Browsed by
Kategoria: Pisze się

image_pdfimage_print
Śpiewać (nie) każdy może

Śpiewać (nie) każdy może

A zwłaszcza ja.

Znów miałam w nocy piękny sen. Stałam na scenie i śpiewałam. Tak totalnie, na cały głos. Pełną piersią. Wspaniałe uczucie, jak ten cudowny głos wychodził gdzieś z głębi. Dosłownie czułam go w trzewiach. Widocznie mocno wczułam się w ten sen, bo jeśli wierzyć relacji męża, emitowałam jakieś makabryczne jęki potępieńcze i wszystkich obudziłam.

No i tyle mojego.

Na marzenie o śpiewaniu mogę się łapać tylko we śnie, ponieważ na żywo mam zakaz. Ech, żeby to jeszcze było jakieś dziedziczne i można było zwalić na geny, ale nie. Świętej pamięci dziadek robił za baryton w Chórze Juranda i w słynnych Rewelarsach, mama śpiewała u Muniaka, a tata, w czasie studiów, z sukcesem przygrywał do kotleta na sopockim Monciaku.

A tu taki niewypał się urodził. Całkowicie upośledzony wokalnie.

Jeszcze w dzieciństwie mama próbowała coś ze mnie wycisnąć, w nadziei że głos da się jakoś wytrenować, niestety mojego się nie da. Ja wiem, że niektórzy okropnie fałszują, ale to co ja robię wymyka się wszelkim definicjom. Do tego pokarało mnie podwójnie, bo przy tym mam absolutny słuch, tylko co z tego, skoro nie potrafię wydusić z siebie nawet jednego poprawnie czystego dźwięku? Nawet nie śpiewam „Sto lat!”.

Panie od muzyki zawsze myślały, że ja udaję i pałowały mnie równo. Kiedyś zaliczyłam nawet niedostateczny na koniec roku, ale mnie jakoś za uszy wyciągnęli, bo chyba nie ma takich cudów, żeby przy przyzwoitej średniej nie przejść przez pałę z muzyki :)

Pamiętam też pewne zdarzenie sprzed lat, kiedy to dyrektor mojego liceum wymyślił sobie szkolny chór. Ogłoszono termin przesłuchań. Rzecz jasna nikt nie był głupi i każdy z nas wolał robić inne, dużo ciekawsze rzeczy niż kandydować na śpiewaka, wobec czego na spotkaniu nie pojawił się nikt. No to dyrektor wziął się na sposób i kazał każdemu wychowawcy wytypować do chóru po cztery osoby z klasy. Oczywiście padło też na mnie. Jako że zawsze trzymały się mnie różne wygłupy, wychowawca od razu mimo uszu puścił moje żarliwe zapewnienie, że ja NAPRAWDĘ nie umiem śpiewać.  No, gorzej już wdepnąć się nie da. Cóż było robić? Trzeba było zacisnąć zęby i iść na przesłuchanie. Jak żywą, pamiętam pomalowaną na wściekły zielony groszek aulę.  A swoją drogą to ciekawe, że po dziś dzień szkolne lamperie nadal występują w dwóch jedynie słusznych kolorach. Właśnie ten urywający gałki oczne groszek, ewentualnie coś w różnych odcieniach brudnego pomarańczu. Ale zostawiając kolorystyczną dygresję na boku, to w tej auli, na scenie, siedział łysy gość i z zapałem brzdąkał gamę na pianinie, które nie wiedziało co to stroiciel, a wokół podpierało ściany kilkudziesięciu znudzonych skazańców. Zaczęło się. Gość już na początku ustalił, że ci, co się nie nadają, mają stawać po prawej, a ci dobrze rokujący, po lewej. Ależ to były emocje. A największe były wtedy, kiedy przy moim trzecim podejściu do śpiewania ten łysy nie wytrzymał ciśnienia i wywalił mnie za drzwi 😀

Zatem sami widzicie, że temat śpiewania spędza mi sen z powiek od dawna i jak widać, to nawet we śnie, kiedy to spędza sen z powiek również i moim domownikom.

Jakiś czas temu wpadłam na świetny pomysł, że będę śpiewać w samochodzie. Muzyka na pełny regulator tak, żebym się nie słyszała i opór decha! Ileż to razy wracałam z chrypką, a mąż myślał, że na wyjeździe balowałam po całości. Przez jakiś czas działało, dopóki wraz ze zmianą zajęcia nie zmienił się cel moich podróży. Ostatnio wszystkie moje wyjazdy związane są głównie z gadaniem, a przecież rycząc wraz z Rammstienem na trasie Kraków- Wrocław można stracić głos wielokrotnie.

Nie ma lekko. Dobrze, że chociaż istnieje vocaler :)

Martyna 15

Martyna 15

Rozdział 15

W którym Martyna zbawia świat

Gdy kobieta w pewnym wieku zaczyna płakać i ronić obficie łzy, jej mózg gwałtownie szuka oparcia w najbardziej nawet absurdalnej,  lecz optymistycznej myśli. Wszystko  jest  lepsze od zapuchniętych oczu  i czerwonego nosa. Martyna  szukała długo,  lecz wszystko natrętnie kojarzyło  się  jej z wybuchem Ziemi, więc ostatecznie, by powstrzymać potok zdradzieckich łez, uczepiła się myśli tak groteskowej, że w kilka sekund  oczy  wyschły,  a  z  ust  wydobył  się  złośliwy  rechot.  Przytrzymała  na  chwilę  pod  powiekami malowniczy  obraz  mamusi  bliźniaków,  która  każąc  im  ściągnąć  portki,  kolejno  tłucze  ich  pasem  po owłosionych tyłkach. Martyna wyprostowała się, beknęła donośnie i uśmiechnęła w stronę przyczajonych komputerów.

– Mam pomysł! – powiedziała radośnie, szczerząc zęby.

Wstała powoli z fotela i przesunęła się dwa kroki w prawo, koncentrując spojrzenie na porośniętym kurzem Macu. Przez chwilę wpatrywała się w  jego ekran  i obudowę, a po chwili kucnęła  i zajrzała pod pulpit. Dołem  kłębiły  się kable,  których przeznaczenie  było  kompletną  zagadką. Przez  chwilę Martyna żałowała, że nie podpytała bliźniaków o Ewę, ale jakoś się nie złożyło. Wzruszyła ramionami, wyciągnęła z kieszeni śrubokręt i wpełzła pod blat, krztusząc się kurzem.

– Ale co ty tam robisz właściwie? – zapytał z niepokojem Lewy.

– Naprawiam! – odkrzyknęła radośnie Martyna.

– Tego się nie da naprawić! – ze zgrozą wychrypiał Lewy.

– Słuchaj, miałam zapytać… – rozdarła się nasza bohaterka – co się dzieje ze Środkowym? Milczy, nie komentuje, chory czy co?

– Obawiam się, że chory – powiedział Lewy, gorączkowo analizując dane

– Aha! – wykazała się współczuciem Martyna. – A co mu jest?

– Nie wiem dokładnie, ale wydaje mi się, że złapał wirusa.

– Nie  sądzę.  Gdyby  Środkowy  złapał  wirusa,  to  już  byś  się  pewnie  zaraził–  orzekła autorytatywnym tonem.

– Kurde, Martyna, przecież to nie grypa, no nie? – zaprotestował komputer i metalicznie zakasłał.

– A  ja  tam wiem? –  rzekła na  to  filozoficznie Martyna. – Macie wspólne  łącza  internetowe, więc gdyby Środkowy podłapał zarazę, to ty też. Ja myślę, że to coś innego – dodała po chwili namysłu.

– Niby co? – zapytał zaintrygowany Lewy.

– Lucjan go programował, więc Środkowy jest na bank kapusiem. Teraz milczy, słucha i koduje – sapnęła Martyna i przesuwając się nieznacznie, podstępnie wyrwała kabel zasilający Środkowego.

– Cóż czynisz, nieszczęsna! – zawył melodramatycznie Lewy. – Teraz wszyscy zginiemy!

– Nie  pękaj,  chłopie  –  powiedziała  kojąco Martyna,  bezwiednie  przypisując  biedakowi  męskie cechy. – Cóż właściwie mamy teraz do stracenia? – dodała filozoficznie.

– No… bardzo dużo – wtrącił Lewy wyjątkowo trzeźwym głosem. – Na przykład zasilanie!

– E tam! – popłynął spod blatu beztroski głos naszej bohaterki. – Dasz radę. Trzeba tylko w siebie uwierzyć, wiesz?

– Tak myślisz? – zapytał z zadumą Lewy.

– No  pewnie!  –  potwierdziła Martyna.  – Ty  pilnuj  zasilania,  a  ja  się  zajmę  reaktywacją naszego Jabłuszka.

– A po co? – zdziwił się komputer.

– No  jak  to  po  co?  –  zachichotała  nasza  niedościgniona  znawczyni  komputerów.  –  Zamierzam odpalić pewną strategię ekonomiczną.

– Martyna!  Daj  spokój!  –  rzekł  z  drżeniem  syntezatora  Lewy.  –  Ty  nawet  nie  wiesz,  jaki  to skomplikowany program.

– Ha! Właśnie  dlatego  jesteś  mi  potrzebny.–  powiedziała  pogodnie Martyna.  –  Sama  sobie  nie poradzę. Na początek wykaż odrobinę dobrej woli i przypomnij sobie, co Ewa zrobiła Macowi.

– Nie wiem dokładnie – zamyślił się Lewy. – Mój system był wtedy dopiero w powijakach, więc pamiętam to wszystko jak przez mgłę. Wydaje mi się, że do kokpitu wpadła blondynka i wrzeszczała coś o  manipulantach  i  prezydenckich  bubkach.  Potem  dopadła  do  Jabłuszka,  próbowała  wpisywać  jakieś polecenia, ale Prawy kompletnie  to olał. Ewa się wnerwiła  i zaczęła krzyczeć, że on się nadaje tylko do horoskopów,  i histerycznie zażądała przepowiedni na następne  lata. Środkowy się wkurzył  i coś  tam  jej dogadywał, więc kobita    z  furią wyrwała mu wtyczkę  i odcięła od zasilania. Wrzeszczała przy  tym, że przez  takie idiotyczne maszyny  jej świat się chwieje w posadach. Myślisz, że wypaliła za dużo zielska i głupoty gadała? – zapytał trwożliwie Lewy.

– Nie  sądzę.  Podejrzewam,  że  dokładnie  wiedziała,  o  czym  mówi  –  skwitowała  Martyna.  –  I zapewne miała rację.

– No, ale Środkowy… – zaczął z wahaniem Lewy.

– Środkowy  to kapuś, którego  jedyną funkcją było kontrolowanie całego systemu  i wprowadzanie w życie chorych wizji Lucjana – powiedziała stanowczo Martyna. – Zobacz! Wyłączyłam gada i jakoś nic złego się nie stało.

– No niby fakt, ale moje dane ciągle wariują – szepnął komputer.

– Podejrzewam, że odczuwasz coś w rodzaju pustki, podobnej do ulgi po wyrwaniu bolącego zęba – zarechotała Martyna spod blatu.

Lewy  przemilczał  optymistyczny  komentarz  Ziemianki  i  pogrążył  się  we  własnych  danych. Martyna w  tym czasie zdołała  rozwikłać kable  i  identyfikując  ich końcówki, powtykała  je we właściwe miejsca. Wyszczerzyła zęby  i z niekłamaną satysfakcją wypisaną na zakurzonej  twarzy wygramoliła się spod zwałowiska przewodów.

– No!  –  powiedziała.  – Albo wybuchnie,  albo  się włączy.  Żartowałam!  –  zawołała  pospiesznie, widząc, że Lewy zaczyna automatycznie uruchamiać program ewakuacji.

– Zapamiętaj  sobie  na  przyszłość,  że my,  komputery,  nie  znamy  się  na  żartach  –odparł sztywno Lewy.

Martyna  puściła  tę  uwagę  mimo  uszu  i  skoncentrowała  się  na  ekranie  Maca,  który  zaczął obiecująco migotać. Twardy dysk, nieużywany od bardzo dawna, rzęził z wysiłkiem,  lecz ani na chwilę nie  zamilkł,  co  było wielce  obiecującym  znakiem.  Nasza  dzielna  informatyczka  zasiadła wygodnie w fotelu  i  strzepując  z  siebie  beztrosko  kurz  na  klawiaturę  Środkowego,  wpatrywała się  z  nadzieją  w monitor Jabłuszka.

– Ty, patrz! – radośnie ryknęła po chwili do Lewego. – Obudził się, skubany!

– Odbieram  jego  natarczywą  obecność  wszystkimi  sensorami  –  prychnął  nadal  naburmuszony

komputer.

