyprawy kijowskiej Bolesław Chrobry. W roku 1031 znowu przeszły w ręce Rusinów (nazwa prawdopodobnie pochodzi od skandynawskiego słowa „roa” – wiosłowanie).Jeśli jednak chodzi o farsz, jest on znacznie późniejszy. Nie zmogłem się jednak, by proponować czytelnikowi islandzki hakarl przyrządzany ze zgniłego mięsa rekina, czy choćby kiszonego śledzia.

 

Etymologia nazwy pierogi nie jest jednoznaczna. Przypuszczalnie wywodzi się od prasłowiańskiego słowa „piera”, którym nazywano rodzaj nadziewanego ciasta.

pierogi2

 

Zupa dyniowa Katarzyny Georgiou

Zupa dyniowa Katarzyny Georgiou

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Witajcie w Kuchni Gości!

Dzisiaj gotuje dla Was Katarzyna. Zapraszamy serdecznie na zupę dyniową jej autorstwa. Ale najpierw nam się Kasia ładnie przedstawi :)

Katarzyna Georgiou – poetka, czarownica, matka i miłośniczka kotów.

Katarzynę Georgiou można opisać jako wielobarwną postać w odsłonach podróżnika, emigranta, pasjonatki kultur indiańskiej i słowiańskiej, autorki książek poetyckich dla dzieci i dorosłych, miłośniczki kotów i magii naturalnej czy też niepoprawnej marzycielki. To najbardziej uwidacznia cykl poetycki zwieńczony tomem „Drzewa kochać potrafią”, który jest zbiorem bajęd inspirowanych obserwacją Natury pulsującej życiem w pełnej ptaków i zwierząt Dolinie Baryczy, gdzie autorka znalazła swoje miejsce na Ziemi, swój dom. Usłyszymy tu także echo indiańskich bębnów i słowiańskich wierzeń dodających kolorytu snutym opowieściom. Ten właśnie zbiór jest pomostem spinającym i zamykającym cykl przemyśleń i refleksji nad życiem, które w formie wierszy i obrazów malowanych prozą poetycką autorka zawarła w poprzednich książkach „Światy dwa w pogoni za Leśnym Lichem” i „Komu mruczy kot”.

 

kolaz georgiou

 

„Świat postrzegam jako miejsce spotkań różnych form życia, które są ze sobą powiązane, jak naczynia połączone. Majowie pozdrawiają siebie słowami «In La- k’ech», co w dosłownym przekładzie oznacza: «Jestem innym tobą, a ty innym mną». To stwierdzenie obejmuje wszystkie formy życia w Naturze: zwierzęta, rośliny, skały, żywioły powietrza, ziemi, wody i ognia. Wszystkim i wszystkie- mu jesteśmy winni szacunek, bo gdy wyrządzamy szkodę lub krzywdę innym naumyślnie lub zarządzamy zasobami naturalnymi niemądrze i z chciwością, to naprawdę krzywdzimy siebie samych, zaśmiecamy własny dom destrukcyjną energią, zamiast wypełniać go tą, która wspomaga rozwój”.

Jako rasowa czarownica warzy w wiedźmińskiej kuchni wiele smakowitych potraw, intuicyjnie dobierając zioła i przyprawy podczas łączenia darów Natury z przydomowego ogrodu. Dziś zaprasza do swojej kuchni, w której królują późnoletnie lub jak kto woli wczesnojesienne warzywa…

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zupa dyniowa Czarownicy Naskalnej

30 – 50 dkg dyni, obranej ze skórki i pokrojonej w kostkę

Opcjonalnie: pół cukinii również pokrojonej w kostkę,

1-2 posiekanych cebul

3 pomidory

3 ziemniaczki

2 łyżki sklarowanego masła

1 litr wody

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Pół łyżeczki sproszkowanej gałki muszkatołowej, listek laurowy, kilka ziaren ziela angielskiego i takie przyprawy jakie wam się pod rękę nawiną – lubczyk, pieprz, papryka, bazylia, kurkuma, kolendra, gorczyca, kminek, pietruszka, czosnek, chili oraz sól do smaku.

