Browsed by
Kategoria: Pisze się

image_pdfimage_print
Świat według Ciumka 3

Świat według Ciumka 3

Z poprzednich felietonów zapewne już wiecie, że zasadniczo to ja lubię ryzyko. Bo cóż mi innego w życiu pozostało? Na dziewczyny przecież nie pójdę, bo już nie mam z czym, to może chociaż za to nadrobię jakąś wyrafinowaną rozrywką oraz popularnością w Internetach? Jak myślicie? Dobry plan?

Każdy orze jak może, i jakoś trzeba sobie radzić.  Czasy dla celebrytów nastały ciężkie. Dziś każdy to wie. Własnego medialnego coach’a jeszcze nie mam, więc na razie, po ciuchu się podpiąłem do bloga, gdzie pisze moja pani i tu się, w wolnych chwilach, lansuję :)

Ale wracając do sedna. Zauważyłem, że ludzie lubią ryzyko, a szczególnie, gdy ryzykuje ktoś inny.  To, że lubię się ślizgać, to już wiecie, więc sami rozumiecie, że przed Wielkanocą to dopiero był w domu wypas nie lada, bo pani na okrągło robiła coś w kuchni i podłogę myła po kilka razy dziennie.  Można się było ślizgać do woli, że już nie wspomnę nawet o tym, co w tym czasie spadało na podłogę…

Na kociego smakosza!

Same smakołyki! A już najlepiej było, jak gniotła krówki na kajmak do mazurka i potem dała mi swoje palce do oblizania. Spróbowałem i nie uwierzyłem, że istnieje coś tak pysznego, więc zawołałem Szajbę, żeby przyszła mi powiedzieć, co to jest. Tornado też się załapał.

Pani, jak wszyscy memlaliśmy te bosko-słodkie paluchy, wyraziła nadzieję, że nie dostaniemy po tym sraczki, ale ustaliliśmy w konspirze, że nawet jak dostaniemy, to wspólnie zakopiemy pod dywan, bo inaczej drugi raz nam tego nie da.

Na to przyszedł do domu pan i dziewczyny. Zuza postawiła na stole w kuchni specjalny koszyk z różnościami i powiedziała mojej pani, żeby uważała na Ciumka.

Że niby, na mnie?!?!

A na co tu uważać??

Świetnie sobie w życiu radzę. Jestem urodziwy i rozgarnięty, zatem postanowiłem sprawdzić, o co chodzi. Po cichutku zakradłem się na stół i dla niepoznaki nakryłem się białą serwetką, którą buchnąłem z koszyka.

Królu złoty! Moje ulubione jajka na twardo i jeszcze kawał kiełbasy! Niebo! Byłem w połowie, jak przylazła Zuza i mnie franca zdekonspirowała.

– Mamo! Ciumek właśnie zeżarł naszą święconkę!

Dostałem ścierką przez łeb, ale później Tornado mi bardzo podziękował, bo się załapał na resztki tej poświęconej kiełby, więc jakoś przełknąłem to połajanie i postanowiłem być grzeczny, zwłaszcza że pochowali już przede mną wszystko, poza chlebem i sernikiem.

Bo się nigdzie nie zmieścił.

Tego drugiego jeszcze nie znałem, więc jak tylko w kuchni zrobiło się pusto, dobrałem się do sernika.

Mmm, to było nawet lepsze niż te krówki. Wtanżoliłem ile się dało, ale – na kociego proroka! – w kuchni zadzwonił telefon, przylazła Zuza, i znów zaliczyłem wpadkę.

Tym razem jednak pani uznała, że my również mamy święta.

Odkroiła całkiem spory kawałek sernika i pokruszyła nam wszystkim do misek. Szajba i Tornado znów mi dziękowali, bo sernika też wcześniej nie jedli.

A później pani wraz z panem nagrali film z życzeniami na Facebooka i podali do publicznej wiadomości, że w Wielką Sobotę zjadłem święconą kiełbasę z koszyka! Ech! Ależ poruta. Skąd ja miałem wiedzieć, że jest sobota?!

Jak mi kupią smartfona to będę wiedział!

Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.

Wiecie, na popularność trzeba wytrwale i ciężko harować.

Niech sobie piszą.

Niech bzdury wygadują.

Byleby tylko nie przekręcali nazwiska 😀

To pisałem ja!

Ciumek Memlok von Frontz V

Świat według Ciumka 2

Świat według Ciumka 2

Coraz częściej nabieram przekonania, że na serio, o coś musi chodzić z tą całą świętością, o której się tyle gada. Oczywiście w moim przypadku, bowiem nie da się zaprzeczyć, że mam ku temu jakieś wrodzone inklinacje. Zapewne kiedyś wstąpię w poczet kocich świętych, ale może… po kolei :)

Pierwszą wpadkę zaliczyłem już w styczniu. Z wodą święconą.

W sumie, smakowała jak ta zwykła, ale ta zwykła nigdy nie stoi na stoliku w salonie, w dodatku nalana na talerzyk. Państwo piją ze szklanek, więc uznałem, że to dla mnie, i sobie wypiłem. Ech, znów się nasłuchałem od mojej pani. Narobiła takiego rabanu, jakbym jej zjadł co najmniej pierścionek zaręczynowy i kilo kawioru, ale poszła do kuchni i nalała na talerz zwykłej kranówki, no to ja w międzyczasie dorwałem się do takiej niedużej miotły, która leżała obok talerza. Jeszcze nigdy nie widziałem takiej małej, więc też pomyślałem, że to dla mnie i trochę ją potarmosiłem za firanką. Też mi się dostało, ale na szczęście krótko, bo przyszedł do domu jakiś facet w czarnej sukience i się dobrał do tej mojej nowej zabawki. Dopiero po niewczasie dowiedziałem się, że to jest kropidło.  Potem ten kolo rozchlapał wodę z talerza po całym pokoju, ale nikt mu nic nie powiedział.  Tu się, serio, zdziwiłem. No, bo jak ja rozchlapię trochę wody z miski na podłogę w kuchni, to od razu słyszę, że jestem niegrzecznym Ciumkiem, a ten gość za chlapanie po pokoju dostał kasę w kopercie.

I gdzie tu jakaś sprawiedliwość?!

A ja tak lubię chlapać! Bo wiecie, nie ma nic lepszego, niż mokra podłoga, ale zanim pani mi sprawi tę przyjemność, najpierw zamiata. Normalną miotłą, nie tą małą od tego kolesia w kiecce. Uwielbiam, tak się dorwać do tych kłaków od miotły, a jeszcze lepiej wytarzać się w kupce zamiecionych śmieci.  Czasem dopadnę tego kudłacza, ale to tylko dla niepoznaki, bo zasadniczo, to ja czekam, aż pani na chwilę się odwróci, do szafki po zmiotkę i szufelkę. No to ja wtedy, hyc! Brzuchem, prosto w zamiecione śmieci 😀

Ależ jest uciecha, no mówię Wam! Jedna z lepszych. Ale lepiej wróćmy do tej mokrej podłogi. Tu trzeba się śpieszyć, bo szybko wysycha, więc biorę rozpęd z końca salonu i jadęęęę po korytarzu na pełnej petardzie!!! Wprawdzie czasem nie daję rady wyhamować przed końcem przedpokoju i rajd kończy się efektownym zderzeniem z drzwiami, ale sami przyznacie, że sporty ekstremalne wiążą się z ryzykiem, a bez ryzyka nie ma zabawy. No tak.

Ostatnio też zrobiło się groźnie. Leżałem sobie, spokojnie rozwalony, na mokrym. Nagle patrzę ci ja, a tu leci wprost na mnie kij od mopa!!! Wierzcie, na serio, bardzo ciężko jest tak rączo wystartować do sprintu na mokrej podłodze, więc łapami efektownie zamieliłem w miejscu. Cudem uniknąłem katastrofy i uszedłem z życiem. Ych…, ta moja pani się popłakała ze śmiechu, jak mieliłem. Zupełnie jej nie rozumiem. Nie dość, że podstępnie postawiła tego mopa, to jeszcze doszły mnie słuchy, że obrabia mi zad na publicznym necie.

To pisałem ja.

Ciumek Memlok von Frontz V

Świat według Ciumka 1

Świat według Ciumka 1

Ostatnio mam jakiś zły czas. Codziennie spotyka mnie jakaś brzemienna w skutki przygoda i już sam nie mam do tego nerw. Szajba i Tornado mogą wszystko, a ja jestem traktowany przez pozostałych jak jakiś smarkacz!

Na razie mnie pilnują, żebym jeszcze nie wychodził z domu, ale przedwczoraj udało mi się niepostrzeżenie przemknąć do ogrodu. I tyle mojego.  Zonk! Ja nie wiem, co tamci w tym widzą. Mróz, wiatr  i na ziemi to białe, co z nieba leci. Łapy mi zmarzły, więc szybko wróciłem pod drzwi i zacząłem ryczeć, co tchu w płucach, ale nikt nie otwierał. Ze środka słychać było jedynie skuczenie psa. Powiedziałem mu, że utknąłem za zewnątrz, ale Tornado chyba nie jest tak mądry jak myślałem, bo nie umiał mnie wpuścić. Skulony, schowałem się na ganku za koszem na parasole i czekałem na ratunek. Na szczęście moja pani w końcu wróciła z zakupów i zabrała się za odśnieżanie wokół domu. I tak mnie znalazła. Na mój widok minę zrobiła prawie tak zdziwioną,  jakby ujrzała ducha, ale wzięła me roztrzęsione, zmarznięte futro na ręce, zrugała po całości od głupich kotów i zabrała do domu. I tu nastąpiło coś wspaniałego. Po raz pierwszy w życiu dostałem na rozgrzewkę ciepłe mleko. Mmm… chyba będę częściej nawiewał.

No, ale nic to. Następnego dnia, rozsmakowany wczorajszym podniebiennym doświadczeniem z mlekiem, postanowiłem, w mych kulinarnych doznaniach, pójść  nieco dalej i sprawdzić cały dostępny nabiał. Własnego już nie mam, ale w kuchni, po śniadaniu, zostało trochę jajka na twardo. Udało mi się podwędzić jeden plasterek i spylić do salonu za fotel. Zanim mnie pani złapała, to zdążyłem wszamać. I to było boskie. Tak boskie, że postanowiłem wrócić do kuchni po kolejny kawałek, com go zgubił po drodze, ale moja pani wyrzuciła ten boski frykas do śmieci i zabrała się za klepanie w klawiaturę. Cóż było począć. Już wcześniej rozkminiłem, jak otwiera się szafki, więc po cichutku dobrałem się do śmietnika. Już byłem bliski sukcesu, jak ten głupi kubeł przewrócił się i wypadł z szafki. No i się wydało. I znów wszystko na mnie. Wszystko się wysypało na podłogę. Wszystkie pyszne skarby.

Ale dostałem zjebkę!

Dziś, dla odmiany, postanowiłem być bardzo grzeczny. Zarówno kosz na śmieci, jak i drzwi do ogrodu omijałem szerokim łukiem, za to nie mogłem sobie odmówić wyjścia do piwnicy. Tam to dopiero jest raj dla kota. Czego tam nie ma! Ile pajęczyn, gratów wszelkich… No, po prostu bajka.