Jabłuszko budziło się po długim, ponaddwudziestoletnim śnie i z trudem uruchamiając wiatraczek, zameldowało swoją przytomność świetlistym komunikatem.

– „Podaj  hasło”  –  przeczytała  na  głos  Martyna.  –  Kuźwa,  no  to  mamy  problem.  Na  was wystarczyły srebrne kluczyki Lucjana, a jemu jakieś hasło potrzebne? – dodała poirytowana.

– A co się tak dziwisz? Cały syf i wszelkie potencjalne kłopoty, jakie ciągną się za nim, są chyba wystarczającym powodem do tego, żeby mu założyć solidne hasło.

– Solidne,  powiadasz?  –  stropiła  się  nasza  bohaterka,  drapiąc  się  z  zadumą  po  rozczochranej łepetynie  i  zaczęła  gorączkowo  stukać  w  klawisze.  Wpisywała  kolejne  hasła,  z  których  jedynie „RAJ3.14” i „QWERTY” miały jakieś logiczne uzasadnienie. Martyna mruczała niewyraźnie pod nosem szalenie parlamentarne, z perspektywy jej czasów, słowa.

– Martyna! – wtrącił się w pełny napięcia stukot Lewy. – Daj se spokój, dobra?

– Cicho bądź! – zgasiła go niecierpliwie Martyna.

– Ale słuchaj…

– To ty słuchaj! Znajdę to hasło, choćbym miała tu całą noc siedzieć. I lepiej mnie nie zniechęcaj, bo  to,  że  ty  go  nie  znasz,  nie  oznacza,  że mój  ziemski  i  unikalny  umysł  nie  ustawi  kilku właściwych literek we właściwym porządku – dodała chełpliwie.

– Ale ja znam to hasło! – powiedział Lewy, tłumiąc litościwie zgrzytliwe paroksyzmy śmiechu.

– Znasz? –Martyna wpatrzyła się zbaraniałym wzrokiem w migoczący monitor Lewego, po którym hasały wirtualne motylki.

– Znam! Wpisz:  „najwazniejszyszef” –  zachichotał komputer mechanicznie  i wycofał  z monitora motylki, zastępując je  jaskrawo roziskrzonymi na granatowym tle literami hasła.

Martyna mrucząc  coś, co przy odrobinie dobrej woli można by przełożyć na:  „dziękuję bardzo”, rzuciła się pazernie na klawiaturę i dwukrotnie usuwając literówki, wprowadziła podane hasło. Jabłuszko zamigotało ponownie i z triumfalną fanfarą odpaliło nowe okno, w którym jak wół stało: „Witaj, graczu! Podaj  login  i  hasło  lub  rozpocznij  nową  grę!”.  Oczywiście  poniżej  komunikatu znajdowały  się odpowiednie ikony, więc nasza graczka kliknęła w opcję: „Saved games”, nawet nie bardzo się dziwiąc, że oprogramowanie F.I.U.T.E.K. również preferuje angielszczyznę.

Po kilku sekundach komputer z wysiłkiem wyświetlił przed jej oczami wachlarz możliwości:

  1. tataszef.gra
  2. Lucek.gra
  3. lucekgady.gra
  4. lucmalpa.gra
  5. mlody1.gra
  6. mlodynowe.gra
  7. mamameteoryt.gra

Martyna  przez  chwilę  walczyła  z  pokusą  spenetrowania  rozgrywki  tajemniczej  mamuśki,  lecz rozsądek podpowiadał, że dla  jej celów najważniejsze  jest w  tym momencie odpalenie chorej układanki Lucjana. Kliknęła dwukrotnie w plik „lucmalpa.gra” i bez wysiłku złamała hasło, które musiało brzmieć: „MARTYNA”. Przed jej oczami rozwinęła się kolorowa kula ziemska i mnóstwo funkcji upchniętych w tajemniczych  ikonkach  po  obydwu  stronach  wirującego  majestatycznie  wirtualnego  globu.  Pozorny spokój  gry  momentalnie  nasunął  na  myśl  naszej  bezdomnej  Ziemiance  kadry  z  audiotele  Magdusi. Martyna  przez  dłuższą  chwilę  rozgryzała  ustawienia  i  opcje,  by  dojść  do  wniosku,  że  gra  Lucjana zatrzymała się na epoce kamienia łupanego. Wycofała się więc do głównego menu i spróbowała wejść w grę Młodego. Uporczywie wyświetlane  hasło,  którego  nasza  dzielna  graczka  nie  była w  stanie  złamać, sprawiło,  że  Martyna,  bluzgając  siarczyście,  kliknęła  dwukrotnie  w  plik  „Lucek.gra”  i  bez  wahania wstukała  swoje  imię.  Jak  się okazało, drogi Lucjan ponownie wytarł  sobie gębę naszą bohaterką, więc wejście w grę nie nastręczało żadnych trudności.  Po kilku sekundach ciężkiej pracy Jabłuszka przed Martyną ukazała się znajoma Błękitna Planeta, oblepiona  z  obydwu  stron monitora  różnokolorowymi  ikonkami. Data wyświetlona w  lewym  górnym rogu dobitnie potwierdziła fakt, że Martyna znalazła się we właściwiej grze. Jedną z pierwszych ikonek, które  rozpracowała, był nakierowany na  jej szkołę zoom. Odczuwając  swoiste déjà vu, nasza bohaterką uśmiechnęła  się do  starych, odrapanych korytarzy,  lecz nie  znajdując  sensu w kontynuacji gry, która  – zgodnie  z  „Trąbą  Jerychońską”  –  była  skazana  na  niepowodzenie, podjęła  karkołomną  próbę  cofnięcia wyroku wydanego na jej planetę przez matkę diabelskich bliźniaków.

Wzdychając ciężko, Martyna ponownie wycofała się do menu  i kliknęła w opcję „Nowa gra”. Po chwili przed  jej oczami pojawiła się poczciwa planeta, całkowicie błękitna, choć w opcji zoom dało się zauważyć  niewielkie  skrawki  lądu,  niemal  doszczętnie  wyjałowione  i  tylko  miejscami  porośnięte gigantycznymi wodorostami, które w wyraźny sposób mizerniały w rozgrzanym do czerwoności słońcu.

Planeta nie  zdradzała nawet  śladu  życia,  co  zostało potwierdzone w  stu procentach przez skaner, który Martyna odkryła w zbiorowisku ikon po prawej stronie.

– Lewy,  podaj  mi  prawdopodobną  datę  powstania  życia  na  Ziemi,  według  Internetu  z  mojej rzeczywistości – zadysponowała, nie odrywając wzroku od monitora Jabłuszka.

– Brak spójnych danych! – zakomunikował po chwili komputer.

Martyna myślała przez chwilę intensywnie, irytująco stukając przy tym pazurami w blat.

– Lewy, podaj mi orientacyjną datę powstania lądów.

– Istnieje kilka hipotez, ale żadna nie jest wiarygodna –zameldowała służbiście maszyna.

Nasza  ignorantka  zaklęła  pod  nosem  i  skoncentrowała  wzrok  na  wielce  interesującej  ikonce  z wizerunkiem zielonego kwadratu.

– Lewy,  podaj  mi  orientacyjny  czas  powstania  pierwszych  roślin  –  zażądała  z  pewnym ożywieniem.

– W karbonie – rzucił lakonicznie komputer.

– Ja  też  cię mam w  karbonie!  –  zripostowała  błyskotliwie  nasza  intelektualistka  i  powróciła  do studiowania zawartości programu. Po chwili namysłu ostrożnie kliknęła w zieloną ikonkę i wpatrzyła się z zadowoleniem na komunikat: „Właśnie zamierzasz stworzyć ląd”.

– Ha! – powiedziała z satysfakcją i niekłamaną dumą. – No to teraz sobie stworzymy lądy!

– Martyna, no co  ty? – Weź no  lepiej nie kombinuj, bo zrobisz  jeszcze większy  syf! – Lewy był wyraźnie zaniepokojony.

– Lewy, podaj mi… – zawiesiła głos Martyna.

– Co znów mam ci podać!– gderliwie ponaglił komputer.

– Piwo  mi  podaj.  Do  tego  świetnie  się  nadajesz!  –  zarechotała  nasza  zbawicielka,  rysując  z mozołem kontur Afryki.

– Służę uprzejmie! – obraził się Lewy i wydał stosowne dyspozycje do kuchni.

Piwo, co trzeba przyznać, bardzo się przydało, bo Martyna po stworzeniu obydwu Ameryk i części Azji  lekko zbaraniała, zabierając się do szkicu swojego macierzystego kontynentu. Jak  to zwykle bywa, to, co jest pod nosem, umyka, i nasza bohaterka, próbując sobie przypomnieć kontur Europy, zamarła na chwilę,  by  po  chwili  otworzyć  browar,  który  zazwyczaj  korzystnie wpływał  na  jej  koncentrację.  Tym razem nawet to nie pomogło. Geograficzna ignorancja naszej byłej uczennicy wypłynęła właśnie w całej krasie na światło dzienne i nie pozostawało jej nic innego niż kapitulacja przed zasobami Lewego.

– Pokaż  no  mi  mapę  Ziemi,  kochaneczku  –  powiedziała  z  pewnym  ociąganiem  i  udała,  że  nie słyszy metalicznych i tłumionych parsknięć śmiechu.

Teraz  poszło  znacznie  lepiej  i  po  paru  łykach  piwa  okazało  się,  że  kontynenty  prezentują się całkiem przyzwoicie.  Ich wadą było  jedynie  to, że wszystkie były żałośnie płaskie  i całkowicie pokryte soczysta zielenią.

– Nic  się  nie  dzieje  bez  przyczyny  –  powiedziała  sentencjonalnie  Martyna,  przyglądając  się

krytycznie swojemu dziełu.

– Jeśli mogę coś powiedzieć – wtrącił  się Lewy –  to w prawym górnym  rogu  znajduje  się  ikona kataklizmów.

Nasza  bohaterka  skupiła wzrok  na  papuziej  feerii  ikon monitora  i  po  chwili  jej  jastrzębi wzrok wyłowił  tę oznaczoną  złocistym  i  schematycznym  rysunkiem piorunu. Kliknęła w nią bez zbytecznych ceregieli i przed jej oczami rozwinęła się wielce obiecująca lista możliwości.

Lista możliwości:

– potop

– trzęsienie ziemi

– susza

– ruchy tektoniczne

– pożary

– meteoryty

– zlodowacenia

 

Węsząc trop, Martyna weszła w opcję „meteoryty” i odnajdując rubryki, w których system prosił o podanie  trajektorii,  siły  rażenia  i  innych  danych,  które  były  kompletnie  dla  normalnego  ziemskiego ignoranta  niezrozumiałe, wycofała  się  pospiesznie,  gratulując  sobie,  że  zna zastosowanie  powszechnie używanej, skierowanej w lewą stronę zielonej strzałki. Myśl prędka jak błyskawica przegalopowała przez nieprzeciętny  umysł  naszej  zbawicielki  i  eksplodowała  całkowitym  zrozumiem  stylu  prymitywnego działania matki upiornych bliźniaków.

– A pies ją srał! – skomentowała głośno i wulgarnie.

– A kogo? – zagaił uprzejmie Lewy.

– A tę babę głupią! Matkę tych dwóch idiotów! – sapnęła ze złością Martyna. – Jej kurzy móżdżek pewnie nie ogrania nawet Onetu, a co dopiero  trajektorii  lotu meteorytów. Klikała, klikała, aż w końcu wysadziła wszystko. I pewnie nawet o tym nie wie! A ja teraz kłopot mam!

– Nie sądź swoją miarą – skomentował nieprofesjonalnie Lewy.

– Czyli jak? – zapytała lodowatym tonem Martyna.

– Pani  prezydentowa  jest  z  wykształcenia  fizykiem  jądrowym…  –  wyjaśnił  nie  bez  satysfakcji komputer.

– No  i  tego właśnie mogłam  się po niej  spodziewać!  – prychnęła pogardliwie nasza wielbicielka nauk  ścisłych.  –  Tacy  to  nie  mają  nawet  odrobiny  wyobraźni  i  wyliczają  sens  istnienia  za  pomocą debilnych wzorów.  Tak  jakby  bez  tego  jabłka  nie  umiały  spadać  z  drzewa.  – warknęła  nastroszona  i zapytała  retorycznie: – Jaki  jest  sens w zajmowaniu się  takimi pierdołami? Nie  lepiej polecieć w ciepłe kraje,  usiąść  pod  palmą  i  otworzyć  browarek? Albo  puścić  sobie muzyczkę  z  kompa  i  pograć w  fajną gierkę?