Cebulę, dynię i cukinię podsmażamy na maśle, po zeszkleniu dorzucamy pokrojone pomidorki i ziemniaczki, zalewamy wodą, dodajemy przyprawy i sól i gotujemy, aż warzywa zmiękną, a w szczególności ziemniaczki. Miksujemy całość robotem i podajemy na gorąco lub zimno wraz z prażonymi nasionkami dyni i płatkami migdałowymi :)

A jak zostanie wam dyni, to na kawałeczki kroimy resztę, upychamy w słoiczkach i robimy zalewę z wody, octu (może być też jabłkowy), musztardy francuskiej, paru goździków, ziela angielskiego i listka laurowego, opcjonalnie dorzucamy troszkę świeżego imbiru, dodajemy parę łyżek brązowego cukru i po zagotowaniu, zalewamy naszą dynię, dorzucając po płaskiej łyżeczce miodu do każdego słoiczka – najważniejsza rzecz – zalewę robimy na oko – a więc próbujemy, czy nie za kwaśna, więc ostrożnie z octem 😉 Po zakręceniu słoiczków pasteryzujemy je przez 20 minut i voila!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omlet z kaniami Agaty Suchockiej

Omlet z kaniami Agaty Suchockiej

Witajcie!

Nasza kuchnia ponownie otwiera dzisiaj podwoje dla kolejnego utalentowanego gościa. Dzisiaj będzie niebezpiecznie, bowiem przybyła w nasze skromne progi krwiożercza Agata o morderczych instynktach. Najlepiej niech się Wam ładnie przedstawi sama :)

Kanię zamordowała dla Was Agata Suchocka – autorka powieści grozy inspirowanych twórczością Anne Rice, wydawanych obecnie po angielsku nakładem wydawnictwa Cheeky Kea Printworks (I Give You Eternity Series: And Then The Darkness Came, Face To Face, Song of the Nightingale). W kraju debiutowała ponad dwa lata temu powieścią „Woła mnie ciemność”. Na co dzień pozornie niegroźna żona i matka, nocami łaknąca krwi, nieokiełznana i pełna namiętności bestia (oczywiście tylko na kartach powieści…;). W wolnych chwilach brzdąka na ukulele, śpiewa bluesa i tłumaczy literaturę na język angielski. Jej mniej krwawe, choć niemniej intrygujące opowiadania, a także recenzje czytanych bardzo wybiórczo powieści, można przeczytać na blogu agatasuchocka.blogspot.com.

kolaz dwa

A teraz obiecany przepis:

Zdarza nam się przynieść z lasu inspirację, zbłąkanego psa, głowę w reklamówce, a ci mający więcej szczęścia, szczególnie porzuceni na czas naszych rozlicznych wyjazdów karierowicznych panowie-mężowie, przynoszą czasami upolowaną kanię, wygmeraną spomiędzy zdradziecko kolczastych zasieków jeżyn czy zdobytą z poświęceniem na połaciach podmokłych łąk. Nie bardzo potem wiadomo, co z taką samotną kanią zrobić, szczególnie, gdy jest się jeszcze zaspanym, pies już po śniadaniu, a do obiadu za daleko, by czekać na smakowitego grzyba w panierce.

Oto przepis na prościutki omlet z kanią, którą poza sezonem godnie zastąpią boczniaki lub duże, grillowe pieczarki.

produkty

Składniki:

– martwa kania

– jajka

– szczypiorek/natka pietruszki

– olej i masło do smażenia

– sól i pieprz do smaku

 

kolaż2

 

Kanię mordujemy, po czym siekamy lub kroimy wedle naszych umiejętności władania nożem. Podobnie bezlitośnie siekamy zieleninę. Na patelni rozgrzewamy olej i masło na niewielkim ogniu i podsmażamy poćwiartowaną kanię, aż się zarumieni.