A już najbardziej to lubię myknąć sobie do garażu. Tam stoi takie czerwone coś, czym moja pani wyjeżdża z domu i bardzo mi się tam w środku podoba. Już kilka razy, jak wyjmowała zakupy, udało mi się zakraść do środka, ale za każdym razem mnie łapała i wyciągała. Dziś mnie nie zauważyła. I mnie zamknęła. Miauczałem, ale nikt mnie nie słyszał. Dotarła do mnie groza całej mojej rozpaczliwej sytuacji. W środku jest czarno, ja też jestem czarny, a w dodatku nadepnąłem łapą na coś, co zamknęło mnie w środku. Na szczęście znalazłem jakiś szalik włochaty, więc chwilowo było co pomamlać, ale w pewnej chwili dotarła do mnie inna przerażająca myśl.

Co będzie jak mi się zachce?

Przecież jak nasikam do środka, to mnie ze skóry obedrą…

Próbowałem uderzyć w kimono, ale usłyszałem, że mnie wołają. Że micha stuka o podłogę. No to zacząłem się drzeć, jednak wszystko na próżno. Znowu ostałem się sam, i bez nadziei na uwolnienie.

Jednak z moją panią nigdy nie idzie za lekko, więc po kwadransie znów zaczęła mnie wołać. No i wreszcie weszła do garażu i mnie znalazła. No, ale ja się zamknąłem w środku razem z kluczykami. Ech, usłyszałem pod moim adresem parę ciepłych słów, bo już wiem, że moja pani mnie kocha, a: głupek, debil i kretyn, to piękne komplementy. No, sobie posłuchałem, a za chwilę przyszła z zapasowymi kluczykami i mnie uwolniła. Tym razem nie dała mi mleka, ale za to mocno mnie przytuliła :)

To pisałam ja!

Ciumek Memlok von Frontz V

Ponglish jest ok

Ponglish jest ok

Pamiętacie serię memów „Angielski z Tuskiem”? Bawiły mnie do łez i kompletnie nie chodziło o osobę pana przewodniczącego. Internauci tak kapitalnie przerabiali polskie przysłowia i idiomy, że można się było popłakać ze śmiechu. Nie wiem, czy nie mieli litości dla pana Tuska, ale na pewno nie mieli litości dla naszego cudownego języka. Stwierdzenie SOMETHING IS NO YES, czyli literalne COŚ JEST NIE TAK, weszło już na stałe do bazy moich ulubionych powiedzonek.

Punktem wyjścia było nieśmiertelne i znane na długo przed „Angielskim z Tuskiem” THANK YOU FROM THE MOUNTAIN TOP, czyli Z GÓRY DZIĘKUJĘ. Wykorzystanie podwójnego znaczenia słów to zresztą częsty zabieg w tych żarcikach językowych, jak na przykład w fantazyjnym tłumaczeniu tytułu filmu CZY LECI Z NAMI PILOT, czyli IS THE REMOTE CONTROL IS FLYING WITH US? 😀

kolaz1

Ale jak mawiają najstarsi twórcy memów SCIENCE DIDN’T GO TO THE FOREST, czyli NAUKA NIE POSZŁA W LAS, więc Polak w ciemię bity nie jest i sobie z angielskim zawsze poradzi. Nie będzie byle język nam ust sznurował. O!

Pół biedy, jeśli eksperymenty językowe przebiegają na naszej pięknej, polskiej ziemi (do czego jeszcze potem wrócimy), ale za granicą to sprawa już się trochę komplikuje. Zwłaszcza, gdy delikwent wyjeżdża w celach osadniczo-zarobkowych kompletnie nie znając języka tubylców. Ale spokojnie. Polak w takich sytuacjach również sobie świetnie poradzi stosując niezawodną metodę wolnego mówienia i starannego akcentowania. Oczywiście nie angielskich a polskich słów 😀

Legendarną twórczynią tejże metody była moja znajoma. Zaznawała rozkoszy emigracji do kraju anglojęzycznego w 2005 roku, kiedy Polacy szturmem wyjeżdżali za pracą i jako pierwsi osadnicy mieli z wszystkim pod górkę.

Nie było urzędników mówiących po polsku, menu w restauracjach tylko w tym dziwnym angielskim języku a przede wszystkim nie było sklepów z polską żywnością. I to był dopiero dramat! Człowiek sobie nawet nie zdaje sprawy jak mocno jego polskie serce jest związane z kapustą kiszoną a myśl o polskich parówkach wyciska z oczu łzy nostalgii.  W skrócie mówiąc Polakowi na emigracji jest potrzebne polskie żarcie. Teraz sprawa jest prosta, bo na każdym rogu angielskiej albo irlandzkiej ulicy można znaleźć polski sklepik albo chociaż monopolowy z polskimi wyrobami prowadzony przez Pakistańczyka, ale wtedy, te trzynaście lat temu, kraje anglojęzyczne były jałową pustynią jeśli chodzi o kapustę kiszoną i inne niezbędne Polakowi do życia produkty.

Jakże więc zelektryzowała niewielką Polonię w pewnej prowincjonalnej mieścinie wiadomość, że lokalny supermarket wprowadza skromny asortyment polskich produktów. Świętym graalem była kiszona kapusta w litrowych słoikach. Każda szanująca się Polka biegła więc po kapustę. Moja znajoma naturalnie także. Zamotała się przy wejściu bidula i regału z kapustą za nic nie mogła znaleźć. Gdyby chodziło o coś innego, to pewnie by zrezygnowała, ale heloł? Mowa o kapuście kiszonej! Po obleceniu sklepu kilka razy dookoła znajoma zrozumiała, że nie uda się bez wsparcia. Namierzyła między regałami pracownika i zaczęła energicznie gestykulować, co jak wiemy bardzo pomaga w komunikacji 😀

– Polska żywność? – zapytała uprzejmie.

Pracownik pokręcił głową sygnalizując, że niestety nie rozumie.

– P-O-L-S-K-A Ż-Y-W-N-O-Ś-Ć?

Pracownik dalej nic nie kumał, więc znajoma przekombinowała sobie w głowie, że pewnie „żywność” to za trudne słowo dla prostego Irlandczyka.

– P-O-L-S-K-A P-Ó-Ł-K-A? – zapytała więc z nadzieją w głosie.

W oczach znajomej zapewne było tyle desperacji, że pracownik strzelając w ciemno, zaprowadził nieszczęsną do wyśnionej kapusty kiszonej. I to, moi drodzy, już na zawsze utwierdziło dziewczynę w przekonaniu, że wystarczy mówić wolno i wyraźnie po polsku a każdy obcokrajowiec elegancko zrozumie o co chodzi.

W Polsce rzecz ma się nieco inaczej. Tutaj nie ma obowiązku znać języka angielskiego, ale trzeba oddać sprawiedliwość naszym rodakom, że jeśli tylko mogą to starają się być uczynni i pomocni w stosunku do obcokrajowców. Nawet jeśli tłumaczenie turyście, dokąd ma iść oznacza machanie rękoma jak wiatrakami. Nie mamy żadnych kompleksów i chętnie nawiązujemy konwersację. I tu dochodzimy do drugiego sposobu mówienia po angielsku, czyli skoro znam czasowniki to niech rzeczowników domyśli się Anglik. Lub odwrotnie 😀

Piękną scenę rodzajową zaobserwowałam dosłownie kilka dni temu w Rossmanie. Jakiś cudzoziemiec miał problem z wyborem kosmetyków i uczynna ekspedientka bardzo starała mu się pomóc. Gestem i czynem. A potem mową i uczynkiem 😀 Ponieważ klient nie do końca chyba właściwie intepretował gorączkowe machanie głową, więc dziewczę powiedziało: THIS IS NOT CREAM! THIS IS PIANKA!

A to i tak jeszcze nic w porównaniu z tym co z wyrabia z naszymi językami stres 😀

Taki jeden facet pracował w międzynarodowej firmie a konkretnie w jej polskim oddziale. Angielskim władał całkiem znośnie, dopóki się biedak nie zestresował. Pewnego razu z wizytą do polskiej placówki przyleciał szef wszystkich szefów i przyjaznym tonem, po angielsku rzecz jasna, pochwalił faceta za dobrze wykonaną pracę. A ten pokraśniał i go z wrażenia zatkało a potem trzęsącym się z nerwów głosem wydukał: FUCK YOU VERY MUCH! 😀

Także, co ja tam chciałam? A! To ja się gudbaj z państwem 😀

 

Miłość, miłość w Zakopanem

Miłość, miłość w Zakopanem

Sniezna_gran_cover_851x315

Na okoliczność promocji pierwszego tomu Śnieżnej Grani „Za stare grzechy”, w marketingu mojego wydawnictwa padło stwierdzenie, że czegoś takiego jeszcze w księgarniach nie było.

Hm, po namyśle doszłam do wniosku, że chyba rzeczywiście nie było.

A skąd pomysł? Cóż, pod koniec rocznego okresu pracy nad trylogią „Stajnia w Pieńkach”, gdzie bohaterki bez przerwy borykały się z brakiem pieniędzy, marzyło mi się, by moi kolejni bohaterowie nareszcie byli bogaci. Zatem na Śnieżnej Grani mamy rodzinę Stachowiaków, która zarządza stacją narciarską na Podhalu. Wprawdzie o pieniądze za bardzo martwić się nie muszą, ale za to los nieraz nastręcza Loli, Edkowi, Nastce i Anieli kłopotów w życiu prywatnym i w biznesie.

A skąd takie właśnie tło? Jak to u mnie, oczywiście z przypadku. Pewnego dnia zimowych ferii, kiedy to raptem w ciągu półgodzinnego pobytu na stoku przydarzyło mi się kilka zabawnych historii, mój mąż ze śmiechem rzucił sakramentalne: „musisz to opisać!”. No i opisałam! A było co 😀

No wiecie 😀 strój na snowboard to niezły kamuflaż dla kobiety w moim wieku. W kasku, kominiarce i goglach nie widać czy zawartość ma lat naście czy dziesiąt, a że postury jestem dość mikrej, więc non stop brano mnie za nastolatkę.  I tak przy jednym wyjeździe wyciągiem, pewien pryszczaty młodzian wyraźnie uderzył w konkury. Ale jak na jego pytanie, od ilu lat „ujeżdżam parapet” powiedziałam mu, że dopiero od niedawna, bo raptem od kilku lat czyli mniej więcej od trzydziestego ósmego roku życia, ale za to narty to jakoś tak ze czterdzieści trzy zimy, to chłopak o mało nie spadł z krzesełka. Biedaczysko później przez całą drogę do góry udawał, że rozmawia z kimś przez telefon. Myślałam, że uduszę się ze śmiechu. Przy następnym zjeździe, w kolejce do wyciągu, kiedy przypadkiem potrąciłam sąsiadkę, pewna młoda matka puściła pod moim adresem komentarz na temat „nieogarniętych gówniar, które ryją się z deską”, ale spuściłam na to zasłonę milczenia. Natomiast, gdy kwadrans później jakiś instruktor odruchowo wziął mnie pod pachy, żeby pomóc mi wysiąść z kanapy, już nie wytrzymałam. Oboje popłakaliśmy się ze śmiechu. No i właśnie w ten sposób „urodził się” pomysł Śnieżna Grań, a w ślad za tym panika. Jak ja to wszystko ogarnę?!