– A samoloty, komputery i puszki aluminiowe to pewnie sobie powstały ot tak, w toku ewolucji? – zarżał otwarcie Lewy.

– Dobra,  weź  no  ty  się  nie  mądrz,  tylko  odpal  jakieś  bryki  z  geografii,  żebym  nie  pomyliła kolejności kataklizmów – ucięła.

Komputer  zaczął  posłusznie  wypluwać  dane,  a  nasza  stwórczyni,  wysuwając  w  skupieniu koniuszek języka, precyzyjnie poddawała zielone płaskie kontynenty niszczycielskim zabiegom. Jej pełne satysfakcji  okrzyki  niosły  się  echem  po  kokpicie  i miały  ścisły  związek  z  niszczycielską  działalnością żywiołów  wszelakiej  maści.  Od  wypiętrzenia  gór  i  kontrolowanych  potopów  Martyna  przeskoczyła zgrabnie  do  bakterii  i  innych  pierdół  i  mocno  znużona  beznadziejnie  powolną  akcją  gry,  ustawiła maksymalną  prędkość.  Przed  jej  czerwonymi  z  niewyspania  oczami  przewijały  się  dziwaczne  stworki, które w ekspresowym tempie wylazły z oceanów i rozpanoszyły się po lądach i w przestworzach. Naszej ignorantce  kompletnie  nie  przeszkadzał  fakt,  że  wyszczerbiła  parę  łańcuchów  pokarmowych,  nie wspominając  o  tym,  że  macierzystym  lądem  ogromnych  gadów  stały  się  współczesne  kontynenty. Możemy  w  tym  miejscu  podjąć  jednak  próbę  usprawiedliwienia  Martyny,  ponieważ  wtedy,  gdy  jej nauczycielka  geografii  przerabiała  lekcję  pod  tytułem  „Pangea”,  nasza  nieletnia  wówczas  bohaterka, uzbrojona w gencjanę, walczyła dzielnie z ospą w domowych pieleszach.

Jakby  nie  było,  to w  ostatecznym  rozrachunku  i  tak  się wszystko wyrównało,  bo Martyna przy pomocy  Lewego  wyliczyła  skrupulatnie  trajektorię  i  siłę  rażenia  kilku  meteorytów,  które  precyzyjnie odpalone w kierunku wizjonerskich lądów, skutecznie wyeliminowały gadzi problem. A zresztą, kto wie, jak było naprawdę? A co, jeśli nasza zbawicielka z przypadku miała rację,  twierdząc, że  intuicja  i ślepy traf  są  więcej  warte  od  ścisłego  stosowania  bezdusznych  procedur?  I  wreszcie,  czy  ktoś  na  ostatnich kilkudziesięciu  stronach  sugerował,  że  intencją  naszej  bohaterki  jest  stworzenie  wiernej  repliki rzeczywistości,  w  której  przyszła  na  świat?  Gdyby  Martyna  choć  na  moment  oderwała  się  od poukładanych w perfekcyjne  rządki  ikon, zapewne wyliczyłaby mrowie wad  swojego ułomnego  świata, który przeplatał się w czasie z miliardem równie ułomnych alternatyw. Szczęście jest sprawą subiektywną i tym zapewne kierował się każdy ze strategów pokonujących kolejne etapy gry w Ziemię.

– Stop! – ryknęła z mocą nasza bohaterka i kliknęła gwałtownie w opcje, wyhamowując tempo gry.

Jej uwagę przykuły człekokształtne, które,  jak pamiętała, Lucjan wyposażył w geny swojej  rasy. Kusiło ją,  żeby  pozostawić  małpy  w  spokoju  i  cierpliwe  poczekać,  aż  same  odnajdą  w  swych  włochatych mózgach znamiona człowieczeństwa, ale za szybami kokpitu  rodził się światłem dwóch gwiazd kolejny dzień  i Martynie  zwyczajnie  zabrakło  cierpliwości. Nie wiemy,  czy  słusznie  i  czy  olanie  sierściuchów doprowadziłoby  je  do  garniturów,  wojen  i  wyścigu  szczurów,  lecz  brzask  skutecznie  usprawiedliwiał naszą bohaterkę, która ziewając potężnie, kliknęła w ikonkę z wizerunkiem strzykawki kryjącej w sobie, zgodnie z jej oczekiwaniami, genetyczne bogactwo.

– Lewy, powiedz no mi, czy ty masz mój genotyp na składzie? – zapytała obojętnie.

– Oczywiście!  Przechowuję  wszystkie  dane!  –  odparł  służbiście  Lewy  i  bez  wahania  dodał.  – Wystarczy skorzystać z toalety…

– Liczę  na  to,  że mnie  uprzedzisz,  jak  się  okaże,  że w  ciąży  jestem  –  przerwała mu  zgryźliwie Martyna.  – Dawaj mi  tu mój  genotyp,  jak  już mam  coś  z małpami mieszać,  to  lepiej  niech  to będzie człowiek, a nie orangutan – podsumowała złośliwie.

– Służę uprzejmie, lecz muszę dodać, że twój genotyp ma ścisły związek z próbkami pobranymi od Lucjana! – napomknął Lewy.

– W  dupie  to mam! Najwyraźniej materiał  przerósł dawcę  i  uważam,  że mimo wszystko  nie ma sensu  zaszczepiać  człekokształtnym  małpich  genów  –  powiedziała  lekceważąco  nasza  genetyczna ignorantka.

– Jak sobie chcesz – odparł z rezygnacją komputer.

Dalej  gra  potoczyła  się  w  oszołamiającym  tempie.  Przed  oczami  Martyny  migały  kolejne przemiany:  jaskiniowcy  przeobrażający  się w  dzielnych  rolników  okupujących  drewniane  kurne  chaty, rozrzucone  po  wszystkich  globach  prymitywne  plemiona,  lokalne  konflikty  i  palenie  wiosek.  Nie pojawiały  się natomiast krwawe globalne wojenki, których mgliste wyobrażenie nasza bohaterka nosiła skrzętnie upchnięte w wacie traumatycznego wspomnienia lekcji historii. Świat parł ku cywilizacji, lecz w leniwym, jednostajnym tempie.

– Wojnę zrób, babo głupia! – nie wytrzymał nerwowo Lewy.

– A po co? – zapytała zdumiona Martyna, zapominając z wrażenia obrazić się za głupią babę.

– A  jak wykarmisz  to  towarzystwo? Masz świadomość,  ile się  tego  tam namnoży,  jeśli  ich  trochę nie przetrzebisz?

– Wystarczy  wyprodukować  więcej  żarcia!  –  odparła  pogodnie  nasza  świeżo  mianowana ekonomistka. Dorobimy trochę pól i zagród, zasadzimy sady i powinno być w porządku.

– Martyna!  –  jęknął  ze  zgrozą  Lewy.  –  A  co  z  miejscem?  Masz,  do  cholery,  tylko  sześć kontynentów  i  jeśli  nie  będziesz  kontrolować  liczebności  populacji,  to  niedługo wytną wszystkie  lasy, żeby chałupy postawić.

– Się zagospodaruje Antarktydę – powiedziała odkrywczo nasza bohaterka. – Spuścimy meteoryt, potem jakieś pożary i się klimacik ustabilizuje.

– Jak  rozpuścisz  Antarktydę,  to  wywołasz  niekontrolowany  potop  –  zgorszył  się  jej  beztroską komputer.

– Aha! – wykazała się zrozumieniem Martyna. – No to zrobimy to po babsku!

Wyprostowała  się  z  ożywieniem  na  fotelu  i  bez wahania  kliknęła  ponownie w  ikonę ozdobioną schematycznym  rysunkiem  strzykawki  i  zagłębiając  się  w  opcję  „osiągnięcia  medycyny”, wynalazła szybciutko piguły antykoncepcyjne. Zadowolona z  siebie, zaaplikowała planecie panaceum na wszelkie lęki i troski i triumfalnie powiodła spojrzeniem po monitorze Lewego.

– I co? Musi być wojna? – zapytała wyzywająco.

– Musi!  –  odparł  stanowczo  elektroniczny  dupek.  –  Zapomniałaś  o  tym,  że  wojny  napędzały postęp.  To  dzięki  wojnom  rodziły  się  nowe  technologie.  Nawet  głupiego  brązu  byście  nie wynaleźli, gdyby nie one!

– Spoko!  –  machnęła  lekceważąco  ręką  Martyna.  –  Pomyślałam  o  tym!  Ponieważ  w  mojej rzeczywistości  faceci  są  partnerami,  a  nie  panami, więc  cały  swój  twórczy  potencjał  kierują w  stronę produkcji biżuterii i garnków. Nic się nie bój, będzie dobrze!

Martyna  poczuła,  że  moc  stwórcza  zdecydowanie  ją  opuszcza,  więc  przyspieszyła  proces, jednocześnie ponaglając Lewego, by dostarczył kawę. Jej planeta dobijała właśnie do lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku, więc nasza bohaterka wcisnęła pauzę  i  z  zadumą wpatrywała  się w powierzchnię globu. Pierwszą  rzeczą, która  rzuciła  jej  się w oczy, była  soczysta zieleń oplatająca wybrzuszone opcją wypiętrzeń kontynenty. Klikając w  zoom przecierała oczy  ze  zdumienia, gdy  zamiast monumentalnych socjalistycznych blokowisk ujrzała w rodzinnej dzielnicy oplecione winoroślą i krwistymi różami domki zatopione w  kwadratowych  połaciach  trawy.  Szare  były  jedynie wysuszone majowym  słońcem  ulice  i gołębie kąpiące się w przydomowych szmaragdowych oczkach. Siermiężny socjalizm najwyraźniej nigdy nie  nadszedł,  bowiem budynek  szkoły  osadzony w  tej  sielskiej  scenerii  uśmiechał  się  barwami  ścian.

Martyna,  kompletnie  zbaraniała,  wpatrywała  się  w  szkolny  dziedziniec  i  z  nieśmiałym uśmiechem nabierała wiary w  sens  zarwanych  nocek  i wypitego browaru.  Jej  sielskie,  jakże  różne  od poprzednich wspomnienie zaćmiło nagłe rozpoznanie.

– O żesz ty w dupę! – wrzasnęła znienacka.

– Ale co? Ale jak?– zgrzytnął wyrwany z Kurnika Lewy.

– No  patrz!  Daruś  środkiem  dziedzińca  idzie.  Zgubił  okularki  i  chyba  płacze!  –  relacjonowała Martyna. – A teraz jakaś dziewczynka do niego podchodzi…

W Martynę jakby piorun totalnego zrozumienia trzasnął. Zerwała się na równe nogi i podbiegłado

Lewego.

– Natychmiast mnie tam przenieś! – zażądała.

– A ty myślisz, że to takie proste jest? – zapytał ze znużeniem komputer.

– A  gówno  mnie  to  obchodzi!  –  wrzasnęła  nasza  podróżniczka  w  czasie,  zgarniając  z  blatu śrubokręt i demonstrując Lewemu jego ostrą końcówkę.

– No dobra, już liczę! – zgodziła się nerwowo maszyna.

– Chcę skoczyć na pięć minut przed rozpoczęciem tej przerwy – zadysponowała wyniośle Martyna.

– Nie da się! – pisnął ze strachem Lewy. – Możesz skoczyć dokładnie do chwili, którą w tej chwili

widzisz.

Martyna  wytężyła  wzrok  i  ujrzała  swoją  młodocianą  kopię,  dużo  lepiej  odzianą,  która  właśnie podnosiła okularki  i  troskliwie wycierając  je o własny  sweterek, nasadzała  je delikatnie na rozbity nos Darusia.

– Stop! –  ryknęła w desperacji  i uderzając w  spację  Jabłuszka, zatrzymała bieg historii.  – Wyślij mnie właśnie tam! – zażądała.

Lewy najwyraźniej bał się podjąć jakąkolwiek polemikę, bo bez dyskusji wyliczył dane i po chwili Martyna poczuła znajome szarpnięcie w pośladkach. Zbliżała się nieuchronnie do niewinnego spotkania dwojga kilkulatków, które zaowocowało późniejszą eksplozją Ziemi.