W międzyczasie (wiem, panowie nie mają podzielnej uwagi, więc mogą to zrobić wcześniej, żeby jedynej kani nie spsować na zbyt dużym ogniu) „rozkłócamy” jajeczka. Mieszamy? Bełtamy? Ubijamy? Przysmażoną kanię zalewamy lawą jajeczną i czekamy, aż zacznie się ścinać. Cała operacja musi odbywać się na średnim ogniu (ja tam mam ogniową kuchenkę, na elektrycznej nie umiem…) Gdy brzegi się przyrumienią, posypujemy dzieło szczypiorkiem i składamy na pół za pomocą łopatki. Wyłączamy gaz i zostawiamy pod przykryciem na minutkę celem „dojścia”. I voila! Proste?? Banalnie, a jakie pyszne! Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy!

SMACZNEGO!

final 1

Konfitura różana Katarzyny Wojtyńskiej – Stahl

Konfitura różana Katarzyny Wojtyńskiej – Stahl

Witajcie czytelnicy :)

Katarzyna, nasza dzisiejsza bohaterka, jest właścicielką najpiękniejszego ogrodu na świecie. Od samego patrzenia na zdjęcia aż się kręci w głowie :)

Nie dziwne, że rośliny z własnej hodowli wykorzystuje w kuchni. Zapraszamy do zwiedzania i na konfiturę różaną, ale najpierw pozwólmy naszemu gościowi się przedstawić.

Dzień dobry, mam na imię Katarzyna. Zapraszam Was do mojego ogrodu, który ma kolory szczęścia i spokoju… Przysiądźcie proszę na ławeczce i odpocznijcie choć trochę.

Mój ogród to cudowna, rozszumiana, rozćwierkana cisza.  Kraina leżąca na pograniczu Beskidu Wyspowego i Pogórza Wiśnickiego. Jeszcze 10 lat temu, mały domek z dużym ogrodem, w pod szczyrzyckiej wsi, traktowałam jako „rzecz na sprzedaż”. Nie sprzedałam… a dzisiaj nie wyobrażam sobie mojego życia bez ogrodu pod lasem.

 Zapraszam na mojego bloga i FB

A to ja i mój ukochany jamnik Franio :)

Różana konfitura – przepis

Dawno temu, moja babcia, przez całe lato przynosiła do domu naręcza róż. Oczywiście z własnej działki, która była jedną z piękniejszych w okolicy. Bajecznie piękne róże, przeważnie herbaciane, układała do kryształowego wazonu. Pachniało nimi w całym domu. Któregoś dnia, przyszła z olbrzymim, wiklinowym koszem, pełnym różowych, pachnących płatków. Na moje zdziwione oczka kilkulatki, odpowiedziała z mrugnięciem oka: „róże są pyszne”. Nie muszę Wam mówić, jaką ciekawość wzbudziły we mnie te słowa i wtedy, krok po kroku, babcia Teofila wtajemniczyła mnie we wszystko. Tak powstała różana konfitura.

Dzisiaj, po wielu, wielu latach, ciągle mam jeszcze przed oczyma obraz mojej najdroższej babuni, ucierającej w wielkiej makutrze płatki róż z cukrem. Zdaje się, że poszłam w jej ślady, bo rok rocznie, zamykam w kilku słoiczkach różany smak i aromat. Niestety, nie mam w ogrodzie dzikiej róży i muszę chodzić na „szaber” do sąsiada. Oczywiście, za jego zgodą. Zawsze jest to początek lata i bardzo słoneczny, suchy poranek.

To właśnie od babci wiem, że aby różana konfitura dała naszemu podniebieniu rozkosz, to płatki muszą pachnieć słońcem i latem.

A więc, przynoszę do domu kosz, pełen świeżutkich płatków, przebieram je i przepłukuję. Dobrze osuszam papierowymi ściereczkami (babcia używała do tego celu lnianej ściereczki) i wrzucam do makutry. Prawie zawsze jest ich około pół kilograma, więc na całość muszę dodać 70 dkg. cukru. Na stole już czeka drewniana pałka do ucierania i do akcji wkracza NPS (niezwykle przystojny siłacz) – ten, który na moje życzenie, przenosi w ogrodzie głazy, np. w suchej rzece.

I … zaczyna się ucieranie płatków dzikiej róży z cukrem.