 

To poważna materia, na początku byłam przerażona, ale szybko okrzepłam. Nie zapominajmy, że w całym moim życiu mnóstwo czasu spędziłam na stoku. Na początku pobierając nauki i szlifując formę, później ucząc innych, by wreszcie skończyć na stoku jako bezrobotna i wyluzowana turystka 😀 Tak więc ten temat taki całkiem obcy mi nie był. Sporo, już wcześniej, wiedziałam z własnego doświadczenia. Co nie zmienia faktu, że informacje do tej historii gromadziłam przez dwa lata. Z tym, że najważniejszą kwestią przy zbieraniu jakichkolwiek informacji, jest mieć do kogo się zwrócić. Ja miałam. Znajomy kierownik stacji narciarskiej ułatwił mi kontakt z każdym, kogo chciałam wypytać o charakter pracy i związane z tym ciekawostki. Byłam w maszynowni, w sterówce, widziałam jak działa system kasowo-biletowy, siedziałam na dyżurze z ratownikami TOPR, a w karczmie na stoku liczyłam kurze podudzia. Całe godziny spędziłam na studiowaniu zagadnień związanych z budowaniem kolei linowych oraz z naśnieżaniem i utrzymaniem tras.  Przeczytałam chyba wszystko, co jest dostępne w sieci na ten temat. Do tego szczęście mi dopisało, gdyż na własne oczy mogłam zobaczyć ewakuację krzesełkowej kolei. No i, co najważniejsze, po znajomości, przejechałam się wyciągiem krzesełkowym, specjalnie dla mnie puszczonym na pełny gaz 😀

Ale bez obaw.  To wszystko jedynie przewija się w tle. Cykl Śnieżna Grań to nie jest instrukcja obsługi ratraka czy śnieżnych armatek. To po prostu sympatyczna i ciepła historia o życiowych perypetiach ludzi, którzy się tym zajmują.

 

Zapraszam zatem, Kochani, na Śnieżną Grań.  Z ogromną nadzieją, że Stachowiakowie, podobnie jak dziewczyny z Pieniek, również na długo zagoszczą w Waszych sercach.

A korzystając z okazji pragnę z całego serca podziękować Wam – moim najlepszym na świecie Czytelnikom :)

 

kolaz1

Pani Pisarka i Pan Pisarz

Pani Pisarka i Pan Pisarz

Od zawsze myślałam, zresztą chyba nie tylko ja, że pisaniem książek nie zajmują się zwykli ludzie.

Że siedzi sobie taki oderwany od rzeczywistości, zwichrowany psychicznie odludek i coś tam bazgroli. Do tego, nie wiedzieć czemu, moje wyobrażenie na temat osobników zajmujących się pisarstwem miało wydźwięk mocno seksistowski.

Otóż pisarz-mężczyzna od zawsze kojarzył mi się z garbatym zaniedbanym dziadem, który mieszka sobie gdzieś daleko na odludziu. Najlepiej na jakiejś islandzkiej wyspie, w kamiennej, smaganej wiatrem chałupie, gdzie z obłędem w oczach namiętnie kopci śmierdzące cygara i w amoku tłucze w klawisze. Oczywiście wszyscy w okolicy omijają dziwka szerokim łukiem, a rodzice nagminnie straszą nim dzieci marudzące nad talerzem. Wierzcie lub nie, ale do tej pory, gdy zamykam oczy, widzę gościa z wytrzeszczem i rozwichrzoną fryzurą Gargamela 😀

Ale ten piszący facet to mały pikuś, który nijak nie wytrzymuje konkurencji z nadobną koleżanką-pisarką. Otóż ta, jak już wspomniałam, nadobna oraz mocno egzaltowana niewiasta, w mych wyobrażeniach nosi nieco wypłowiałą strzyżoną „od rondla” fryzurę oraz mało twarzowe okulary w rogowych oprawkach. Tu dodam, że liczba dioptrii przekracza skalę Beauforta i szkła wyglądają jak denka od słoików. Pożółkłe zęby i broszka z kameą chyba nikogo nie zdziwią, szczególnie że ta ostatnia doskonale komponuje się z wyświechtaną kremplinową garsonką (elektryzującą na kilometr, że aż włos dęba staje i musowo wytłaczaną w kwiaty), a w najlepszym razie ze sweterkiem bliźniakiem. Klasyczna lakierowana kościółkowa torebeczka z klamerką oraz pełne buty na rozhuśtanym we wszystkie strony obcasiku typu kaczuszka, dopełniają całości pisarskiego wizerunku.

I co? Oczywiście taki opisany wyżej ktoś żyje na całkiem innym świecie niż my wszyscy. Na bank nie je i nie pije. No, może z wyjątkiem męskiej wersji, która w chwilach braku weny zalewa się burbonem. Wersja żeńska jedynie czasami umoczy usta w sherry lub w likierze, bo zwykle woli herbatę w towarzystwie kruchych ciasteczek.

Intelektualne pogaduszki o wzdychających bohaterkach nijak nie przystają do zakupów w Biedronce, biegania z odkurzaczem, czy przypalonego obiadu. Pisarz nigdy nie pokłóci się z partnerem, bo przecież moja pani pisarka musowo jest zadeklarowaną starą panną, a dziad obłąkaniec nie ma czasu na pierdoły i uwodzenie. Jedynie czasem zauważy gospodynię. Zwykle zapomina sobie, że w ogóle ją ma, a przecież ktoś   donosi mu ludzką strawę, żeby nie umarł z głodu oraz wywietrzy pomieszczenia, żeby się biedak od tych cygar nie udusił 😀

Na dzieci, nie krzyczą, wiadomo. Bo ich nie mają, zatem opatrywanie zdartych kolan, odpytywanie z tabliczki mnożenia, sprawdzanie w necie czym odżywia się rurecznik mułowy, tudzież niespodziewany nocny trening z matematycznego haftu na technikę, zupełnie ich nie dotyczą.

Jeśli gdzieś się przemieszczają w celu pokazania się światu, odbywa się to w świetle jupiterów i w towarzystwie szofera. Bo ona przecież nie widzi za dobrze, a on- ten nie wiedzący na jakim świecie żyje – łachmyta, przez ten cholerny burbon już dawno zapomniał gdzie jest jego prawo jazdy.

Ech… 😀

Skąd ja cię znam?

Skąd ja cię znam?

Ostatnio dowiedziałam się od jednej znajomej, że nasza inna znajoma jest na mnie obrażona. Zdziwiłam się, zwłaszcza że z tamtą się od dość dawna nie widziałam. Kluczowe tutaj jest słowo „widziałam”.

To znaczy, jak się okazało to ja jej nie widziałam a właściwie podobno udawałam, że jej nie widzę, gdy mijałyśmy się na ulicy. Według słów znajomej omiotłam ją z obojętnym spojrzeniem i nie przywitawszy się poszłam sobie dalej.

I wiecie co? Zapewne właśnie tak było 😀

Jak siebie znam to mój mózg, zajęty układaniem historii moich książkowych bohaterów, najwyraźniej nie przetworzył danych, które gwarantują sukces w sferze społecznej, czy też po prostu w świecie rzeczywistym. Nieraz zdarzyło mi się pójść z workiem śmieci w stronę osiedlowego sklepu, bo zapomniałam podejść do śmietnika zajęta obliczaniem nośności statku kosmicznego. Albo wyjść z owego sklepu z koszykiem, bo właśnie ułożył mi się w mózgownicy plan zbrodni doskonałej w którym nie było miejsca na takie pierdoły jak pakowanie, płacenie i inne zbędne w danym momencie czynności.

Napisałam to i pogratulowałam sobie w duchu sprytu w wytłumaczeniu się znajomym, że niby taka to ze mnie natchniona osoba, zajęta sprawami zgoła kosmicznymi, ale to tylko ułamek prawdy, którą zaraz Wam przedstawię 😀

Zanim do niej przejdę, muszę Wam powiedzieć, że opowieść znajomej o obrazie innej znajomej w gruncie rzeczy dogłębnie mnie poruszyła. Dotarło do mnie bowiem, że o mojej ułomności wiem tylko ja i może wśród osób czytających te wynurzenia są tacy, których minęłam na ulicy kompletnie ich nie rozpoznając. Tak więc, potencjalni olani znajomi, poniższa opowieść jest Wam dedykowana wraz z serdeczną prośbą o wybaczenie :)

Od dziecka mam problem z identyfikacją twarzy lub przypisaniem jej do konkretnego człowieka. Tak. Jest taka choroba, której nazwy nie zamierzam przywoływać, bo nikt mi nie płaci za autodiagnozę 😀 Jedno jest pewne. Przez dekady obcowania z przypadłością ustaliłam, że w moim przypadku jest to forma raczej łagodna.

No wiecie, nie jak w tym thrillerze, co babka mrugała oczami i za każdym razem mąż miał inną twarz. Ja najbliższych doskonale rozpoznaję. Z tym nie mam najmniejszego problemu. Zazwyczaj. Do rodziny jeszcze wrócimy. Obiecuję 😀

Moja przypadłość, mówiąc w dużym skrócie przybrała postać łagodną. Nie zawsze rozpoznaję ludzi, ale radzę sobie z tym w ten sposób, że zapamiętuję ich charakterystyczne cechy, głównie kolory. Ale nie tylko. Spotykając ludzi staram się zapamiętać otoczenie, w którym ich widuję. Bardzo pomocna technika, ale zawodzi, gdy ludzie zaczynają się przemieszczać :)

Wszystko fajnie, gdy widzę moją dentystkę pochyloną nad moją gębą, ale jak podchodzi do mnie w metrze z serdecznym uśmiechem prezentując garnitur białych zębów, to nie mam pojęcia z kim mam do czynienia. Nie zgadza się miejsce, więc umyka mi twarz.

Spotykam nad morzem pana ze straganu, na którym wiosną kupuję truskawki w Warszawie i kompletnie nie kumam kim jest ten gość.

Apogeum osiągnęłam, gdy bliskiego kuzyna nie rozpoznałam na koncercie, bowiem dotychczas widywałam go wyłącznie na imprezach rodzinnych 😀

Wierzcie lub nie, ale ta przypadłość mocno komplikuje życie. Nigdy nie wiesz, czy osobę, którą ci przedstawiają należy powitać jako znanego ziomka, czy uprzejmie się przedstawić na dobry początek znajomości. Kiedyś przedstawiłam się dziewczynie, z którą spędziłam wcześniej dwa tygodnie pod namiotami :)

Nigdy nie sądziłam jednak, że moja przypadłość nierozpoznawania twarzy zrobi ze mnie rasistę 😀
Ponad dekadę temu szukałam i z powodzeniem znalazłam nauczyciela angielskiego dla mojej córki. Miał skomplikowany życiorys, ale generalnie przyjechał z Nigerii, władał brytyjskim angielskim, był czarny jak listopadowa noc i bardzo sympatyczny.

Był jedynym czarnoskórym gościem w moim domu, więc bez stresu rozpoznawałam go za każdym razem, gdy przychodził :)

To było w drugim albo trzecim roku nauki mojej młodej, gdy ów Nigeryjczyk przerwał lekcję i wszedł do kuchni. Minę miał uroczystą.

– Co jest? – zapytałam.

– Dzisiaj wygrał Obama! – powiedział z entuzjazmem.

– No wiem – odparłam uprzejmie a w duchu się zastanawiałam, co chłopaka mieszkającego w Polsce może obchodzić prezydent zza oceanu.