Twarda  nawierzchnia  dziedzińca  szkolnego  sprawiła,  że  Martyna  nie  wylądowała  tak profesjonalnie, jakby chciała. Czując, jak omiatają ją wścibskie i czujne oczy gówniarzy, poderwała się z obolałych  kolan  na  równe  nogi  i  od  niechcenia  otrzepując  nogawki  wysłużonych  i  lekko  wilgotnych bojówek, czujnie się rozglądała wokół siebie. Daruś stał kilka kroków od niej i uszczęśliwiony poprawiał odzyskane  okularki,  odprowadzając  wzrokiem  chudą  dziewczynkę, która  w  podskokach  wbiegała  na schody  wiodące  do  drzwi  wejściowych.  Martyna  miała  świadomość,  że  jeśli  nie  dorwie  swojego młodszego wcielenia  przed  przestąpieniem  przez  nią wrót  szkolnych,  żadną miarą  nie  dostanie  się  do środka. Niezależnie do epok, zawirowań czasowych i układów politycznych przy wejściu stał cerber, pani Czesia,  niezłomnie  trwająca  na  straży  porządku.  Nasza  bohaterka,  nie  znajdując  innego  rozwiązania, wbiegła za swoim młodszym wcieleniem aż do szczytu schodów i podjęła desperacką próbę nawiązania kontaktu.

– Martyna!  –  krzyknęła  Martyna,  z  nadzieją  że  mała  Martyna  zareaguje  na  jej  wołanie.

Dziewczynka odwróciła  się zdziwiona  i napotkała  spojrzenie  swoich piwnych oczu, wyblakłych nieco  i wytłumionych  petardą  puszek  piwa.  Były  to  jednak  ciągle  te  same  oczy  i  dziewczynka zamarła  w oczekiwaniu. Jej badawczego spojrzenia nie zdekoncentrował nawet natarczywy dźwięk dzwonka, który poderwał  do  góry  strumień  dzieciaków,  obecnie  podążających w  stronę  drzwi wejściowych.  Ich  rwący nurt  rozdzielał  się znienacka na dwie odnogi, które z bezwiednym  szacunkiem omijały maleńką wyspę osłupienia.

– Musimy  pogadać!  –  wrzasnęła  duża  Martyna,  starając  się  przekrzyczeć  rwetes  szkolnych korytarzy.

– O czym? – zapytała ostrożnie mała Martynka.

– Kochanie, musisz  uciec  od Darusia,  bo  jeśli  tego  nie  zrobisz,  to  kiedyś  Ziemia wybuchnie! – odparła mało dyplomatycznie nasza bezdzietna bohaterka.

– Z cyrku się urwałaś? – zapytała rzeczowo i trzeźwo mała Martynka.

Nasza  zblazowana  trzydziestolatka  cmoknęła  z  uznaniem  i  rozpłynęła  się  w  wewnętrznych zachwytach nad intuicją i rozsądkiem swojego szkolnego wcielenia.

– Moja krew!

– Pani jest moją krewną? – zaszczekało bezczelne szczenię.

– Dzieciaku,  ja  nie wiem,  jak mogę  cię  przekonać,  że  jestem  tobą,  ale musisz  zrozumieć  jedną rzecz, zanim zniknę: nie wolno nam się zaprzyjaźnić z Darusiem. Obiecaj kochanie, że nigdy nie polubisz Darusia! Błąd z okularkami powinien jakoś przejść, ale jeśli zaprzyjaźnisz się z Darusiem, to nie zdasz z historii – wywaliła z grubego działa Martyna.

Martynka  zakręciła  z  zakłopotaniem  warkoczyk  na  maleńkiej  dłoni  i  patrzyła  z  ufnością  na zniszczoną życiem Martynę.

– Rozumiem! – skinęła główką, chichocząc. – Mam nie lubić Darusia, tak?

– Tak! – odetchnęła z ulgą Martyna.

– To nie będzie trudne, bo on jest strasznie głupi! – uśmiechnęła się radośnie młoda.

Nasza  cyniczna,  stara  i  lekko  pomarszczona  Martyna  spojrzała  z  aprobatą  na  dzieciaka  z warkoczykami  i  ogarniając  zachwyconym  wzrokiem  dobrobyt  Mokotowa,  nakazała  Lewemu natychmiastową deportację na Raj 3.14.

– Ha! – krzyknęła z satysfakcją tuż po lądowaniu w kokpicie. – I sprawa załatwiona! Mogę wracać do domu!

– Jesteś pewna? – zapytał Lewy, niespiesznie kończąc partię literaków.

– A co? – zapytała z niepokojem nasza podróżniczka w czasie. – No,  jak znam  siebie,  to pewnie oleję Darusia, więc on się do mnie nie przyczepi. A jeśli się do mnie nie przyczepi, to Magdusia nigdy nie wytnie numeru z ciotką Marcjanną i historia pobiegnie zupełnie innym torem. Mam rację? – dokończyła błagalnie.

– No… ogólnie masz! Ale pojawiają się pewne komplikacje. To już nie jest twoja przyszłość, tylko małej Martynki, która dorośnie i ułoży sobie życie  i gdybyś skoczyła do swojej przyszłości w wieku lat trzydziestu, to okazałoby się, że jest was o jedną za dużo.

– Już wiem, dlaczego Lucjan mówił, że go te podróże w ziemskim czasie przerosły – oświadczyła Martyna, nerwowo gryząc paznokieć kciuka lewej ręki.

– Obawiam się, że niezależnie od tego, czy Ziemia wybuchła czy nie wybuchła, to twoim jedynym miejscem we wszechświecie jest wyłącznie Raj 3.14.

– Nie zgadzam się na to! – ryknęła Martyna, waląc pięścią w blat.

– Nie masz wyjścia – powiedział spokojnie Lewy.

Martyna poderwała się na równe nogi  i miotając przekleństwa, kopnęła z całej siły w  fotel, który przewrócił się malowniczo, gubiąc nogi.

– O kurwa! – skomentowała nasza niszczycielka.

– Nie przejmuj się! – odparł komputer zblazowanym tonem – Jest jeszcze drugi.

Martyna  odwróciła  się  powoli  w  stronę  Lewego  i  przez  jej  nieznacznie  tylko  smagniętą zmarszczkami twarz przebiegł mgiełką podstępny uśmiech. W kilku ruchach dopadła do drugiego fotela i manewrując dupskiem, podjechała do monitora Jabłuszka.

– Lewy, powiem ci, że nie spodziewałam się po tobie takiej inteligencji.

– Że niby co? Co ty chcesz zrobić? – zająknął się komputer.

– Pomyśl chwilę! – zarechotała bezdomna desperatka.

Martyna skupiła wzrok na monitorze i pospiesznie wyszukała opcję zapamiętania gry. Cofnęła się do głównego menu i z szatańskim śmiechem odpaliła swoją grę ponownie.

– No  i  sprawa  załatwiona! Zduplikowałam  grę  – wyjaśniła wielce  z  siebie  zadowolona.  – Teraz mała Martynka  ma  swoją  rzeczywistość,  a  ja  sobie  stworzyłam  drugą  i  zamierzam  ją  popchnąć  o  te dwadzieścia parę lat i wreszcie odzyskać swoje życie.

– Ale w tej drugiej grze też jest mała Martynka! – zaprotestował Lewy.

– Trudno! – wycedziła zimno nasza zbawicielka. – Czasem potrzebne są ofiary…

– Co zamierzasz? – zapytał zaniepokojony komputer.

– Dociągnę do  trzydziechy, a potem pozbędę się  tej innej Martyny – powiedziała spokojnie nasza bohaterka. – I wskoczę na swoje miejsce.

– Na jej miejsce! – sprostowała maszyna zgryźliwie.

– Nieważne! Dosyć tego! Mnie się też, do cholery, coś od życia należy – wrzasnęła Martyna.

– Niby tak… Ale co zamierzasz zrobić ze swoim klonem?

To pytanie zawisło całym swoim ciężarem w ciszy kokpitu i sprawiło, że Martyna oderwała się na chwilę  od  Jabłuszka  i  z  zadumą  zapatrzyła w  błękitną  przestrzeń. Było  na  co  popatrzeć. Dzień wygrał właśnie z nocą  i dwie oślepiające gwiazdy Układu wtaczały  się z mozołem ponad horyzont. Widok był idealną scenerią do wzbudzenia deklaracji głębokiej prawości myśli i jeszcze głębszego humanitaryzmu.

– A w dupie to mam! – wyznała nasza wrażliwa na piękno bohaterka. – Dam ją do poprzedniej gry.

Wrzucę  je  obydwie  do  laboratorium,  pogrzebię  im  w  mózgach  i  wmówię,  że  są  bliźniaczkami jednojajowymi.

– No to jest jakaś myśl – skomentował z uznaniem Lewy.

Martyna pochyliła się nad klawiaturą i zaczęła gorączkowo klikać w opcje laboratorium. Po chwili odkryła szereg zaawansowanych opcji, lecz żadnych współzależności pomiędzy odrębnymi grami.

– W mordę, no! – pożaliła się głośno. – Nie mam pojęcia, jak to zrobić!

Lewy szumiał miarowo i ze spokojem oczekiwał na dalszy rozwój wypadków. Martyna miotała się

bezsilnie po programie, coraz bardziej wkurzona.

– No przecież musi być jakiś sposób – powiedziała płaczliwie.

– No jest! – zlitował się miłosiernie Lewy. – Musisz wejść w Internet i ściągnąć pirackie nakładki.

– Właśnie sama na to wpadłam! – zełgała Martyna. – Ale i tak dziękuję – dodała nieco sztywno. Dalej  wypadki  potoczyły  się  błyskawicznie:  nasza  bohaterka  ściągnęła  nielegalne  dodatki, zainstalowała je w grze i niecierpliwie klikając, porwała trzydziestoletniego klona z wersji beta do wersji alfa. Poddała obydwa klony  lekkiej modyfikacji pamięci, umieściła  je bezpiecznie w  realiach pierwszej gry  i  zapisała  zmiany.  Chwilę  później  uruchomiła  wersję  beta  i  nacisnęła  spację  w  chwili,  w  której porwała niczego nieświadomego klona.

– Dobra,  nie ma  się  nad  czym  zastanawiać!  –  powiedziała  do  Lewego.  – Natychmiast wyliczaj dane. Spadam do domu.

Komputer nie próbował polemizować. Zaszumiał łagodnie i obiecująco, by po chwili zamilknąć.

– Mam nadzieję, że tego właśnie chcesz, bo od tej decyzji nie ma odwrotu – ostrzegł.

– Zrób  to! Natychmiast!  –  ponagliła. Wyrwała  ze  Środkowego  i  z  Jabłuszka  srebrne  kluczyki  i stanęła w centrum kokpitu.

Lewy  westchnął,  lecz  wypełnił  polecenie.  Martyna  poczuła  znajome  drętwienie  w  okolicach pośladków i już po chwili opadła ciężko na znajomy chodnik przed swoim blokiem. Okręciła się na pięcie i jej oczom ukazał się sąsiedni blok, jak zwykle rzucający cień na podwórko. Słońce wciąż stało wysoko, ale  wyraźnie  skłaniało  się  ku  zachodowi.  Pobliskie  bzy  zalewały  przepychem  zapachu  zgniliznę napływającą  falami  z  pobliskiego  śmietnika,  a  w  drzwiach  klatki  schodowej  zachęcająco  bzykały swojskie muchy.

Martyna  zorientowała  się,  że  ściska w  dłoni  siatkę  z  browarami,  a  jej  nogi wyraźnie  rwą  się w kierunku  schodów. Podeszła  ostrożnie, dziwując  się w  duchu,  że  jej  przytulny  blok  nie  zamienił  się w  domek  z  ogródkiem. Wspinając  się  po  schodach,  zastanawiała  się  właśnie,  czy  jej  biedne  glonojady jeszcze żyją, gdy z hukiem otworzyły się drzwi mieszkania Szalińskiego.

– Dzień dobry! – zawołał odziany w dres i kapcie Szaliński.

– Dzień dobry – odpowiedziała niepewnie Martyna.

– No  to  jutro  się widzimy,  tak? – zapytał  sąsiad  radośnie. – Tylko  się nie  spóźnijcie, bo  impreza urodzinowa bliźniaków zaczyna się o siedemnastej!

– No  tak, oczywiście – wymamrotała nasza skołowana bohaterka  i rzucając wymuszony uśmiech, ruszyła ostro po schodach.

Drzwi  mieszkania  wyglądały  dokładnie  tak  jak  zawsze.  Martyna  pomacała  kieszenie  w poszukiwaniu kluczy, lecz przypomniała sobie mgliście, że nie miała okazji zamknąć ich od zewnątrz i z nadzieją  nacisnęła  klamkę.  Drzwi  ustąpiły  bez  protestu,  więc  Martyna  weszła ostrożnie  do  środka.

Właśnie  zaczynała  się  cieszyć  w  duchu  z  odzyskanego  życia,  gdy  przed  jej  oczami  wyrósł wysoki blondyn i szurając kapciami, podszedł do niej energicznym krokiem.

– Gdzieś ty była tyle czasu? – zapytał.