W trakcie ucierania, należy dodać do masy trochę soku z cytryny i maleńki kieliszeczek rumu lub koniaku, po to, aby konfitura nabrała „tajemnego” smaku i koloru.

Wreszcie koniec ciężkiej pracy!

Przełożyłam ją do słoiczków i dobrze zakręciłam. Makutrę popłukałam zimną wodą mineralną i uzyskałam dwie szklanki różanego, orzeźwiającego napoju. Chwilo trwaj!

Zupa z czosnku niedźwiedziego Danuty Zygarlickiej

Zupa z czosnku niedźwiedziego Danuty Zygarlickiej

Witajcie :)

Dzisiaj naszą Kuchnię Gości odwiedziła Danusia. Niesie gar aromatycznej zupy z czosnku niedźwiedziego. Zapraszamy serdecznie i już wyciągamy talerze 😀
Ale najpierw posłuchajmy, co nam o sobie opowie nasza dzisiejsza bohaterka. 

Mam na imię Danusia. Jestem mężatką i mamą dorosłego Syna Oskara. Mieszkam w Irlandii w uroczym hrabstwie Kerry.  Z wykształcenia jestem ekonomistką. Moja przygoda z gotowaniem trwa, trwa … odkąd sięgam pamięcią. Od dzieciństwa zawsze lubiłam przebywać w kuchni z moją Mamą, która dbała o to, aby posiłki były pyszne, zdrowe, podane tak, by oczami już można było jeść. Mam nadzieję, że te wszystkie wspaniałe cechy po niej odziedziczyłam równocześnie z przepisami, które skrzętnie zapamiętałam. Dlatego, i nie tylko, postanowiłam się tym „dobrodziejstwem” z Wami podzielić.

Przy okazji serdecznie zapraszam na mojego bloga.

A to moje dwie miłości. Pies Lucky i mój ogród:

kolaz1

Czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum), inaczej czosnek cygański lub cebula czarownic, to roślina, której właściwościodkryli już starożytni Germanie. Traktowali oni czosnek niedźwiedzi jako uniwersalny lek. Starogermańska legenda głosi, że był on pierwszym posiłkiem niedźwiedzi po przebudzeniu się ze snu zimowego (stąd nazwa rośliny). Doszli więc do wniosku, że skoro czosnek wzmacnia niedźwiedzia, to jest w stanie wzmocnić również człowieka. Należy jednak zaznaczyć, że czosnek niedźwiedzi w niczym nie przypomina tradycyjnego czosnku. Nie ma on formy ząbków, lecz liści, które zawierają najwięcej prozdrowotnych właściwości i są jego najczęściej jadaną częścią. Czosnek niedźwiedzi dzięki swoim walorom znalazł szerokie zastosowanie w kuchni. Nadaje się na przetwory (mrożony, kiszony), pesto, jako dodatek do sosów, pieczywa, twarogów… i nie tylko. Zupa z czosnku niedźwiedziego. 

Składniki:
– ok. 600 g liści czosnku  niedźwiedziego z łodyżkami
– 2,5 – 3 litry bulionu (warzywny lub drobiowy)Zupa z czosnku niedźwiedziego
– różowa sól himalajska
– pieprz czarny grubo mielony
– świeżo starta gałka muszkatołowa (do smaku)
– 1 ząbek czosnku
– śmietanka kokosowa (z 1 puszki mleka
  kokosowego)
– olej kokosowy
Opcjonalnie:
– ziemniaki ugotowane (tzw. „z wody”)
– ugotowany ryż jaśminowy
– jajka ugotowane na twardo
 