– Jestem dumny z niego – dodał Nigeryjczyk

– A mi to prawdę mówiąc kompletnie obojętne kto wygrał – odparłam.

Chłopak uśmiechnął się i nie skomentował.

Zajęło mi kilkanaście dni by skumać, że Obama jest czarnoskóry bo najwyraźniej jestem ślepą rasistką nierozpoznającą twarzy 😀

Śpiewać (nie) każdy może

Śpiewać (nie) każdy może

A zwłaszcza ja.

Znów miałam w nocy piękny sen. Stałam na scenie i śpiewałam. Tak totalnie, na cały głos. Pełną piersią. Wspaniałe uczucie, jak ten cudowny głos wychodził gdzieś z głębi. Dosłownie czułam go w trzewiach. Widocznie mocno wczułam się w ten sen, bo jeśli wierzyć relacji męża, emitowałam jakieś makabryczne jęki potępieńcze i wszystkich obudziłam.

No i tyle mojego.

Na marzenie o śpiewaniu mogę się łapać tylko we śnie, ponieważ na żywo mam zakaz. Ech, żeby to jeszcze było jakieś dziedziczne i można było zwalić na geny, ale nie. Świętej pamięci dziadek robił za baryton w Chórze Juranda i w słynnych Rewelarsach, mama śpiewała u Muniaka, a tata, w czasie studiów, z sukcesem przygrywał do kotleta na sopockim Monciaku.

A tu taki niewypał się urodził. Całkowicie upośledzony wokalnie.

Jeszcze w dzieciństwie mama próbowała coś ze mnie wycisnąć, w nadziei że głos da się jakoś wytrenować, niestety mojego się nie da. Ja wiem, że niektórzy okropnie fałszują, ale to co ja robię wymyka się wszelkim definicjom. Do tego pokarało mnie podwójnie, bo przy tym mam absolutny słuch, tylko co z tego, skoro nie potrafię wydusić z siebie nawet jednego poprawnie czystego dźwięku? Nawet nie śpiewam „Sto lat!”.

Panie od muzyki zawsze myślały, że ja udaję i pałowały mnie równo. Kiedyś zaliczyłam nawet niedostateczny na koniec roku, ale mnie jakoś za uszy wyciągnęli, bo chyba nie ma takich cudów, żeby przy przyzwoitej średniej nie przejść przez pałę z muzyki :)

Pamiętam też pewne zdarzenie sprzed lat, kiedy to dyrektor mojego liceum wymyślił sobie szkolny chór. Ogłoszono termin przesłuchań. Rzecz jasna nikt nie był głupi i każdy z nas wolał robić inne, dużo ciekawsze rzeczy niż kandydować na śpiewaka, wobec czego na spotkaniu nie pojawił się nikt. No to dyrektor wziął się na sposób i kazał każdemu wychowawcy wytypować do chóru po cztery osoby z klasy. Oczywiście padło też na mnie. Jako że zawsze trzymały się mnie różne wygłupy, wychowawca od razu mimo uszu puścił moje żarliwe zapewnienie, że ja NAPRAWDĘ nie umiem śpiewać.  No, gorzej już wdepnąć się nie da. Cóż było robić? Trzeba było zacisnąć zęby i iść na przesłuchanie. Jak żywą, pamiętam pomalowaną na wściekły zielony groszek aulę.  A swoją drogą to ciekawe, że po dziś dzień szkolne lamperie nadal występują w dwóch jedynie słusznych kolorach. Właśnie ten urywający gałki oczne groszek, ewentualnie coś w różnych odcieniach brudnego pomarańczu. Ale zostawiając kolorystyczną dygresję na boku, to w tej auli, na scenie, siedział łysy gość i z zapałem brzdąkał gamę na pianinie, które nie wiedziało co to stroiciel, a wokół podpierało ściany kilkudziesięciu znudzonych skazańców. Zaczęło się. Gość już na początku ustalił, że ci, co się nie nadają, mają stawać po prawej, a ci dobrze rokujący, po lewej. Ależ to były emocje. A największe były wtedy, kiedy przy moim trzecim podejściu do śpiewania ten łysy nie wytrzymał ciśnienia i wywalił mnie za drzwi 😀

Zatem sami widzicie, że temat śpiewania spędza mi sen z powiek od dawna i jak widać, to nawet we śnie, kiedy to spędza sen z powiek również i moim domownikom.

Jakiś czas temu wpadłam na świetny pomysł, że będę śpiewać w samochodzie. Muzyka na pełny regulator tak, żebym się nie słyszała i opór decha! Ileż to razy wracałam z chrypką, a mąż myślał, że na wyjeździe balowałam po całości. Przez jakiś czas działało, dopóki wraz ze zmianą zajęcia nie zmienił się cel moich podróży. Ostatnio wszystkie moje wyjazdy związane są głównie z gadaniem, a przecież rycząc wraz z Rammstienem na trasie Kraków- Wrocław można stracić głos wielokrotnie.

Nie ma lekko. Dobrze, że chociaż istnieje vocaler :)

Martyna 15

Martyna 15

Rozdział 15

W którym Martyna zbawia świat

Gdy kobieta w pewnym wieku zaczyna płakać i ronić obficie łzy, jej mózg gwałtownie szuka oparcia w najbardziej nawet absurdalnej,  lecz optymistycznej myśli. Wszystko  jest  lepsze od zapuchniętych oczu  i czerwonego nosa. Martyna  szukała długo,  lecz wszystko natrętnie kojarzyło  się  jej z wybuchem Ziemi, więc ostatecznie, by powstrzymać potok zdradzieckich łez, uczepiła się myśli tak groteskowej, że w kilka sekund  oczy  wyschły,  a  z  ust  wydobył  się  złośliwy  rechot.  Przytrzymała  na  chwilę  pod  powiekami malowniczy  obraz  mamusi  bliźniaków,  która  każąc  im  ściągnąć  portki,  kolejno  tłucze  ich  pasem  po owłosionych tyłkach. Martyna wyprostowała się, beknęła donośnie i uśmiechnęła w stronę przyczajonych komputerów.

– Mam pomysł! – powiedziała radośnie, szczerząc zęby.

Wstała powoli z fotela i przesunęła się dwa kroki w prawo, koncentrując spojrzenie na porośniętym kurzem Macu. Przez chwilę wpatrywała się w  jego ekran  i obudowę, a po chwili kucnęła  i zajrzała pod pulpit. Dołem  kłębiły  się kable,  których przeznaczenie  było  kompletną  zagadką. Przez  chwilę Martyna żałowała, że nie podpytała bliźniaków o Ewę, ale jakoś się nie złożyło. Wzruszyła ramionami, wyciągnęła z kieszeni śrubokręt i wpełzła pod blat, krztusząc się kurzem.

– Ale co ty tam robisz właściwie? – zapytał z niepokojem Lewy.

– Naprawiam! – odkrzyknęła radośnie Martyna.

– Tego się nie da naprawić! – ze zgrozą wychrypiał Lewy.

– Słuchaj, miałam zapytać… – rozdarła się nasza bohaterka – co się dzieje ze Środkowym? Milczy, nie komentuje, chory czy co?

– Obawiam się, że chory – powiedział Lewy, gorączkowo analizując dane

– Aha! – wykazała się współczuciem Martyna. – A co mu jest?

– Nie wiem dokładnie, ale wydaje mi się, że złapał wirusa.

– Nie  sądzę.  Gdyby  Środkowy  złapał  wirusa,  to  już  byś  się  pewnie  zaraził–  orzekła autorytatywnym tonem.

– Kurde, Martyna, przecież to nie grypa, no nie? – zaprotestował komputer i metalicznie zakasłał.

– A  ja  tam wiem? –  rzekła na  to  filozoficznie Martyna. – Macie wspólne  łącza  internetowe, więc gdyby Środkowy podłapał zarazę, to ty też. Ja myślę, że to coś innego – dodała po chwili namysłu.

– Niby co? – zapytał zaintrygowany Lewy.

– Lucjan go programował, więc Środkowy jest na bank kapusiem. Teraz milczy, słucha i koduje – sapnęła Martyna i przesuwając się nieznacznie, podstępnie wyrwała kabel zasilający Środkowego.

– Cóż czynisz, nieszczęsna! – zawył melodramatycznie Lewy. – Teraz wszyscy zginiemy!

– Nie  pękaj,  chłopie  –  powiedziała  kojąco Martyna,  bezwiednie  przypisując  biedakowi  męskie cechy. – Cóż właściwie mamy teraz do stracenia? – dodała filozoficznie.

– No… bardzo dużo – wtrącił Lewy wyjątkowo trzeźwym głosem. – Na przykład zasilanie!

– E tam! – popłynął spod blatu beztroski głos naszej bohaterki. – Dasz radę. Trzeba tylko w siebie uwierzyć, wiesz?

– Tak myślisz? – zapytał z zadumą Lewy.

– No  pewnie!  –  potwierdziła Martyna.  – Ty  pilnuj  zasilania,  a  ja  się  zajmę  reaktywacją naszego Jabłuszka.

– A po co? – zdziwił się komputer.

– No  jak  to  po  co?  –  zachichotała  nasza  niedościgniona  znawczyni  komputerów.  –  Zamierzam odpalić pewną strategię ekonomiczną.

– Martyna!  Daj  spokój!  –  rzekł  z  drżeniem  syntezatora  Lewy.  –  Ty  nawet  nie  wiesz,  jaki  to skomplikowany program.

– Ha! Właśnie  dlatego  jesteś  mi  potrzebny.–  powiedziała  pogodnie Martyna.  –  Sama  sobie  nie poradzę. Na początek wykaż odrobinę dobrej woli i przypomnij sobie, co Ewa zrobiła Macowi.

– Nie wiem dokładnie – zamyślił się Lewy. – Mój system był wtedy dopiero w powijakach, więc pamiętam to wszystko jak przez mgłę. Wydaje mi się, że do kokpitu wpadła blondynka i wrzeszczała coś o  manipulantach  i  prezydenckich  bubkach.  Potem  dopadła  do  Jabłuszka,  próbowała  wpisywać  jakieś polecenia, ale Prawy kompletnie  to olał. Ewa się wnerwiła  i zaczęła krzyczeć, że on się nadaje tylko do horoskopów,  i histerycznie zażądała przepowiedni na następne  lata. Środkowy się wkurzył  i coś  tam  jej dogadywał, więc kobita    z  furią wyrwała mu wtyczkę  i odcięła od zasilania. Wrzeszczała przy  tym, że przez  takie idiotyczne maszyny  jej świat się chwieje w posadach. Myślisz, że wypaliła za dużo zielska i głupoty gadała? – zapytał trwożliwie Lewy.

– Nie  sądzę.  Podejrzewam,  że  dokładnie  wiedziała,  o  czym  mówi  –  skwitowała  Martyna.  –  I zapewne miała rację.

– No, ale Środkowy… – zaczął z wahaniem Lewy.

– Środkowy  to kapuś, którego  jedyną funkcją było kontrolowanie całego systemu  i wprowadzanie w życie chorych wizji Lucjana – powiedziała stanowczo Martyna. – Zobacz! Wyłączyłam gada i jakoś nic złego się nie stało.

– No niby fakt, ale moje dane ciągle wariują – szepnął komputer.

– Podejrzewam, że odczuwasz coś w rodzaju pustki, podobnej do ulgi po wyrwaniu bolącego zęba – zarechotała Martyna spod blatu.