– No, po piwo poszłam! – odpowiedziała potulnie Martyna, wyraźnie grając na zwłokę.

– Po piwo? – ucieszył się wyraźnie blondyn. – Przecież ty piwa nie lubisz!

– Ja  piwa  nie  lubię?  –  zdumiała  się  nasza  piwoszka  i  ostatecznie  rozgrzeszyła  się  z  manewru wyrzucenia wybrakowanego klona do wersji alfa. – No to chyba polubiłam! – dodała, szczerząc zęby.

– I słusznie! – uśmiechnął się facet. – Ale teraz to sobie chyba darujemy, bo dzieciak się budzi.

– Dzieciak…? – zdziwiła się Martyna

–  No a co? Dzisiaj ty kąpiesz, a ja karmię! – wyjaśnił blondyn.

Martyna rozejrzała się zdumiona po mieszkaniu  i po chwili bez wahania ruszyła w stronę małego pokoju,  który  w  jej  rzeczywistości  był  pełnym  pajęczyn  składzikiem. Weszła  na  palcach  do środka  i zobaczyła małe, pomarszczone COŚ uśmiechające się do niej zza szczebelków drewnianego łóżeczka.

– Jakoś  przywyknę  – wyszeptała  sama  do  siebie.  – Zresztą,  jakby  co,  to mam  klucze  doRaju  – dodała, klepiąc się wymownie po kieszeni.

Dzieciak  wykrzywił  się  w  grymasie  i  rozdarł  jak  czołówka  „Trąby  Jerychońskiej”.  Martyna podeszła  ostrożnie  do  łóżeczka  i  uśmiechając  się  niepewnie  do  stworka,  znalazła  swoją nagrodę pocieszenia.

– Jak by nie było – skomentowała filozoficznie – tutaj też jest piwo!

 

Koniec

Jedną nogą w niebie

Jedną nogą w niebie

9 listopada to dla mnie data szczególna. Dzisiejszy dzień, to data premiery trzeciej i ostatniej już części zamykającej sagę „Stajnia w Pieńkach”. To naturalne, że wydaniu każdej książki towarzyszą emocje, ale tym razem są wyjątkowo silne, bo to pierwszy w moim życiu powieściowy cykl. Chwila, w której kończę powieść zawsze jest dla mnie momentem szczególnym, zwłaszcza gdy ma ona aż trzy tomy, a jej bohaterowie towarzyszyli mi blisko przez rok. Trylogia to już nie były przelewki i choć nadal, podobnie jak wszystkie poprzednie książki, pisałam ją bez konspektu i bez planu, tym razem nie mogło obejść się bez fachowej pomocy oraz konsultacji w wielu zagadnieniach, o których wcześniej nie miałam pojęcia.

Chcąc, by seria „Stajnia w Pieńkach” wypadła wiarygodnie, musiałam naprawdę wiele się nauczyć. Na szczęście miałam kogo zapytać, a i wszyscy chętnie służyli mi bezinteresowną pomocą.

Za co wszystkim serdecznie dziękuję.

Moi mili. Bez Was by tej powieści nie było :)

Zarządzanie stadniną to wcale nie taka prosta sprawa, więc chciałabym niniejszym podziękować Wiesławowi Krzywickiemu- prezesowi Klubu Jeździeckiego „Amazonka” oraz właścicielowi stadniny koni w Borkowie za przekazanie mi obszernej branżowej wiedzy.

W kwestii hodowli koni oraz szeroko pojętych zagadnień z zakresu weterynarii z pomocą pospieszyli też:

–  lek. wet. Ewa Duch- Inspektor ds. Zdrowia i Ochrony Zwierząt w Wojewódzkim Inspektoracie Weterynarii w Krakowie;

–  dr n. wet. Piotr Żmuda – Prezes Małopolskiej Izby Lekarskiej  Weterynaryjnej;

– lek. wet. Martyna Grzybowska-Krupa – Kierownik Gabinetu Weterynaryjnego PRO VIVO ANIMALI  w Krakowie.

Pragnę również bardzo podziękować panu Dominikowi Wojtanowi z gospodarstwa agroturystycznego  „Na Zagrodzie” w Lubniu, ponieważ bez jego ogromnej wiedzy praktyczniej na temat hodowli strusi, w Pieńkach wcale by ich nie było.

Nie myślicie sobie również, że procedury towarzyszące wykopaniu starych kości nie nastręczają merytorycznych problemów :) Na szczęście tutaj nieoceniona okazała się wieloletnia wiedza pana Henryka Mikiny z Firmy Pogrzebowej „Lotos” w Dąbrowie Górniczej.

Sama konno nie jeżdżę, ale na szczęście mam w domu trójkę wytrawnych jeźdźców, dla których „końska” nomenklatura nie ma żadnych tajemnic, zatem dziękuję też Zbyszkowi, Zuzannie i Alicji, bo dzięki nim świetnie wiem co to  uwiązy, kantary i pusliska oraz cała reszta jeździeckiego wyposażenia.

Nie chciałabym pominąć nikogo, kto trzymał za mnie kciuki, nie mogę zatem nie wspomnieć mojego ulubionego redaktora prowadzącego z Wydawnictwa Prószyński i S-ka Michała Nalewskiego, który od dawna dzielnie znosi moje dziwne pomysły i   zawsze służy dobrą radą w nielicznych chwilach twórczej blokady.

Na koniec nie sposób nie wspomnieć o wsparciu, jakie regularnie otrzymuję od moich najlepszych na świecie Czytelników. Do tego ciągle rosnący w siłę fanklub zrzeszający cudownych ludzi, sprawia że chce mi się robić to co robię. To wszystko dla Was.

Dziękuję Kochani, że jesteście, bo to dzięki Wam jest moc!  <3

Iza :)

Jubileusz

Jubileusz

iza głowa

 

Mamy mały jubileusz

50 000 wyświetleń bloga!

I, co ważne, licznik nadal się kręci <3

A to wszystko przez Was! To przez Was robimy przy gotowaniu cyrkowe wygibasy i wymyślamy coraz to nowe przepisy. A żeby te efekty naszej pracy jako tako wyglądały, w międzyczasie obie z Jagną zaczęłyśmy się uczyć robić zdjęcia ciut lepsze, niż te z telefonu. To właśnie przez Was, w naszych szafkach stopniowo pojawiają się coraz to bardziej wymyślne naczynia i gadżety.

Nie wiem, jak u Jagny, ale z tego co słyszałam od jej męża, to ona namiętnie skupuje pojedyncze talerze, a ja za to mam już tyle różniastych miseczek, salaterek i kokilek, że się szafka nie domyka, a mąż między wierszami grozi eksmisją.  Ostatnio mnie Jagna objechała, że zrobiłam zdjęcie na zielonym tle i jej się z naszym logo zlewa moja najlepsza serweta, więc muszę teraz na tekstylia zaiwaniać, żeby nabyć coś w innym kolorze. A taka byłam dumna z tych zdjęć, ech!

To przez Was, choć czasem, jak każda zarobiona kobieta, podpierając się nosem klecimy felieton albo nocą kwitniemy nad ofertą nowych przypraw. Oczywiście nie bez znaczenia są też liczne chwile stresu, kiedy to musimy się wykazywać precyzją sapera i refleksem żonglera, by ustrzelić dobre światło i żeby przypadkiem ktoś za wcześnie nie zjadł dekoracji albo, co gorsza, gotowego dania ustawionego do zdjęcia.

A tak na marginesie, czy wiecie, że najlepiej wychodzi na zdjęciach pieczony kurczak posmarowany wcześniej olejem napędowym? Albo sałata popsikana dla efektu lakierem do włosów z nabłyszczaczem? Nie, nie. Nie bójcie się. U nas jest 100% natural. Nawet na zdjęciach, choć kiedyś podpierałam klopsa wykałaczką, bo się skurczybyk nie chciał ułożyć, jak chciałam :)

Kochani, o kulisach prowadzenia bloga można by pisać w nieskończoność, ale w sumie to ja nie o tym chciałam.

Ja chciałam po prostu Wam wszystkim podziękować. A skoro, jak już wiecie, to wszystko przez Was, to niniejszym, wielkie podziękowania składam na ręce naszych cudownych czytelników oraz fanów gotowania.  Za to, że nas lubicie, że czytacie, że klikacie…

Przy tej okazji, szczególne słowa należą się też wszystkim naszym przyjaciołom, którzy regularnie, swoją obecnością, zaszczycają rubrykę Kuchnia Gości. Nie możemy też zapomnieć o Kaśce, Ewie i Piotrku, którzy na co dzień wspierają naszego bloga w temacie grafiki, redakcji tekstów oraz informatycznych zawiłości.

No i na koniec, muszę podziękować też Jagnie. Gdyby nie ona, nigdy nie chciałoby mi się prowadzić żadnego bloga :) :) :)

 

jagna głowa

 

Przyłączam się do entuzjastycznych podziękowań mojej przedmówczyni-wspólniczki – skończonej wariatki 😉 Bez niej na bank by mi się nie chciało prowadzić niczego, a bez Was, czyli czytelników zwyczajnie nie miałoby to najmniejszego sensu :)

A jak jesteśmy przy wynurzeniach, jakie wygibasy się robi przy zdjęciach to muszę się Wam przyznać, że co tam wykałaczka w pulpetach! Najważniejsza jest walka o światło. Prawdziwy fotograf to sobie rozstawi lampy, blendy i inne wielce pożyteczne ustrojstwa. A co ma zrobić biedna kura domowa?

Kura domowa poluje. I nie, nie na moment, w którym małżonek łańcuch poluzuje 😀 Kura obserwuje z niepokojem prognozę pogody oraz nieustanny ruch słońca na niebie. Teraz tylko wystarczy zsynchronizować gotowanie z odpowiednim kątem padania światła na balkon.

Tak, moi drodzy. Moi sąsiedzi już na bank myślą, że jestem psychicznie chora. Stoi sobie jeden z drugim na balkonach i papieroski sobie palą, a tu – jebut! – wyjeżdża na terakotę drewniana deska od Pawła Tomali, potem jakaś bajerancka ściereczka z promocji w Biedrze, a potem parę innych gadżetów i na koniec talerz z kopytkami. Potem długo nic aż wreszcie pojawia się statyw, aparat i ja w pochlapanym sosem dresiku 😀

Teraz, jesienią, to już pół biedy, ale latem oprócz mojego wypiętego zadu w stan osłupienia wprowadzają sąsiada moje miotane na głos przekleństwa: „Psiamać, jak wieje!”, „Cholera, znowu chmura!”, „Won mucho!” 😀

Może zimą sąsiedzi nie będą palić na balkonach?

Ps. Ps. A Izie za zielone ścierki opierdziel się po prostu należał 😉

Martyna 14

Martyna 14

Rozdział 14

W którym Martyna musi coś zrobić z nadmiarem Lucjanów

Sapiąc  ze  złości,  nasza  bohaterka wygramoliła  się  niezgrabnie  na  brzeg  basenu  i  podjęła  beznadziejną próbę  wyżęcia  spodni  bez  zdejmowania  ich  z  tyłka.  Stojąc  w  lekkim  rozkroku  na  chłodnym  piasku, otrząsnęła  się  jak  kotka,  po  czym  przechyliła  lekko  głowę  w  lewą  stronę  i  zaczęła  wyciskać  wodę  z włosów. Wpatrywała  się  jednocześnie w upojonego Lucjana, który  subtelnie pochrapywał na  leżaczku.

Nietypowy  kąt  spojrzenia  uświadomił  Martynie,  że  Lucjan  chyba  nie  jest  Lucjanem.  Tuż  pod linią podbródka  śpiącego  znajdował  się  pieprzyk,  którego,  co  nasza  bystra  obserwatorka mogłaby  przysiąc, nigdy  wcześniej  Lucjan  nie miał. Martyna  podeszła  cicho  i  z  zadumą studiowała  rysy  twarzy  faceta, będące  lustrzanym  odbiciem  znanego  jej  Lucjana  czy  też  Darusia. Wszystko,  oprócz  pieprzyka,  było znajome  i  prawdziwe,  a  jednak  zdawało  się  kompletnie  obce. Martyna  nie wiedziała,  na  czym  polega różnica, i opierała się wyłącznie na swoim babskim niezawodnym instynkcie. Lowelas chrapał bezbronnie i przez  sen drapał się z  lubością po  tyłku. Nasza zdezorientowana bohaterka wycofała  się na palcach w stronę tarasu i wchodząc cichutko po marmurowych schodkach, zerknęła w głąb salonu, gdzie rozwalony na kanapie spał drugi nawalony Lucjan.

– Mięczaki! – wysyczała pogardliwie Martyna  i bezszelestnie przedostała  się w  rejon piwodajnej lodóweczki.