 
W zależności od tego, czy chcemy zupę w wersji mięsnej, czy wegetariańskiej gotujemy bulion drobiowy lub warzywny. Ja ugotowałam lekki, mięsny na skrzydełkach drobiowych z dodatkiem warzyw (marchew, pietruszka, seler, por, cebula). Liście czosnku niedźwiedziego dokładnie myjemy i osuszamy. Kroimy razem z łodyżkami. W garnku rozgrzewamy 2 – 3 łyżki oleju kokosowego, wrzucamy pokrojony czosnek, oprószamy solą himalajską i podsmażamy (właściwie dusimy) chwilę, aż zmięknie. Połowę przekładamy (jeżeli lubicie zupy krem – dodajcie całość) do garnka z wrzącym bulionem (czystym, bez warzyw) i  miksujemy blenderem (popularną „żyrafą”). Dodajemy śmietankę kokosową (zebraną z 1 puszki mleka kokosowego), ponownie miksujemy. Stawiamy „na gaz”, dodajemy przeciśnięty przez praskę 1 ząbek czosnku, pokrojoną w kostkę marchew z bulionu oraz pozostały czosnek niedźwiedzi (nie miksowany). Doprawiamy solą, czarnym pieprzem oraz świeżo startą gałką muszkatołową – zagotowujemy. Podajemy z jajkiem na twardo i, do wyboru, z ryżem, ziemniakami z wody lub – z czym kto lubi. Do dekoracji użyłam kwiaty czosnku niedźwiedziego, koperek, chilli nitki i igiełki pomidorowe.
 
kolaz2
 
Zupa z czosnku niedźwiedziego jest daniem błyskawicznym i bardzo prostym w wykonaniu. Można ją przygotować w wersji mięsnej (na bulionie drobiowo warzywnym) lub wegetariańskiej (na bulionie warzywnym).  Właśnie dzięki krótkiej obróbce czosnku niedźwiedziego zachowujemy jego walory zdrowotne i smakowe. Nie po raz pierwszy przygotowuję potrawy z tej wysoko cenionej w ostatnich latach rośliny, ale jedno muszę przyznać – w tym roku (nie wiem dlaczego) czosnek niedźwiedzi jest wyjątkowo aromatyczny. Gorąco polecam i… na zdrowie.
 
final
 
 
Polędwica dojrzewająca Grzegorza Zabiegłego

Polędwica dojrzewająca Grzegorza Zabiegłego

Dzisiaj witamy w naszych skromnych, kuchennych progach Grzegorza Zabiegłego, który krok po kroku wyjaśni Wam jak w domowych warunkach wykonać wędlinę dojrzewającą. Do dzieła Grzesiu :)

Grzegorz Zabiegły, oddany mąż Ani i ojciec dwójki cudownych dzieciaków. Zawodowo zajmuje się produkcją nietuzinkowych saun. Z zamiłowaniem oddaje się ogrodnictwu i produkcji wędlin. Aktywnie uczestniczy w tworzeniu forum Wędzenie domowe  i moderuje prężnie rozwijającą się grupę Wędzenie z pasją, której członkowie dzielą się swoimi sekretami dotyczącymi domowego wyrobu pachnących dymem wędlin. Mniam :)

kolaż grzesiek

Polędwica dojrzewająca

Składniki:

– polędwica wieprzowa

– peklosól 25 g / 1 kg

– cukier – 2g / 1 kg

– kolendra cała

– czosnek świeży

– bazylia suszona

– kultury bakterii

kolaż1

Przygotowanie:

Z polędwicy odkrawamy mizdrę i warkocz. Wycinamy błony. Mieszamy peklosól z cukrem i dokładnie nacieramy mięso. Nakłuwamy patyczkiem do szaszłyków i wkładamy do szklanego naczynia. Przez 7 dni trzymamy w lodówce. Codziennie odwracamy mięso i masujemy. Nie odlewamy soków (mięso je w procesie peklowania wchłonie). Po 7 dniach nacieramy mięso przyprawami. Dajemy je według uznania, w zależności co lubimy. Ja użyłem przypraw podanych wyżej. Dodatkowo posmarowałem mięso kulturami bakterii. Tak przygotowane mięso wkładamy w pończochę lub specjalną siatkę. Wieszamy w pończosze w temperaturze pokojowej na 2-3 dni. Po tym czasie przenosimy mięso do miejsca, w którym mamy temperaturę 10-12 stopni i dużą wilgotność. Możemy je powiesić w kartonie, a na spód włożyć miskę z wodą. Po 30 dniach polędwica jest gotowa.

final