Lewy  przemilczał  optymistyczny  komentarz  Ziemianki  i  pogrążył  się  we  własnych  danych. Martyna w  tym czasie zdołała  rozwikłać kable  i  identyfikując  ich końcówki, powtykała  je we właściwe miejsca. Wyszczerzyła zęby  i z niekłamaną satysfakcją wypisaną na zakurzonej  twarzy wygramoliła się spod zwałowiska przewodów.

– No!  –  powiedziała.  – Albo wybuchnie,  albo  się włączy.  Żartowałam!  –  zawołała  pospiesznie, widząc, że Lewy zaczyna automatycznie uruchamiać program ewakuacji.

– Zapamiętaj  sobie  na  przyszłość,  że my,  komputery,  nie  znamy  się  na  żartach  –odparł sztywno Lewy.

Martyna  puściła  tę  uwagę  mimo  uszu  i  skoncentrowała  się  na  ekranie  Maca,  który  zaczął obiecująco migotać. Twardy dysk, nieużywany od bardzo dawna, rzęził z wysiłkiem,  lecz ani na chwilę nie  zamilkł,  co  było wielce  obiecującym  znakiem.  Nasza  dzielna  informatyczka  zasiadła wygodnie w fotelu  i  strzepując  z  siebie  beztrosko  kurz  na  klawiaturę  Środkowego,  wpatrywała się  z  nadzieją  w monitor Jabłuszka.

– Ty, patrz! – radośnie ryknęła po chwili do Lewego. – Obudził się, skubany!

– Odbieram  jego  natarczywą  obecność  wszystkimi  sensorami  –  prychnął  nadal  naburmuszony

komputer.

Jabłuszko budziło się po długim, ponaddwudziestoletnim śnie i z trudem uruchamiając wiatraczek, zameldowało swoją przytomność świetlistym komunikatem.

– „Podaj  hasło”  –  przeczytała  na  głos  Martyna.  –  Kuźwa,  no  to  mamy  problem.  Na  was wystarczyły srebrne kluczyki Lucjana, a jemu jakieś hasło potrzebne? – dodała poirytowana.

– A co się tak dziwisz? Cały syf i wszelkie potencjalne kłopoty, jakie ciągną się za nim, są chyba wystarczającym powodem do tego, żeby mu założyć solidne hasło.

– Solidne,  powiadasz?  –  stropiła  się  nasza  bohaterka,  drapiąc  się  z  zadumą  po  rozczochranej łepetynie  i  zaczęła  gorączkowo  stukać  w  klawisze.  Wpisywała  kolejne  hasła,  z  których  jedynie „RAJ3.14” i „QWERTY” miały jakieś logiczne uzasadnienie. Martyna mruczała niewyraźnie pod nosem szalenie parlamentarne, z perspektywy jej czasów, słowa.

– Martyna! – wtrącił się w pełny napięcia stukot Lewy. – Daj se spokój, dobra?

– Cicho bądź! – zgasiła go niecierpliwie Martyna.

– Ale słuchaj…

– To ty słuchaj! Znajdę to hasło, choćbym miała tu całą noc siedzieć. I lepiej mnie nie zniechęcaj, bo  to,  że  ty  go  nie  znasz,  nie  oznacza,  że mój  ziemski  i  unikalny  umysł  nie  ustawi  kilku właściwych literek we właściwym porządku – dodała chełpliwie.

– Ale ja znam to hasło! – powiedział Lewy, tłumiąc litościwie zgrzytliwe paroksyzmy śmiechu.

– Znasz? –Martyna wpatrzyła się zbaraniałym wzrokiem w migoczący monitor Lewego, po którym hasały wirtualne motylki.

– Znam! Wpisz:  „najwazniejszyszef” –  zachichotał komputer mechanicznie  i wycofał  z monitora motylki, zastępując je  jaskrawo roziskrzonymi na granatowym tle literami hasła.

Martyna mrucząc  coś, co przy odrobinie dobrej woli można by przełożyć na:  „dziękuję bardzo”, rzuciła się pazernie na klawiaturę i dwukrotnie usuwając literówki, wprowadziła podane hasło. Jabłuszko zamigotało ponownie i z triumfalną fanfarą odpaliło nowe okno, w którym jak wół stało: „Witaj, graczu! Podaj  login  i  hasło  lub  rozpocznij  nową  grę!”.  Oczywiście  poniżej  komunikatu znajdowały  się odpowiednie ikony, więc nasza graczka kliknęła w opcję: „Saved games”, nawet nie bardzo się dziwiąc, że oprogramowanie F.I.U.T.E.K. również preferuje angielszczyznę.

Po kilku sekundach komputer z wysiłkiem wyświetlił przed jej oczami wachlarz możliwości:

  1. tataszef.gra
  2. Lucek.gra
  3. lucekgady.gra
  4. lucmalpa.gra
  5. mlody1.gra
  6. mlodynowe.gra
  7. mamameteoryt.gra

Martyna  przez  chwilę  walczyła  z  pokusą  spenetrowania  rozgrywki  tajemniczej  mamuśki,  lecz rozsądek podpowiadał, że dla  jej celów najważniejsze  jest w  tym momencie odpalenie chorej układanki Lucjana. Kliknęła dwukrotnie w plik „lucmalpa.gra” i bez wysiłku złamała hasło, które musiało brzmieć: „MARTYNA”. Przed jej oczami rozwinęła się kolorowa kula ziemska i mnóstwo funkcji upchniętych w tajemniczych  ikonkach  po  obydwu  stronach  wirującego  majestatycznie  wirtualnego  globu.  Pozorny spokój  gry  momentalnie  nasunął  na  myśl  naszej  bezdomnej  Ziemiance  kadry  z  audiotele  Magdusi. Martyna  przez  dłuższą  chwilę  rozgryzała  ustawienia  i  opcje,  by  dojść  do  wniosku,  że  gra  Lucjana zatrzymała się na epoce kamienia łupanego. Wycofała się więc do głównego menu i spróbowała wejść w grę Młodego. Uporczywie wyświetlane  hasło,  którego  nasza  dzielna  graczka  nie  była w  stanie  złamać, sprawiło,  że  Martyna,  bluzgając  siarczyście,  kliknęła  dwukrotnie  w  plik  „Lucek.gra”  i  bez  wahania wstukała  swoje  imię.  Jak  się okazało, drogi Lucjan ponownie wytarł  sobie gębę naszą bohaterką, więc wejście w grę nie nastręczało żadnych trudności.  Po kilku sekundach ciężkiej pracy Jabłuszka przed Martyną ukazała się znajoma Błękitna Planeta, oblepiona  z  obydwu  stron monitora  różnokolorowymi  ikonkami. Data wyświetlona w  lewym  górnym rogu dobitnie potwierdziła fakt, że Martyna znalazła się we właściwiej grze. Jedną z pierwszych ikonek, które  rozpracowała, był nakierowany na  jej szkołę zoom. Odczuwając  swoiste déjà vu, nasza bohaterką uśmiechnęła  się do  starych, odrapanych korytarzy,  lecz nie  znajdując  sensu w kontynuacji gry, która  – zgodnie  z  „Trąbą  Jerychońską”  –  była  skazana  na  niepowodzenie, podjęła  karkołomną  próbę  cofnięcia wyroku wydanego na jej planetę przez matkę diabelskich bliźniaków.

Wzdychając ciężko, Martyna ponownie wycofała się do menu  i kliknęła w opcję „Nowa gra”. Po chwili przed  jej oczami pojawiła się poczciwa planeta, całkowicie błękitna, choć w opcji zoom dało się zauważyć  niewielkie  skrawki  lądu,  niemal  doszczętnie  wyjałowione  i  tylko  miejscami  porośnięte gigantycznymi wodorostami, które w wyraźny sposób mizerniały w rozgrzanym do czerwoności słońcu.

Planeta nie  zdradzała nawet  śladu  życia,  co  zostało potwierdzone w  stu procentach przez skaner, który Martyna odkryła w zbiorowisku ikon po prawej stronie.

– Lewy,  podaj  mi  prawdopodobną  datę  powstania  życia  na  Ziemi,  według  Internetu  z  mojej rzeczywistości – zadysponowała, nie odrywając wzroku od monitora Jabłuszka.

– Brak spójnych danych! – zakomunikował po chwili komputer.

Martyna myślała przez chwilę intensywnie, irytująco stukając przy tym pazurami w blat.

– Lewy, podaj mi orientacyjną datę powstania lądów.

– Istnieje kilka hipotez, ale żadna nie jest wiarygodna –zameldowała służbiście maszyna.

Nasza  ignorantka  zaklęła  pod  nosem  i  skoncentrowała  wzrok  na  wielce  interesującej  ikonce  z wizerunkiem zielonego kwadratu.

– Lewy,  podaj  mi  orientacyjny  czas  powstania  pierwszych  roślin  –  zażądała  z  pewnym ożywieniem.

– W karbonie – rzucił lakonicznie komputer.

– Ja  też  cię mam w  karbonie!  –  zripostowała  błyskotliwie  nasza  intelektualistka  i  powróciła  do studiowania zawartości programu. Po chwili namysłu ostrożnie kliknęła w zieloną ikonkę i wpatrzyła się z zadowoleniem na komunikat: „Właśnie zamierzasz stworzyć ląd”.

– Ha! – powiedziała z satysfakcją i niekłamaną dumą. – No to teraz sobie stworzymy lądy!

– Martyna, no co  ty? – Weź no  lepiej nie kombinuj, bo zrobisz  jeszcze większy  syf! – Lewy był wyraźnie zaniepokojony.

– Lewy, podaj mi… – zawiesiła głos Martyna.

– Co znów mam ci podać!– gderliwie ponaglił komputer.

– Piwo  mi  podaj.  Do  tego  świetnie  się  nadajesz!  –  zarechotała  nasza  zbawicielka,  rysując  z mozołem kontur Afryki.

– Służę uprzejmie! – obraził się Lewy i wydał stosowne dyspozycje do kuchni.

Piwo, co trzeba przyznać, bardzo się przydało, bo Martyna po stworzeniu obydwu Ameryk i części Azji  lekko zbaraniała, zabierając się do szkicu swojego macierzystego kontynentu. Jak  to zwykle bywa, to, co jest pod nosem, umyka, i nasza bohaterka, próbując sobie przypomnieć kontur Europy, zamarła na chwilę,  by  po  chwili  otworzyć  browar,  który  zazwyczaj  korzystnie wpływał  na  jej  koncentrację.  Tym razem nawet to nie pomogło. Geograficzna ignorancja naszej byłej uczennicy wypłynęła właśnie w całej krasie na światło dzienne i nie pozostawało jej nic innego niż kapitulacja przed zasobami Lewego.

– Pokaż  no  mi  mapę  Ziemi,  kochaneczku  –  powiedziała  z  pewnym  ociąganiem  i  udała,  że  nie słyszy metalicznych i tłumionych parsknięć śmiechu.

Teraz  poszło  znacznie  lepiej  i  po  paru  łykach  piwa  okazało  się,  że  kontynenty  prezentują się całkiem przyzwoicie.  Ich wadą było  jedynie  to, że wszystkie były żałośnie płaskie  i całkowicie pokryte soczysta zielenią.