Tłumiąc  rękawem  trzask  odrywanej  zawleczki,  nasza  niezłomna  piwoszka  przysiadła  na kuchennym stołku i oddała się przemyśleniom.

Przemyślenia Martyny

Jest źle. Jest bardzo źle i właściwie to chyba nawet tragicznie! Zgodnie z moimi obliczeniami piwa  wystarczy  na  tydzień.  A  co  potem?  Jak  żyć?  Zapasy  wystarczą  od  biedy  na  dwa tygodnie,  jeśli pozbędę  się  jednego  z Lucjanów. Byłoby  lepiej pozbyć  się obydwóch, wtedy browar skończyłby się najwcześniej za dwadzieścia dni, ale jeden z Lucjanów będzie jeszcze potrzebny. Tylko który jest prawdziwy? A jeśli obydwaj są prawdziwi? A jeśli nie? Co to za posrane  życie? Nikomu ufać nie można. Jeden chleje moje browary, drugi pali moją  fajkę, jeden z nich zrobił mnie w konia w podstawówce, a drugi udaje zakochanego, by po chwili opowiadać o małżonce. A co z Ziemią? Eksplodowała i już? Wszystko to jakieś do dupy jest i nie wiadomo, komu i w co wierzyć!

Martyna zerknęła spode łba na uśpionego Lucjana numer jeden i podjęła męską decyzję. Pociągając obficie z puszeczki, zsunęła się ze stołka i powoli podeszła do kanapy. Wpatrywała się przez chwilkę w strużynę  śliny  znaczącej  niedogoloną męską  brodę,  po  czym  chwyciła  śpiącego  za  ramię  i  gwałtownie potrząsnęła.  Lucjan wciągnął  ze  świstem  powietrze,  które  następnie  gwałtownie wypuścił,  co  zupełnie zgrabnie zsynchronizowało się z jego siarczystym upustem gazów. Facet otworzył szeroko oczy i łzawiąc własnym  odorem  przymrużył  je  szybciutko,  a  fragment  uwięzionych  zaciekawieniem  źrenic  wpił badawczo  w naszą brutalną zegarynkę.

– Co jest, w mordę? – wybełkotał pijany snem.

– Jesteś prawdziwym Lucjanem czy fałszywym? – zapytała z kliniczną obojętnością Martyna.

– Że co?

– A  to, właśnie  to! – wrzasnęła nasza bohaterka.  – Ty  tu  śpisz  i masz wszystko w dupie,  a koło basenu śpi drugi Lucjan, więc zastanawiam się… – dodała słodziutko – który z was urwał się z bajki i jaki był jej tytuł!

Lucjan poderwał  się  na  równe  nogi,  jakby mu  pełną  prądu  rurkę w  tyłek wsadzili. Chwiejąc  się lekko,  utkwił  spojrzenie  mętnych,  choć  nadal  intensywnie  brązowych  oczu  w  Martynie  i  z niedowierzaniem przetwarzał w oklejonym watą mózgu sensacje ostatnich godzin.

– Drugi Lucjan? – zapytał głupawo. – Jesteś pewna, że on to ja?

– Nie,  kuźwa!  – wysyczała  nasza wnerwiona Ziemianka.  – Waham  się,  bo być może  to  ja  sama chrapię na  leżaku przy basenie  i drapiąc  się po zarośniętej brodzie, mamroczę przez  sen  imię małżonki sprzed  tysiąca lat. „Andżelika, Andżelika, kochanie!” – dodała, imitując chrapliwy, upojony zielem głos fałszywego Lucjana.

– No to ładnie… – powiedział zrezygnowany Lucjan i zwiesił ciężki łeb

– Co ładnie? – rozsierdziła się Martyna – Chodź i zobacz swoje totalnie nawalone wcielenie. Może po tym w końcu powiesz mi, o co tu, do jasnej cholery, chodzi!

Lucjan  uśmiechnął  się  promiennie  do  naszej  totalnie wkurzonej  bohaterki  i  próbując  oponować, uciekł  się do najstarszej męskiej  sztuczki. Podszedł powoli,  choć  chybotliwie do Martyny  i położył  jej dłonie  na  ramionach,  po  czym  zatopił  rozbiegane  źrenice  w  jej  iskrzącym  złością  spojrzeniu.  Jego łagodny,  ale  niewątpliwie  nieco  kpiący  uśmiech w  założeniu miał  rozbroić  otumanioną  babeczkę,  lecz przyniósł zgoła odmienny efekt.

– Czego rżysz, debilu? – zapytała rzeczowo Martyna, strząsając z ramion lepką służalczość dłoni. Lucjan cofnął łapska i zmieszany podrapał się po rozczochranej łepetynie. Nie bardzo wiedząc, czy powinien zamilknąć czy na gwałt szukać błyskotliwiej riposty w głębi otumanionego mózgu, na wszelki wypadek wyszczerzył zęby w udanej imitacji reklamy pasty do zębów i zamarł w oczekiwaniu.

– Chodź! – powiedziała stanowczo Martyna i pociągnęła stojącego jak świeczka Lucjana w stronę nocnych szmerów dochodzących z tarasu.

Czas  był  najwyższy:  fałszywy  Lucjan  właśnie  gramolił  się,  stękając,  brutalnie  obudzony gwałtownym zderzeniem z chłodnym piaskiem.

– Wstawaj, debilu! – powiedziała, przeżywając  swoiste déjà vu nasza  skołowana Ziemianka,  i na wszelki wypadek trąciła bark faceta upiaszczoną stopą. – Ktoś przyszedł do ciebie w odwiedziny – dodała złowieszczo i zerknęła z nietajoną radością w stronę prawdziwego Lucjana.

Prawdziwy  Lucjan  podszedł  niepewnie  do  swojego  fałszywego  wcielenia  i  skuliwszy  skołataną łepetynę  w  ściągaczu  szmaragdowego  swetra,  spoglądał  trwożliwie  raz  na  zapitego  klona,  a raz  na rozsierdzoną Martynę. Fałszywy Lucjan otworzył  tymczasem zapuchnięte oczy  i ogniskował  spojrzenie na kształtnej stopie Martyny, która przed chwilą wytrąciła go z błogiego letargu.

– Śliczności!  –  powiedział  nieco  bełkotliwie,  po  czym  wpił  pazerne  spojrzenie  w  jej  cycki, szczelnie oklejone wilgotną wciąż bluzką.

– Zamknij  się!  –  wrzasnął  Lucjan  numer  jeden  i  gestem  posiadacza  przyciągnął  Martynę  do swojego boku.

Ta uwolniła się jednak natychmiast i odskoczyła jak oparzona.

– Łapy przy sobie, bracie! – zachichotał Lucjan numer dwa. – To moja dziewoja!

– Zatkaj  swój  fałszywy  dziób,  ćwoku!  –  wtrąciła  pospiesznie  nasza  bohaterka,  czym  wywołała dwie reakcje: histeryczny śmiech fałszywego Lucjana i pytające spojrzenie Lucjana prawdziwego.

– Masz mi coś do powiedzenia, braciszku? – zapytał złowieszczo Lucjan numer jeden.

– Jaki, kuźwa, braciszku?  – wtrąciła  tymczasem Martyna,  śląc  jednocześnie drugiemu Lucjanowi spojrzenie, które powinno go wyraźnie ostrzec, że słowa, które właśnie zamierza wygłosić, mogą być jego ostatnimi. Fałszywy Lucjan najwyraźniej nie zrozumiał przekazu i dusząc się ze śmiechu, wstał z piasku i podszedł powoli do pierwszego Lucjana.

– Ha! Jak to mówią na Ziemi? „Kota nie ma, myszy harcują”, ha, ha, ha! – zaśmiał się radośnie.

Radość z jego twarzy zmiótł po chwili precyzyjnie wyprowadzony cios. Zaskoczony Lucjan numer dwa  padł  bez  protestu  na  piasek,  podczas  gdy  prawdziwy  Lucjan  w  oszołomieniu  wpatrywał się  w Martynę,  która  pocierając  lewą  dłonią  kłykcie  dłoni  prawej,  stała w  lekkim  rozkroku  tuż  obok  głowy znokautowanego faceta.

Na  kilka  sekund  zapadła  grobowa  cisza,  w  której  szmer  wypluwanej  przez  namiestnika  wody stanowił absurdalnie sielankowe tło akustyczne. Każdy ze zgromadzonych posiadał na stanie jakiś brudny sekrecik, który był  znany  innemu uczestnikowi  tej  specyficznej  imprezy pod gwiazdami. Spoglądali na siebie podejrzliwie i jakoś nikt nie palił się do zwierzeń. Oczywiście pierwsza nie wytrzymała Martyna.

– Ten  cham  mnie  uwiódł,  bo  myślałam,  że  on  to  ty!  –  powiedziała  i  oskarżycielsko  wskazała palcem fałszywego Lucjana.

– Dałaś  się uwieść, bo myślałaś, że on  to  ja? – zapytał Lucjan numer  jeden, w ewidentny  sposób skupiając się na tej części informacji, która głaskała jego samcze ego.

– Ponieważ myślałam,  to co myślałam,  to on mnie uwiódł! – powiedziała Martyna, kładąc nacisk na ostatnie słowo.

– Aha!  –  odparł  Lucjan  i  po  chwili  kojarząc,  czego  się  tu  od  niego  oczekuje,  kopnął  w  zadek leżącego na ziemi drugiego Lucjana i wykrzyknął oburzony: – O żesz ty chamie!

– Daj spokój, bracie! – jęknął leżący. – Sam kazałeś mi udawać, że jestem tobą – dodał, wyjawiając brudny sekrecik Lucjana numer jeden.

– Jak to kazał? Po co kazał? – wcięła się Martyna.

– Pilnować  ciebie mi  kazał!  –  parsknął  szyderczo  fałszywy Lucjan.  –  Pan Ważniak  bawił  się w szpiega, a mnie zlecił śledzenie niedoszłej ukochanej. Starszy ode mnie o pięć minut, a się rządzi, jakby moim szefem był! – wypalił z grubej rury.

– Jak to starszy? Jak to śledzić? – drążyła nasza kompletnie ogłupiała bohaterka.

– Ta  kreatura,  która  stoi  tu  i  chlapie  brudnym  jęzorem,  to  mój  młodszy  o  dziesięć  minut  brat bliźniak – przyznał w końcu prawdziwy Lucjan.

– O pięć! – żachnął się drugi Lucjan.

– O dziesięć! Matka mi mówiła! – natychmiast zareagował prawdziwy Lucjan.

– Kuźwa! Nie wytrzymam z wami! – krzyknęła Martyna i tupnęła nogą w piasek. – Jeszcze sobie język pokażcie! Jak liczne jest potomstwo Szefa? – dodała po chwili.

– No…  jesteśmy  my  dwaj, Młody, Magdusia  i  jeszcze  trzy  siostry…  –  odpowiedział  usłużnie fałszywy Lucjan.

– Wytłumaczcie mi, do cholery, czym  ja w życiu  tak nagrzeszyłam, że przypadek zetknął mnie z waszą posraną rodziną, hę? – zapytała z rezygnacją.

– To nie przypadek! – odparł prostolinijnie prawdziwy Lucjan. – To przeznaczenie!

– Żadne przeznaczenie – skwitował fałszywy Lucjan. – Kochał się w tobie przez całą podstawówkę i żeby mieć pretekst do częstych wypadów na Ziemię, to przekonał swoich kumpli, szpiegów od siedmiu boleści, do przeniesienia kryjówki na Ziemię.

– I ty chcesz, żebym uwierzyła w te pierdoły? – skomentowała pogardliwie Martyna. – Facet, który liczy sobie coś ze trzy  tysiące lat, albo  i więcej, nagle zakochuje się w dziesięciolatce? No weź wymyśl coś lepszego – powiedziała, po czym wpiła badawcze spojrzenie w prawdziwego Lucjana.

Prawdziwy Lucjan najwyraźniej zmagał się ze swoim sumieniem, lecz przegrał tę nierówną walkę, bo zacisnął zęby  i nie pozwolił wyfrunąć słowom usprawiedliwienia z kłamliwej paszczy. Brat Lucjana najwyraźniej nie posiadał takich skrupułów.

– Ha! Nie wierzysz, bo za mało w czasie skakałaś! – odparł młodszy bliźniak  triumfalnie. – Nasz mały frajerek Daruś, który prysnął na wagary od tatusia, poznał Martynkę, która polubiła biedaka bardziej niż rodzice, więc postanowił włamać się do systemu i sprawdzić, co wyrośnie z jego przyjaciółki…

– Zamknij się! – ryknął prawdziwy Lucjan i zacisnął dłonie w pięści.