– Nic  się  nie  dzieje  bez  przyczyny  –  powiedziała  sentencjonalnie  Martyna,  przyglądając  się

krytycznie swojemu dziełu.

– Jeśli mogę coś powiedzieć – wtrącił  się Lewy –  to w prawym górnym  rogu  znajduje  się  ikona kataklizmów.

Nasza  bohaterka  skupiła wzrok  na  papuziej  feerii  ikon monitora  i  po  chwili  jej  jastrzębi wzrok wyłowił  tę oznaczoną  złocistym  i  schematycznym  rysunkiem piorunu. Kliknęła w nią bez zbytecznych ceregieli i przed jej oczami rozwinęła się wielce obiecująca lista możliwości.

Lista możliwości:

– potop

– trzęsienie ziemi

– susza

– ruchy tektoniczne

– pożary

– meteoryty

– zlodowacenia

 

Węsząc trop, Martyna weszła w opcję „meteoryty” i odnajdując rubryki, w których system prosił o podanie  trajektorii,  siły  rażenia  i  innych  danych,  które  były  kompletnie  dla  normalnego  ziemskiego ignoranta  niezrozumiałe, wycofała  się  pospiesznie,  gratulując  sobie,  że  zna zastosowanie  powszechnie używanej, skierowanej w lewą stronę zielonej strzałki. Myśl prędka jak błyskawica przegalopowała przez nieprzeciętny  umysł  naszej  zbawicielki  i  eksplodowała  całkowitym  zrozumiem  stylu  prymitywnego działania matki upiornych bliźniaków.

– A pies ją srał! – skomentowała głośno i wulgarnie.

– A kogo? – zagaił uprzejmie Lewy.

– A tę babę głupią! Matkę tych dwóch idiotów! – sapnęła ze złością Martyna. – Jej kurzy móżdżek pewnie nie ogrania nawet Onetu, a co dopiero  trajektorii  lotu meteorytów. Klikała, klikała, aż w końcu wysadziła wszystko. I pewnie nawet o tym nie wie! A ja teraz kłopot mam!

– Nie sądź swoją miarą – skomentował nieprofesjonalnie Lewy.

– Czyli jak? – zapytała lodowatym tonem Martyna.

– Pani  prezydentowa  jest  z  wykształcenia  fizykiem  jądrowym…  –  wyjaśnił  nie  bez  satysfakcji komputer.

– No  i  tego właśnie mogłam  się po niej  spodziewać!  – prychnęła pogardliwie nasza wielbicielka nauk  ścisłych.  –  Tacy  to  nie  mają  nawet  odrobiny  wyobraźni  i  wyliczają  sens  istnienia  za  pomocą debilnych wzorów.  Tak  jakby  bez  tego  jabłka  nie  umiały  spadać  z  drzewa.  – warknęła  nastroszona  i zapytała  retorycznie: – Jaki  jest  sens w zajmowaniu się  takimi pierdołami? Nie  lepiej polecieć w ciepłe kraje,  usiąść  pod  palmą  i  otworzyć  browarek? Albo  puścić  sobie muzyczkę  z  kompa  i  pograć w  fajną gierkę?

– A samoloty, komputery i puszki aluminiowe to pewnie sobie powstały ot tak, w toku ewolucji? – zarżał otwarcie Lewy.

– Dobra,  weź  no  ty  się  nie  mądrz,  tylko  odpal  jakieś  bryki  z  geografii,  żebym  nie  pomyliła kolejności kataklizmów – ucięła.

Komputer  zaczął  posłusznie  wypluwać  dane,  a  nasza  stwórczyni,  wysuwając  w  skupieniu koniuszek języka, precyzyjnie poddawała zielone płaskie kontynenty niszczycielskim zabiegom. Jej pełne satysfakcji  okrzyki  niosły  się  echem  po  kokpicie  i miały  ścisły  związek  z  niszczycielską  działalnością żywiołów  wszelakiej  maści.  Od  wypiętrzenia  gór  i  kontrolowanych  potopów  Martyna  przeskoczyła zgrabnie  do  bakterii  i  innych  pierdół  i  mocno  znużona  beznadziejnie  powolną  akcją  gry,  ustawiła maksymalną  prędkość.  Przed  jej  czerwonymi  z  niewyspania  oczami  przewijały  się  dziwaczne  stworki, które w ekspresowym tempie wylazły z oceanów i rozpanoszyły się po lądach i w przestworzach. Naszej ignorantce  kompletnie  nie  przeszkadzał  fakt,  że  wyszczerbiła  parę  łańcuchów  pokarmowych,  nie wspominając  o  tym,  że  macierzystym  lądem  ogromnych  gadów  stały  się  współczesne  kontynenty. Możemy  w  tym  miejscu  podjąć  jednak  próbę  usprawiedliwienia  Martyny,  ponieważ  wtedy,  gdy  jej nauczycielka  geografii  przerabiała  lekcję  pod  tytułem  „Pangea”,  nasza  nieletnia  wówczas  bohaterka, uzbrojona w gencjanę, walczyła dzielnie z ospą w domowych pieleszach.

Jakby  nie  było,  to w  ostatecznym  rozrachunku  i  tak  się wszystko wyrównało,  bo Martyna przy pomocy  Lewego  wyliczyła  skrupulatnie  trajektorię  i  siłę  rażenia  kilku  meteorytów,  które  precyzyjnie odpalone w kierunku wizjonerskich lądów, skutecznie wyeliminowały gadzi problem. A zresztą, kto wie, jak było naprawdę? A co, jeśli nasza zbawicielka z przypadku miała rację,  twierdząc, że  intuicja  i ślepy traf  są  więcej  warte  od  ścisłego  stosowania  bezdusznych  procedur?  I  wreszcie,  czy  ktoś  na  ostatnich kilkudziesięciu  stronach  sugerował,  że  intencją  naszej  bohaterki  jest  stworzenie  wiernej  repliki rzeczywistości,  w  której  przyszła  na  świat?  Gdyby  Martyna  choć  na  moment  oderwała  się  od poukładanych w perfekcyjne  rządki  ikon, zapewne wyliczyłaby mrowie wad  swojego ułomnego  świata, który przeplatał się w czasie z miliardem równie ułomnych alternatyw. Szczęście jest sprawą subiektywną i tym zapewne kierował się każdy ze strategów pokonujących kolejne etapy gry w Ziemię.

– Stop! – ryknęła z mocą nasza bohaterka i kliknęła gwałtownie w opcje, wyhamowując tempo gry.

Jej uwagę przykuły człekokształtne, które,  jak pamiętała, Lucjan wyposażył w geny swojej  rasy. Kusiło ją,  żeby  pozostawić  małpy  w  spokoju  i  cierpliwe  poczekać,  aż  same  odnajdą  w  swych  włochatych mózgach znamiona człowieczeństwa, ale za szybami kokpitu  rodził się światłem dwóch gwiazd kolejny dzień  i Martynie  zwyczajnie  zabrakło  cierpliwości. Nie wiemy,  czy  słusznie  i  czy  olanie  sierściuchów doprowadziłoby  je  do  garniturów,  wojen  i  wyścigu  szczurów,  lecz  brzask  skutecznie  usprawiedliwiał naszą bohaterkę, która ziewając potężnie, kliknęła w ikonkę z wizerunkiem strzykawki kryjącej w sobie, zgodnie z jej oczekiwaniami, genetyczne bogactwo.

– Lewy, powiedz no mi, czy ty masz mój genotyp na składzie? – zapytała obojętnie.

– Oczywiście!  Przechowuję  wszystkie  dane!  –  odparł  służbiście  Lewy  i  bez  wahania  dodał.  – Wystarczy skorzystać z toalety…

– Liczę  na  to,  że mnie  uprzedzisz,  jak  się  okaże,  że w  ciąży  jestem  –  przerwała mu  zgryźliwie Martyna.  – Dawaj mi  tu mój  genotyp,  jak  już mam  coś  z małpami mieszać,  to  lepiej  niech  to będzie człowiek, a nie orangutan – podsumowała złośliwie.

– Służę uprzejmie, lecz muszę dodać, że twój genotyp ma ścisły związek z próbkami pobranymi od Lucjana! – napomknął Lewy.

– W  dupie  to mam! Najwyraźniej materiał  przerósł dawcę  i  uważam,  że mimo wszystko  nie ma sensu  zaszczepiać  człekokształtnym  małpich  genów  –  powiedziała  lekceważąco  nasza  genetyczna ignorantka.

– Jak sobie chcesz – odparł z rezygnacją komputer.

Dalej  gra  potoczyła  się  w  oszołamiającym  tempie.  Przed  oczami  Martyny  migały  kolejne przemiany:  jaskiniowcy  przeobrażający  się w  dzielnych  rolników  okupujących  drewniane  kurne  chaty, rozrzucone  po  wszystkich  globach  prymitywne  plemiona,  lokalne  konflikty  i  palenie  wiosek.  Nie pojawiały  się natomiast krwawe globalne wojenki, których mgliste wyobrażenie nasza bohaterka nosiła skrzętnie upchnięte w wacie traumatycznego wspomnienia lekcji historii. Świat parł ku cywilizacji, lecz w leniwym, jednostajnym tempie.

– Wojnę zrób, babo głupia! – nie wytrzymał nerwowo Lewy.

– A po co? – zapytała zdumiona Martyna, zapominając z wrażenia obrazić się za głupią babę.

– A  jak wykarmisz  to  towarzystwo? Masz świadomość,  ile się  tego  tam namnoży,  jeśli  ich  trochę nie przetrzebisz?

– Wystarczy  wyprodukować  więcej  żarcia!  –  odparła  pogodnie  nasza  świeżo  mianowana ekonomistka. Dorobimy trochę pól i zagród, zasadzimy sady i powinno być w porządku.

– Martyna!  –  jęknął  ze  zgrozą  Lewy.  –  A  co  z  miejscem?  Masz,  do  cholery,  tylko  sześć kontynentów  i  jeśli  nie  będziesz  kontrolować  liczebności  populacji,  to  niedługo wytną wszystkie  lasy, żeby chałupy postawić.

– Się zagospodaruje Antarktydę – powiedziała odkrywczo nasza bohaterka. – Spuścimy meteoryt, potem jakieś pożary i się klimacik ustabilizuje.

– Jak  rozpuścisz  Antarktydę,  to  wywołasz  niekontrolowany  potop  –  zgorszył  się  jej  beztroską komputer.

– Aha! – wykazała się zrozumieniem Martyna. – No to zrobimy to po babsku!

Wyprostowała  się  z  ożywieniem  na  fotelu  i  bez wahania  kliknęła  ponownie w  ikonę ozdobioną schematycznym  rysunkiem  strzykawki  i  zagłębiając  się  w  opcję  „osiągnięcia  medycyny”, wynalazła szybciutko piguły antykoncepcyjne. Zadowolona z  siebie, zaaplikowała planecie panaceum na wszelkie lęki i troski i triumfalnie powiodła spojrzeniem po monitorze Lewego.

– I co? Musi być wojna? – zapytała wyzywająco.

– Musi!  –  odparł  stanowczo  elektroniczny  dupek.  –  Zapomniałaś  o  tym,  że  wojny  napędzały postęp.  To  dzięki  wojnom  rodziły  się  nowe  technologie.  Nawet  głupiego  brązu  byście  nie wynaleźli, gdyby nie one!

– Spoko!  –  machnęła  lekceważąco  ręką  Martyna.  –  Pomyślałam  o  tym!  Ponieważ  w  mojej rzeczywistości  faceci  są  partnerami,  a  nie  panami, więc  cały  swój  twórczy  potencjał  kierują w  stronę produkcji biżuterii i garnków. Nic się nie bój, będzie dobrze!

Martyna  poczuła,  że  moc  stwórcza  zdecydowanie  ją  opuszcza,  więc  przyspieszyła  proces, jednocześnie ponaglając Lewego, by dostarczył kawę. Jej planeta dobijała właśnie do lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku, więc nasza bohaterka wcisnęła pauzę  i  z  zadumą wpatrywała  się w powierzchnię globu. Pierwszą  rzeczą, która  rzuciła  jej  się w oczy, była  soczysta zieleń oplatająca wybrzuszone opcją wypiętrzeń kontynenty. Klikając w  zoom przecierała oczy  ze  zdumienia, gdy  zamiast monumentalnych socjalistycznych blokowisk ujrzała w rodzinnej dzielnicy oplecione winoroślą i krwistymi różami domki zatopione w  kwadratowych  połaciach  trawy.  Szare  były  jedynie wysuszone majowym  słońcem  ulice  i gołębie kąpiące się w przydomowych szmaragdowych oczkach. Siermiężny socjalizm najwyraźniej nigdy nie  nadszedł,  bowiem budynek  szkoły  osadzony w  tej  sielskiej  scenerii  uśmiechał  się  barwami  ścian.

Martyna,  kompletnie  zbaraniała,  wpatrywała  się  w  szkolny  dziedziniec  i  z  nieśmiałym uśmiechem nabierała wiary w  sens  zarwanych  nocek  i wypitego browaru.  Jej  sielskie,  jakże  różne  od poprzednich wspomnienie zaćmiło nagłe rozpoznanie.

– O żesz ty w dupę! – wrzasnęła znienacka.

– Ale co? Ale jak?– zgrzytnął wyrwany z Kurnika Lewy.

– No  patrz!  Daruś  środkiem  dziedzińca  idzie.  Zgubił  okularki  i  chyba  płacze!  –  relacjonowała Martyna. – A teraz jakaś dziewczynka do niego podchodzi…

W Martynę jakby piorun totalnego zrozumienia trzasnął. Zerwała się na równe nogi i podbiegłado

Lewego.

– Natychmiast mnie tam przenieś! – zażądała.

– A ty myślisz, że to takie proste jest? – zapytał ze znużeniem komputer.

– A  gówno  mnie  to  obchodzi!  –  wrzasnęła  nasza  podróżniczka  w  czasie,  zgarniając  z  blatu śrubokręt i demonstrując Lewemu jego ostrą końcówkę.

– No dobra, już liczę! – zgodziła się nerwowo maszyna.

– Chcę skoczyć na pięć minut przed rozpoczęciem tej przerwy – zadysponowała wyniośle Martyna.

– Nie da się! – pisnął ze strachem Lewy. – Możesz skoczyć dokładnie do chwili, którą w tej chwili

widzisz.

Martyna  wytężyła  wzrok  i  ujrzała  swoją  młodocianą  kopię,  dużo  lepiej  odzianą,  która  właśnie podnosiła okularki  i  troskliwie wycierając  je o własny  sweterek, nasadzała  je delikatnie na rozbity nos Darusia.

– Stop! –  ryknęła w desperacji  i uderzając w  spację  Jabłuszka, zatrzymała bieg historii.  – Wyślij mnie właśnie tam! – zażądała.

Lewy najwyraźniej bał się podjąć jakąkolwiek polemikę, bo bez dyskusji wyliczył dane i po chwili Martyna poczuła znajome szarpnięcie w pośladkach. Zbliżała się nieuchronnie do niewinnego spotkania dwojga kilkulatków, które zaowocowało późniejszą eksplozją Ziemi.

Twarda  nawierzchnia  dziedzińca  szkolnego  sprawiła,  że  Martyna  nie  wylądowała  tak profesjonalnie, jakby chciała. Czując, jak omiatają ją wścibskie i czujne oczy gówniarzy, poderwała się z obolałych  kolan  na  równe  nogi  i  od  niechcenia  otrzepując  nogawki  wysłużonych  i  lekko  wilgotnych bojówek, czujnie się rozglądała wokół siebie. Daruś stał kilka kroków od niej i uszczęśliwiony poprawiał odzyskane  okularki,  odprowadzając  wzrokiem  chudą  dziewczynkę, która  w  podskokach  wbiegała  na schody  wiodące  do  drzwi  wejściowych.  Martyna  miała  świadomość,  że  jeśli  nie  dorwie  swojego młodszego wcielenia  przed  przestąpieniem  przez  nią wrót  szkolnych,  żadną miarą  nie  dostanie  się  do środka. Niezależnie do epok, zawirowań czasowych i układów politycznych przy wejściu stał cerber, pani Czesia,  niezłomnie  trwająca  na  straży  porządku.  Nasza  bohaterka,  nie  znajdując  innego  rozwiązania, wbiegła za swoim młodszym wcieleniem aż do szczytu schodów i podjęła desperacką próbę nawiązania kontaktu.

– Martyna!  –  krzyknęła  Martyna,  z  nadzieją  że  mała  Martyna  zareaguje  na  jej  wołanie.

Dziewczynka odwróciła  się zdziwiona  i napotkała  spojrzenie  swoich piwnych oczu, wyblakłych nieco  i wytłumionych  petardą  puszek  piwa.  Były  to  jednak  ciągle  te  same  oczy  i  dziewczynka zamarła  w oczekiwaniu. Jej badawczego spojrzenia nie zdekoncentrował nawet natarczywy dźwięk dzwonka, który poderwał  do  góry  strumień  dzieciaków,  obecnie  podążających w  stronę  drzwi wejściowych.  Ich  rwący nurt  rozdzielał  się znienacka na dwie odnogi, które z bezwiednym  szacunkiem omijały maleńką wyspę osłupienia.

– Musimy  pogadać!  –  wrzasnęła  duża  Martyna,  starając  się  przekrzyczeć  rwetes  szkolnych korytarzy.

– O czym? – zapytała ostrożnie mała Martynka.

– Kochanie, musisz  uciec  od Darusia,  bo  jeśli  tego  nie  zrobisz,  to  kiedyś  Ziemia wybuchnie! – odparła mało dyplomatycznie nasza bezdzietna bohaterka.

– Z cyrku się urwałaś? – zapytała rzeczowo i trzeźwo mała Martynka.

Nasza  zblazowana  trzydziestolatka  cmoknęła  z  uznaniem  i  rozpłynęła  się  w  wewnętrznych zachwytach nad intuicją i rozsądkiem swojego szkolnego wcielenia.

– Moja krew!

– Pani jest moją krewną? – zaszczekało bezczelne szczenię.

– Dzieciaku,  ja  nie wiem,  jak mogę  cię  przekonać,  że  jestem  tobą,  ale musisz  zrozumieć  jedną rzecz, zanim zniknę: nie wolno nam się zaprzyjaźnić z Darusiem. Obiecaj kochanie, że nigdy nie polubisz Darusia! Błąd z okularkami powinien jakoś przejść, ale jeśli zaprzyjaźnisz się z Darusiem, to nie zdasz z historii – wywaliła z grubego działa Martyna.

Martynka  zakręciła  z  zakłopotaniem  warkoczyk  na  maleńkiej  dłoni  i  patrzyła  z  ufnością  na zniszczoną życiem Martynę.

– Rozumiem! – skinęła główką, chichocząc. – Mam nie lubić Darusia, tak?

– Tak! – odetchnęła z ulgą Martyna.

– To nie będzie trudne, bo on jest strasznie głupi! – uśmiechnęła się radośnie młoda.

Nasza  cyniczna,  stara  i  lekko  pomarszczona  Martyna  spojrzała  z  aprobatą  na  dzieciaka  z warkoczykami  i  ogarniając  zachwyconym  wzrokiem  dobrobyt  Mokotowa,  nakazała  Lewemu natychmiastową deportację na Raj 3.14.

– Ha! – krzyknęła z satysfakcją tuż po lądowaniu w kokpicie. – I sprawa załatwiona! Mogę wracać do domu!

– Jesteś pewna? – zapytał Lewy, niespiesznie kończąc partię literaków.

– A co? – zapytała z niepokojem nasza podróżniczka w czasie. – No,  jak znam  siebie,  to pewnie oleję Darusia, więc on się do mnie nie przyczepi. A jeśli się do mnie nie przyczepi, to Magdusia nigdy nie wytnie numeru z ciotką Marcjanną i historia pobiegnie zupełnie innym torem. Mam rację? – dokończyła błagalnie.

– No… ogólnie masz! Ale pojawiają się pewne komplikacje. To już nie jest twoja przyszłość, tylko małej Martynki, która dorośnie i ułoży sobie życie  i gdybyś skoczyła do swojej przyszłości w wieku lat trzydziestu, to okazałoby się, że jest was o jedną za dużo.

– Już wiem, dlaczego Lucjan mówił, że go te podróże w ziemskim czasie przerosły – oświadczyła Martyna, nerwowo gryząc paznokieć kciuka lewej ręki.

– Obawiam się, że niezależnie od tego, czy Ziemia wybuchła czy nie wybuchła, to twoim jedynym miejscem we wszechświecie jest wyłącznie Raj 3.14.

– Nie zgadzam się na to! – ryknęła Martyna, waląc pięścią w blat.

– Nie masz wyjścia – powiedział spokojnie Lewy.

Martyna poderwała się na równe nogi  i miotając przekleństwa, kopnęła z całej siły w  fotel, który przewrócił się malowniczo, gubiąc nogi.

– O kurwa! – skomentowała nasza niszczycielka.

– Nie przejmuj się! – odparł komputer zblazowanym tonem – Jest jeszcze drugi.

Martyna  odwróciła  się  powoli  w  stronę  Lewego  i  przez  jej  nieznacznie  tylko  smagniętą zmarszczkami twarz przebiegł mgiełką podstępny uśmiech. W kilku ruchach dopadła do drugiego fotela i manewrując dupskiem, podjechała do monitora Jabłuszka.

– Lewy, powiem ci, że nie spodziewałam się po tobie takiej inteligencji.

– Że niby co? Co ty chcesz zrobić? – zająknął się komputer.

– Pomyśl chwilę! – zarechotała bezdomna desperatka.

Martyna skupiła wzrok na monitorze i pospiesznie wyszukała opcję zapamiętania gry. Cofnęła się do głównego menu i z szatańskim śmiechem odpaliła swoją grę ponownie.

– No  i  sprawa  załatwiona! Zduplikowałam  grę  – wyjaśniła wielce  z  siebie  zadowolona.  – Teraz mała Martynka  ma  swoją  rzeczywistość,  a  ja  sobie  stworzyłam  drugą  i  zamierzam  ją  popchnąć  o  te dwadzieścia parę lat i wreszcie odzyskać swoje życie.

– Ale w tej drugiej grze też jest mała Martynka! – zaprotestował Lewy.

– Trudno! – wycedziła zimno nasza zbawicielka. – Czasem potrzebne są ofiary…

– Co zamierzasz? – zapytał zaniepokojony komputer.

– Dociągnę do  trzydziechy, a potem pozbędę się  tej innej Martyny – powiedziała spokojnie nasza bohaterka. – I wskoczę na swoje miejsce.