– Spokojnie  braciszku!  Denerwujesz  się? A może  czegoś  się wstydzisz?  –  zapytał  z  przekąsem złośliwy braciszek.

– Mów dalej! – powiedziała na to Martyna, celowo odwracając wzrok od prawdziwego Lucjana.

– Poszperał trochę w kompie tatusia i znalazł wszystko, co chciał!

– Czyli co? – naciskała niecierpliwe Martyna.

– No wiesz, wszystkie wiadomości  na  twój  temat,  jak  potoczyło  się  twoje  życie  i w  ogóle…  – powiedział nieco mniej pewnym głosem fałszywy Lucjan.

– No i jak się potoczyło? – ponagliła niewinnym tonem nasza bohaterka.

– W sumie to całkiem nieźle, ale Lucjan stwierdził, że parę rzeczy trzeba poprawić i wtedy ułożył sobie podstępny plan, żeby cię  tu zwabić. To właściwie było  trochę później, gdy Młody pisał  już pracę dyplomową, a ja traciłem najlepsze lata życia, najpierw w podstawówce, na szpiegowaniu ciebie a potem, gdy podrosłaś, to na odstraszanie różnych facetów.

– Zabiję was! – wycharczała Martyna. – Po prostu was  zabiję  i każdy  sąd w dowolnym  zakątku F.I.U.T.E.K. mnie uniewinni!

– No  daj  spokój,  dyskretny  byłem  –  próbował  łagodzić  młodszy  bliźniak.  –  Chociaż  wcielenie Boratyńskiego nieco mi doskwierało… – dodał po chwili, wspominając godziny zarwane nawoskowaniu samochodu.

– Czy ty chcesz mi powiedzieć, że cały ten bajzel miał na celu sprowadzenie mnie na ten porąbany statek? – wysyczała Martyna.

– No… można powiedzieć, że tak – odparł fałszywy Lucjan.

Martyna  z  niedowierzaniem  zerknęła  na Darusia,  który  bojaźliwie  uciekł  ze wzrokiem w  dalsze rejony basenu, jednocześnie trwożliwie chowając głowę pomiędzy przygarbione ramiona.

– Mów dalej! – ponagliła bliźniaka, koncentrując ponownie spojrzenie na jego fałszywej gębie.

– A  co  tu  jeszcze  mówić?  –  odparł,  wzruszając  ramionami.  –  Lucek  dorwał  cichcem  pracę dyplomową Młodego,  pozmieniał w  niej,  co  się  dało,  pomajstrował w  dziejach Ziemi  tak,  że w  końcu matka  się wnerwiła  i  postanowiła wysadzić w  diabły  cały  ten  bajzel. Wszystkie  twoje misje  pogłębiły totalny chaos, co rzecz jasna było wcześniej zaplanowane, więc matka nie miała wyboru i wyciągając nas wszystkich  z  Ziemi,  zleciła Magdusi  likwidację  eksperymentalnego  obszaru.  I  właśnie  o  to  chodziło naszemu drogiemu Luckowi, nieprawdaż? – powiedział, śląc swojemu bratu złośliwy uśmiech.

– O co? – zapytała martwym głosem Martyna.

– No  jak  to  o  co?  –  zapytał  zdumiony  fałszywy  bliźniak.  – Chodziło mu  głównie  o  ściągniecie ciebie  na Raj  3.14. Zadbał  nawet  o  to,  by Młody  spieprzył  pracę dyplomową. A wszystko  po to,  żeby mieć wolną chatę.

– Całą Ziemię wysadziłeś, żeby mnie ściągnąć na ten debilny statek? – zapytała z niedowierzaniem Lucjana. – Dlaczego? Nie mogłeś zwyczajnie przyjść  i powiedzieć, o co ci chodzi? Zawsze cię lubiłam, więc w czym problem? – dodała nasza zdezorientowana bohaterka.

– Nie mogłem! – szepnął cichutko Lucjan.

– Nie mógł! – zarechotał złośliwie jego brat.

– Ale, do jasnej cholery, dlaczego? – zapytała z rozpaczą Martyna.

– Bo on zawsze był chorobliwie nieśmiały, zwłaszcza w stosunku do kobiet! – parsknął śmiechem młodszy bliźniak.

Lucjan  zaczerwienił  się  i  schował  twarz w  dłonie. Martyna,  powściągając  chwilowo mordercze instynkty,  postanowiła wykorzystać  gadatliwość młodszego  z  bliźniaków,  który  aż  się  palił,  by  jeszcze bardziej pogrążyć Lucka.

– No  to  kiedy  tak  naprawdę wasza  kochana  rodzinka  pojawiła  się  po  raz  pierwszy  na  Ziemi?  – zadała niewinnym tonem kluczowe pytanie.

– No pierwszy poleciał Lucek, to przecież oczywiste! – odpowiedział pogodnie braciszek.

– Dla mnie  to  nie  jest  oczywiste, mój  drogi…  Jak  ty właściwie masz  na  imię?  –  zapytała  nasza bohaterka, siląc się na uprzejmość.

– Ludwik, a dla przyjaciół oraz pięknych kobiet – tu skłonił się głęboko przed Martyną – Ludek.

– Mogłam  się  tego  spodziewać: Lucek  i  Ludek  –  skomentowała Martyna,  starając  się  zachować neutralny ton, po czym prędko dodała: – No więc drogi Ludku, bracie Lucka, powiedz mi z łaski swojej, dlaczego to ma niby być takie oczywiste?

– Ha, ha, ha! Lucek przecież zawsze kombinował najlepiej z nas wszystkich! Złamał kiedyś kody

do komputera ojca i znalazł fajną grę strategiczną, więc postanowił sobie pograć. Gdy zorientował się, że to nie jest zwykła gra, tylko eksperymentalny program sterowania planetą… – zawiesił głos Ludek.

– …to odkryłem niesamowite możliwości – dokończył ponurym głosem Lucek. – Wyobraź  sobie kilkulatka, któremu dają do  ręki  taką zabawkę! Bawiłem  się planetą, nie mając pojęcia, że  to  się dzieje naprawdę.  Dla  zabawy  wywołałem  potop,  parę  huraganów,  uśmierciłem  stada  ogromnych  gadów  i  w wirtualnym  laboratorium  przeszczepiłem  swoje  geny  paru  małpiszonom,  które  wyłoniły  się  w  toku ewolucji. Dla mnie to była godzinka dobrej zabawy, a na Ziemi zmieniło się wszystko.

– No  i  stary,  kiedy  nakrył  Lucka,  to  się  wściekł  jak  cholera  i  sprał  go  na  kwaśne  jabłko  –

skomentował nie bez satysfakcji Ludek.

– A ja obraziłem się śmiertelnie na ojca i postanowiłem uciec z domu – dodał Lucjan.

– Pamiętam,  jaka  była  afera  w  pałacu!  –  rozmarzył  się  młodszy  bliźniak.  –  Kiedy  ojciec  się zorientował,  że  Lucjan  znalazł  jakieś  dziwne  kody  do  programu,  które  umożliwiały teleportację,  to najpierw  się wnerwił,  potem  przestraszył,  że  gówniarzowi  coś  się  stanie,  a w  końcu  zafascynowały  go możliwości podróżowania w ziemskim czasie.

– Jak to ziemskim? A na F.I.U.T.E.K. się nie da? – wtrąciła się Martyna.

– No co  ty? – powiedział ze zgorszeniem Ludek. – W normalnym wszechświecie  takie rzeczy się nie  zdarzają.  Sztab  naukowców  nad  tym  później  pracował  i  jedyne,  co  udało  im  się  ustalić, to  że  w ziemskiej  atmosferze  jest  coś,  czego  nie  ma  na  innych  planetach,  co  pozwala  na  skoki  w  czasie  i przestrzeni.  Uznali,  że  ma  to  związek  z  polem  magnetycznym  Ziemi,  ale  niczego  konkretnego  nie wymyślili.

– No  dobra,  ale  jaki  to  ma,  do  cholery,  związek  ze  mną?  –  palnęła  Martyna,  ledwie  się powstrzymując od wybuchu w pełni usprawiedliwionej wściekłości.

– No…  ma  to,  że  Lucek  prysnął  w  pierwsze  miejsce,  jakie  udało  mu  się  zaprogramować  w poczciwym Macu, czyli do  twojej podstawówki. Co  tam  się wydarzyło,  tego nie muszęo powiadać. Na Kunta-Kinte tymczasem ów sztab naukowców ustalił w końcu, co się stało z naszym sprytnym Lucjanem i nawet znaleziono sposób na to, jak go stamtąd wyciągnąć. Ale ojciec walnął pięścią w stół i powiedział, że  jak  sobie  gówniarz  piwa  nawarzył,  to  je musi wypić. Matka  płakała  i  błagała,  choć  kompletnie  nie kumała, co się stało z jej syneczkiem. Po jakimś czasie ojciec zmiękł i polecił Magdusi, naszej najstarszej siostrze, żeby udała się do Lucjana i miała go na oku. – Ludek przerwał na chwilę, by zaczerpnąć tchu.

– Cała  jej  wściekłość  –  wtrącił  Lucek,  wykorzystując  przerwę  w  słowotoku  brata,  –  była spowodowana tym, że musiała siedzieć na debilnej planetce i pilnować młodszego brata,zamiast łazić na imprezy  ze  swoim chłopakiem. Szybko  się zorientowała, że bardzo cię  lubię, więc z zemsty próbowała obrzydzić  życie  i  tobie,  i mnie.  Sprowadziła  ciotkę,  uprowadziła historyczkę,  dołowała  cię  na  każdym kroku  i  na  dodatek  została  najbardziej  popularną  dziewczyną w  szkole.  Potem,  gdy  już  skończyliśmy podstawówkę, to ojciec ściągnął nas z powrotem i zrobił wykład o niebezpieczeństwach mieszania się w sprawy  obcej  planety. Powiedział,  że  program  zostaje  zamknięty,  a  planeta, przez moje  głupie  zabawy kwitnąca  obecnie  ludzkim  życiem,  zostanie  dożywotnio  odizolowana  od  reszty  świata  i  pozostawiona swojemu  losowi.  Potencjał  Ziemi,  dodał,  dostarcza  zbyt  wielu  pokus  i  nikomu  nie  wolno  więcej ingerować w życie jej mieszkańców.

– No przecież Młody ingerował? Coś ze dwa tysiące lat temu – wtrąciła Martyna.

– Ale  to  było  dużo  później!  Wiele  lat  po  tym,  gdy  Lucek  wrócił  z  lat  osiemdziesiątych  – odpowiedział Ludek.

– Aha! – odpowiedziała inteligentnie nasza bohaterka.

– Jak  ojcu  się  pogorszyło  z  pamięcią,  to  zapomniał między  innymi  o  ziemskim  fenomenie  i gdy Młody  dostał  planetę  na  pracę  dyplomową,  to  nie  protestował,  a  nawet  podarował  mu parę  pomocy naukowych – wyjaśnił Lucjan.

– A wśród nich był stary, poczciwy Mac – dodał Ludek.

– Niech  zgadnę: Młody  zadekował  się  na  statku  i  zaczął  pisać  pracę, Lucjan wpadł  do  niego w odwiedziny i niechcący pokazał mu możliwości programu, tak? – wtrąciła Martyna.

– Tak było – potwierdził wstydliwie Lucek.

Martyna usiadła ciężko na  leżaku  i uniosła do ust zapomnianą puszkę. Bliźniacy patrzyli na nią z niepokojem i przykucnęli na piasku, choć na wszelki wypadek w pewnym oddaleniu od nóg naszej nieco agresywnej  bohaterki.  Oleista  noc  ściekała  ciężkimi  kroplami  po  kadłubie  statku  i  mknęła  w  dół,  ku pobliskiej planecie, której nazwy Martyna nie znała. Zastanawiała się właśnie, czy kiedykolwiek wzejdzie słońce, choć nie miała pojęcia,  jak nazywa  się gwiazda  rozpraszająca mroki Układu. Natłok  informacji, którymi  nafaszerowali  ją  podstępni  bracia,  sprawiał,  że  kręciło  jej  się w  głowie,  ale właściwie  równie dobrze mogła to być wina ilości wypitego browaru. Pocierając w zamyśleniu brodę, Martyna spoglądała na  synów Szefa  i zastanawiała  się,  jakie pytania powinna  im  jeszcze zadać, zanim wywołany zielskiem czas  szczerości  minie  bezpowrotnie.  Niepewna  swoich  umiejętności  wychwytywania  potencjalnych paradoksów czasowych, pojechała po najmniejszej linii oporu.