– Na jej miejsce! – sprostowała maszyna zgryźliwie.

– Nieważne! Dosyć tego! Mnie się też, do cholery, coś od życia należy – wrzasnęła Martyna.

– Niby tak… Ale co zamierzasz zrobić ze swoim klonem?

To pytanie zawisło całym swoim ciężarem w ciszy kokpitu i sprawiło, że Martyna oderwała się na chwilę  od  Jabłuszka  i  z  zadumą  zapatrzyła w  błękitną  przestrzeń. Było  na  co  popatrzeć. Dzień wygrał właśnie z nocą  i dwie oślepiające gwiazdy Układu wtaczały  się z mozołem ponad horyzont. Widok był idealną scenerią do wzbudzenia deklaracji głębokiej prawości myśli i jeszcze głębszego humanitaryzmu.

– A w dupie to mam! – wyznała nasza wrażliwa na piękno bohaterka. – Dam ją do poprzedniej gry.

Wrzucę  je  obydwie  do  laboratorium,  pogrzebię  im  w  mózgach  i  wmówię,  że  są  bliźniaczkami jednojajowymi.

– No to jest jakaś myśl – skomentował z uznaniem Lewy.

Martyna pochyliła się nad klawiaturą i zaczęła gorączkowo klikać w opcje laboratorium. Po chwili odkryła szereg zaawansowanych opcji, lecz żadnych współzależności pomiędzy odrębnymi grami.

– W mordę, no! – pożaliła się głośno. – Nie mam pojęcia, jak to zrobić!

Lewy szumiał miarowo i ze spokojem oczekiwał na dalszy rozwój wypadków. Martyna miotała się

bezsilnie po programie, coraz bardziej wkurzona.

– No przecież musi być jakiś sposób – powiedziała płaczliwie.

– No jest! – zlitował się miłosiernie Lewy. – Musisz wejść w Internet i ściągnąć pirackie nakładki.

– Właśnie sama na to wpadłam! – zełgała Martyna. – Ale i tak dziękuję – dodała nieco sztywno. Dalej  wypadki  potoczyły  się  błyskawicznie:  nasza  bohaterka  ściągnęła  nielegalne  dodatki, zainstalowała je w grze i niecierpliwie klikając, porwała trzydziestoletniego klona z wersji beta do wersji alfa. Poddała obydwa klony  lekkiej modyfikacji pamięci, umieściła  je bezpiecznie w  realiach pierwszej gry  i  zapisała  zmiany.  Chwilę  później  uruchomiła  wersję  beta  i  nacisnęła  spację  w  chwili,  w  której porwała niczego nieświadomego klona.

– Dobra,  nie ma  się  nad  czym  zastanawiać!  –  powiedziała  do  Lewego.  – Natychmiast wyliczaj dane. Spadam do domu.

Komputer nie próbował polemizować. Zaszumiał łagodnie i obiecująco, by po chwili zamilknąć.

– Mam nadzieję, że tego właśnie chcesz, bo od tej decyzji nie ma odwrotu – ostrzegł.

– Zrób  to! Natychmiast!  –  ponagliła. Wyrwała  ze  Środkowego  i  z  Jabłuszka  srebrne  kluczyki  i stanęła w centrum kokpitu.

Lewy  westchnął,  lecz  wypełnił  polecenie.  Martyna  poczuła  znajome  drętwienie  w  okolicach pośladków i już po chwili opadła ciężko na znajomy chodnik przed swoim blokiem. Okręciła się na pięcie i jej oczom ukazał się sąsiedni blok, jak zwykle rzucający cień na podwórko. Słońce wciąż stało wysoko, ale  wyraźnie  skłaniało  się  ku  zachodowi.  Pobliskie  bzy  zalewały  przepychem  zapachu  zgniliznę napływającą  falami  z  pobliskiego  śmietnika,  a  w  drzwiach  klatki  schodowej  zachęcająco  bzykały swojskie muchy.

Martyna  zorientowała  się,  że  ściska w  dłoni  siatkę  z  browarami,  a  jej  nogi wyraźnie  rwą  się w kierunku  schodów. Podeszła  ostrożnie, dziwując  się w  duchu,  że  jej  przytulny  blok  nie  zamienił  się w  domek  z  ogródkiem. Wspinając  się  po  schodach,  zastanawiała  się  właśnie,  czy  jej  biedne  glonojady jeszcze żyją, gdy z hukiem otworzyły się drzwi mieszkania Szalińskiego.

– Dzień dobry! – zawołał odziany w dres i kapcie Szaliński.

– Dzień dobry – odpowiedziała niepewnie Martyna.

– No  to  jutro  się widzimy,  tak? – zapytał  sąsiad  radośnie. – Tylko  się nie  spóźnijcie, bo  impreza urodzinowa bliźniaków zaczyna się o siedemnastej!

– No  tak, oczywiście – wymamrotała nasza skołowana bohaterka  i rzucając wymuszony uśmiech, ruszyła ostro po schodach.

Drzwi  mieszkania  wyglądały  dokładnie  tak  jak  zawsze.  Martyna  pomacała  kieszenie  w poszukiwaniu kluczy, lecz przypomniała sobie mgliście, że nie miała okazji zamknąć ich od zewnątrz i z nadzieją  nacisnęła  klamkę.  Drzwi  ustąpiły  bez  protestu,  więc  Martyna  weszła ostrożnie  do  środka.

Właśnie  zaczynała  się  cieszyć  w  duchu  z  odzyskanego  życia,  gdy  przed  jej  oczami  wyrósł wysoki blondyn i szurając kapciami, podszedł do niej energicznym krokiem.

– Gdzieś ty była tyle czasu? – zapytał.

– No, po piwo poszłam! – odpowiedziała potulnie Martyna, wyraźnie grając na zwłokę.

– Po piwo? – ucieszył się wyraźnie blondyn. – Przecież ty piwa nie lubisz!

– Ja  piwa  nie  lubię?  –  zdumiała  się  nasza  piwoszka  i  ostatecznie  rozgrzeszyła  się  z  manewru wyrzucenia wybrakowanego klona do wersji alfa. – No to chyba polubiłam! – dodała, szczerząc zęby.

– I słusznie! – uśmiechnął się facet. – Ale teraz to sobie chyba darujemy, bo dzieciak się budzi.

– Dzieciak…? – zdziwiła się Martyna

–  No a co? Dzisiaj ty kąpiesz, a ja karmię! – wyjaśnił blondyn.

Martyna rozejrzała się zdumiona po mieszkaniu  i po chwili bez wahania ruszyła w stronę małego pokoju,  który  w  jej  rzeczywistości  był  pełnym  pajęczyn  składzikiem. Weszła  na  palcach  do środka  i zobaczyła małe, pomarszczone COŚ uśmiechające się do niej zza szczebelków drewnianego łóżeczka.

– Jakoś  przywyknę  – wyszeptała  sama  do  siebie.  – Zresztą,  jakby  co,  to mam  klucze  doRaju  – dodała, klepiąc się wymownie po kieszeni.

Dzieciak  wykrzywił  się  w  grymasie  i  rozdarł  jak  czołówka  „Trąby  Jerychońskiej”.  Martyna podeszła  ostrożnie  do  łóżeczka  i  uśmiechając  się  niepewnie  do  stworka,  znalazła  swoją nagrodę pocieszenia.

– Jak by nie było – skomentowała filozoficznie – tutaj też jest piwo!

 

Koniec

Jedną nogą w niebie

Jedną nogą w niebie

9 listopada to dla mnie data szczególna. Dzisiejszy dzień, to data premiery trzeciej i ostatniej już części zamykającej sagę „Stajnia w Pieńkach”. To naturalne, że wydaniu każdej książki towarzyszą emocje, ale tym razem są wyjątkowo silne, bo to pierwszy w moim życiu powieściowy cykl. Chwila, w której kończę powieść zawsze jest dla mnie momentem szczególnym, zwłaszcza gdy ma ona aż trzy tomy, a jej bohaterowie towarzyszyli mi blisko przez rok. Trylogia to już nie były przelewki i choć nadal, podobnie jak wszystkie poprzednie książki, pisałam ją bez konspektu i bez planu, tym razem nie mogło obejść się bez fachowej pomocy oraz konsultacji w wielu zagadnieniach, o których wcześniej nie miałam pojęcia.

Chcąc, by seria „Stajnia w Pieńkach” wypadła wiarygodnie, musiałam naprawdę wiele się nauczyć. Na szczęście miałam kogo zapytać, a i wszyscy chętnie służyli mi bezinteresowną pomocą.

Za co wszystkim serdecznie dziękuję.

Moi mili. Bez Was by tej powieści nie było :)

Zarządzanie stadniną to wcale nie taka prosta sprawa, więc chciałabym niniejszym podziękować Wiesławowi Krzywickiemu- prezesowi Klubu Jeździeckiego „Amazonka” oraz właścicielowi stadniny koni w Borkowie za przekazanie mi obszernej branżowej wiedzy.

W kwestii hodowli koni oraz szeroko pojętych zagadnień z zakresu weterynarii z pomocą pospieszyli też:

–  lek. wet. Ewa Duch- Inspektor ds. Zdrowia i Ochrony Zwierząt w Wojewódzkim Inspektoracie Weterynarii w Krakowie;

–  dr n. wet. Piotr Żmuda – Prezes Małopolskiej Izby Lekarskiej  Weterynaryjnej;

– lek. wet. Martyna Grzybowska-Krupa – Kierownik Gabinetu Weterynaryjnego PRO VIVO ANIMALI  w Krakowie.

Pragnę również bardzo podziękować panu Dominikowi Wojtanowi z gospodarstwa agroturystycznego  „Na Zagrodzie” w Lubniu, ponieważ bez jego ogromnej wiedzy praktyczniej na temat hodowli strusi, w Pieńkach wcale by ich nie było.

Nie myślicie sobie również, że procedury towarzyszące wykopaniu starych kości nie nastręczają merytorycznych problemów :) Na szczęście tutaj nieoceniona okazała się wieloletnia wiedza pana Henryka Mikiny z Firmy Pogrzebowej „Lotos” w Dąbrowie Górniczej.

Sama konno nie jeżdżę, ale na szczęście mam w domu trójkę wytrawnych jeźdźców, dla których „końska” nomenklatura nie ma żadnych tajemnic, zatem dziękuję też Zbyszkowi, Zuzannie i Alicji, bo dzięki nim świetnie wiem co to  uwiązy, kantary i pusliska oraz cała reszta jeździeckiego wyposażenia.

Nie chciałabym pominąć nikogo, kto trzymał za mnie kciuki, nie mogę zatem nie wspomnieć mojego ulubionego redaktora prowadzącego z Wydawnictwa Prószyński i S-ka Michała Nalewskiego, który od dawna dzielnie znosi moje dziwne pomysły i   zawsze służy dobrą radą w nielicznych chwilach twórczej blokady.

Na koniec nie sposób nie wspomnieć o wsparciu, jakie regularnie otrzymuję od moich najlepszych na świecie Czytelników. Do tego ciągle rosnący w siłę fanklub zrzeszający cudownych ludzi, sprawia że chce mi się robić to co robię. To wszystko dla Was.

Dziękuję Kochani, że jesteście, bo to dzięki Wam jest moc!  <3

Iza :)