– I co było dalej? – zapytała po chwili aksamitnym głosem.

– No dalej, to już się wszystko zaczęło komplikować –natychmiast złapał przynętę Ludek. – Lucjan

z  ciekawości  skoczył  do  twojego  liceum  i  nawet  parę  lat  dalej.  Wściekał  się  jak  cholera,  bo  byłaś szczęśliwa  i  wcale  go  nie  potrzebowałaś.  Zapomniałaś  już  dawno  o  małym  Darusiu,  miałaś  fajnego chłopa i małą córeczkę. – Ludek zamilkł gwałtownie, czując, że wyraźnie się zagalopował.

– Martyna,  ja  cię  bardzo  przepraszam!  –  miauknął  żałośnie  Lucjan.  –  To  wszystko  miało  być inaczej, ale  jakoś  tak  się wymknęło  spod kontroli  i  już wtedy  to nie miałem wyboru. Wysłałem Ludka, żeby cię pilnował,  to  fakt, ale w  tym samym czasie Młody zaczął po cichu wypuszczać się na Ziemię  i przez  jego  głupotę  wszystko  zaczęło  się  zmieniać.  Za  każdym  razem,  gdy  na  zmianę  z  Ludkiem odnajdowaliśmy cię w czasie,  to byłaś kimś  innym, a  twoja planeta wyglądała zupełnie  inaczej. Młody skakał beztrosko w czasoprzestrzeni, ja skakałem za nim, żeby spróbować wszystko jakoś odkręcić.

– A za nimi – dodał złośliwie Ludek – skakała Magdusia, którą posyłała matka, żeby naprawić cały ten bajzel.

– Planeta  i  jej  czas uległy  tylu paradoksom,  że nie wiadomo  już  było,  co  z  tym gównem zrobić. Wtedy matka kazała nam się z niej wynosić i podjęła decyzję o jej zniszczeniu. W sumie wszyscy, oprócz Magdusi,  byli  zadowoleni  z  takiego  obrotu  sprawy, więc  pozałatwialiśmy  swoje  interesy  na  Ziemi,  ja wymyśliłem, jak cię stamtąd wyciągnąć, i wróciliśmy do domu – wyjaśnił zadowolony z siebie Lucjan.

– A te interesy to ukradzione obrazy i ewakuacja całego, pożal się Boże, ruchu oporu – wtrąciła – rzuciła z goryczą Martyna.

– No… w sumie… to tak…– zawiesił głos Lucjan.

– Zaraz,  zaraz…  z  tym  ruchem oporu  to nie do końca  tak –  zaśmiał  się  złośliwie Ludek.  – Całe walczące podziemie to my dwaj. Przeciwko Magdusi. Więc ewakuacja nie zajęła nam zbyt wiele czasu. – Spojrzał wyzywająco na brata. – Nasz drogi Lucjan zawsze chciał być kimś wielkim, ale żył, niestety!, w cieniu naszej uzdolnionej siostrzyczki.

– I  to właśnie  ta uzdolniona Magdusia narobiła  strasznego bajzlu! – powiedział obronnym  tonem Lucek. – Doiła planetę z wszystkiego, co się dało, łącznie z biednymi Jamajczykami.

– No i dobrze! – zachichotał jego brat bliźniak. – Przynajmniej ona wyciągnęła z tego wszystkiego jakieś profity… A ty się ciesz, że ci obie z Andżeliką dupę uratowały, bo jakby się matka dowiedziała, że trzymasz tu nielegalnie Martynę, to miałbyś areszt domowy, tak jak Młody!

– Czyli tak: nie było żadnego podziemia, zepsuliście mi planetę, a teraz powinnam skakać do góry z radości, że mnie uratowaliście i trzymacie po cichu w tej puszce? Podziękować mam, czy jak? –ryknęła dzikim  głosem  Martyna.  –  Ile  wy,  do  cholery,  macie  lat?  Zachowujecie  się  jak  dwa  rozpuszczone bachory!

– No nie denerwuj się tak, chcieliśmy dobrze przecież… – bąknął Lucjan.

– …trzydzieści  trzy. A  ty myślałaś,  że  ile? Dwa  tysiące?  – wszedł mu w  słowo Ludek, po  czym wybuchnął serdecznym śmiechem.

– Mam znakomity pomysł! – wycedziła zimno Martyna. – Wynocha mi z tego statku. Natychmiast! Won do prezydenckiego pałacu! I żebym was tu więcej nie widziała!

– A co nam zrobisz? – roześmiał się Ludek. – Pozabijasz nas?

– Gorzej! – powiedziała spokojnie Martyna. – Zadzwonię do waszej matki.

Śmiech Ludka ucichł gwałtownie, a on sam poderwał się na równe nogi. Brat natychmiast poszedł za jego przykładem.

– Nie ośmielisz się! – powiedział młodszy bliźniak niepewnym tonem.

– Nie masz numeru! – dorzucił rzeczowo Lucek.

– Mam  numer!  Karteczka  wisi  na  lodówce!  –  zachichotała,  po  raz  pierwszy  od  niepamiętnych czasów nasza bohaterka.

Lucjan wykonał gwałtowny ruch, najwyraźniej mając zamiar rzucić się w stronę lodówki i zerwać z niej kartkę z numerem.

– Nie  fatyguj  się, Lucjanie! – osadziła go w miejscu Martyna, po  raz kolejny  utwierdzając  się w przekonaniu, że z picia piwa wynikają wyłącznie pozytywy.  – Tyle  razy otwierałam drzwi  lodówki, że numer mam w głowie.

Bliźniacy stali niezdecydowani. Najwyraźniej szacowali poziom zagrożenia.

– Dobrze  wiecie,  że  nie  macie  wyboru!  –  ryknęła Martyna,  pogłębiając  ich  stan  zagubienia.  – Wynocha z mojego statku i żebym was tu więcej nie widziała!

Durne chłopy odwróciły się jak na komendę  i ruszyły do punktu teleportacyjnego. Zatrzymały się tuż przed nim  i zerknęły spode  łba na Martynę, która stała na środku przedpokoju  i przytupując nogą w marmurową posadzkę, stukała paznokciami w obudowę zgarniętego po drodze telefonu.

– Mmmartyna, ale to przejście prowadzi tylko na Ziemię, której nie ma! – wyjąkał Lucek.

– Albo do ukrytego pod  statkiem małego  trójkątnego  stateczku, który odwiezie was prościutko w ramiona drogiej mamusi, nieprawdaż? – nie dała się omamić nasza bohaterka  i wyciągnęła przed siebie rękę uzbrojoną w aparat telefoniczny. – Won mi stąd, buraki! – wrzasnęła z mocą.

Bliźniacy wskoczyli szybko w pole siłowe  i wśród  trzasków zniknęli z całkiem porąbanego życia ostatniej  Ziemianki.  Oddychając  z  ulgą,  nasza  bohaterka  wbiegła  na  górę,  pokonując  po kilka  stopni naraz, i wpadła do kokpitu, od progu ponaglając drzemiące komputery.

– Natychmiast wyświetlić okno z ustawieniami kodów wejściowych – wydyszała i opadła na fotel przed monitorem Lewego.

Gdy  komputer  posłusznie wypełnił  polecenie, Martyna  zmieniła  hasła  i  kody,  po  czym  położyła głowę na blacie i  po raz pierwszy od bardzo dawna, zapłakała żałośnie.

Niebezpieczne obowiązki

Niebezpieczne obowiązki

Niektórym to dobrze.  I wcale nie dlatego, że sobie leżą i nic nie robią. Wręcz przeciwnie. Robią i dostają za to odpowiednie wynagrodzenie. Każdy z nas zna kogoś, kto pracuje w warunkach szkodliwych dla zdrowia, a nawet jak nie zna, to z pewnością czytał ranking takich zawodów. Szczerze mówiąc, trochę zdziwił mnie kontroler ruchu lotniczego – na drugim miejscu – tuż za ratownikiem górniczym, że to przez stres takie wysokie notowanie. Oczywiście dla wszystkich z listy duży szacun, ale jak zwykle sprawiedliwości na tym świecie nie ma i zawód kury domowej pewnie się do tego rankingu w życiu nie załapie. Choć powinien, choćby i na ostatnie miejsce…

Ale nie. Nie dość, że taka siedzi w domu i nic nie robi, to na dokładkę nikt nie bierze pod uwagę, że przy tym nic nierobieniu może sobie jedna z drugą wyrządzić krzywdę nie lada, z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu włącznie. A jak już taka oferma leży, nic nie robi, oprócz krzywdy sobie samej, to po co jej płacić? Przecież to ona sama powinna, bo opiekę medyczną naciąga :)

Niech pierwszy rzuci kamień ten, kto w domu nigdy się nie oparzył, nie przeciął, nie uderzył i nie zakrztusił. No, niech rzuci. Ale nie ten, kto w domu wyłącznie nocuje.

Ech! Jak pamiętam, to chyba właśnie przez tę nieustanną i niczym nieuzasadnioną „nudę”, wpadłam na pomysł, żeby kichać z zupą w ustach. Nabrałam zupę, a że wzięło mnie na kichanie w trakcie przełykania postanowiłam zrobić to tak, żeby sobie nie zapaskudzić świeżo posprzątanej kuchni.  Może dla wielu jest to mało istotne, ale dla chwilowo „odrobionej” matki małych dzieci, taka wypucowana na połysk kuchnia to uświęcony prawem błogostan (!)

Cóż. Nie da się. Nie dość, że zupa poszła w pełnym rozbryzgu na pół kuchni, to na dodatek w ustach wytworzyło się takie ciśnienie, że ogłuchłam. Pomyślałam, że pewnie się zaraz odetka, ale niestety. Następnej doby zmuszona byłam odwiedzić laryngologa i wyznać, że grzybowa poszła mi w uszy. Musiałam znieść pełen politowania wzrok i z pokorą przyjąć na klatę diagnozę, że mi się zassały błony bębenkowe i sprawa jest poważna. Kazali łykać jakieś osuszające tabletki i postraszyli sterydem.

Jak niepyszna wróciłam do domu i łyknęłam podwójną dawkę, bowiem po południu miałam w szkole zebranie. Poszłam, ale w sumie to nie wiem po co, bo ludzka mowa sprawiała, że czułam się jak ktoś, komu nałożono na głowę cynowe wiadro i walono weń młotkiem. Szaleństwo. No, ale skoro już przyszłam, to chciałam się czegoś dowiedzieć, zatem ryknęłam tak, że wystraszeni rodzice o mało nie pospadali z krzeseł. No tak, bez sensu zapytałam, bo i tak nie usłyszałam odpowiedzi, ale przynajmniej odfajkowałam się na liście obecności. Tyle dobrego.

Następnego dnia nadal nie doczekałam się poprawy, więc tym razem ryknęłam na domowników, żeby zeszli na obiad. Nalałam gorącą zupę i jak ostatnia sierota wetknęłam palec do talerza. O mało nie upuściłam wszystkiego na podłogę, ale że chciałam jak najmniej nachlapać na podłogę oraz jak najszybciej ochłodzić oparzenie, rzuciłam się w drugą stronę, w kierunku zlewu. Niestety, po drodze zaatakowała mnie otwarta zmywarka i oparzyłam się zupą po sam łokieć. Granatowy siniak na goleni i zafajdana cała kuchnia, to przy tym pryszcz.

Nadal głucha, z ruchu warg domyśliłam się, co myśli o mnie mój mąż, ale pokornie przyjęłam okłady z lodu modląc się, by mi w uszach wreszcie popuściło, bo następnego dnia szliśmy na Andrzejki. Przy posiniaczonych nogach, z żalem odwiesiłam ulubioną sukienkę na wieszak i na imprezę wybrałam jakieś spodnie. Nazajutrz z ulgą przyjęłam fakt, że chyba znowu coś słyszę i jak z motorkiem ruszyłam do sprzątania łazienki. Na wszelki wypadek, w obawie o ciśnienie w uszach, grzecznie przykucnęłam przed toaletą i otworzyłam deskę. Opadła. Otworzyłam drugi raz. Też opadła, więc potraktowałam ją nieco bardziej agresywnie i łupnęłam nią o ścianę, wcale nie licząc, że znów nie opadnie :) Ale tym razem nie opadła. Tylko z impetem odskoczyła od ściany.

Tamtego dnia nie poszliśmy na Andrzejki.

Deska sedesowa podbiła mi oko 😀

Martyna 13

Martyna 13

Rozdział 13

W którym nasza bohaterka musi wyciągnąć z Darusia garść informacji, i nie tylko

Jeszcze dobrze nie opadł kurz z planetarnej zadymy, gdy na ekranie pojawiło się zbliżenie studia i – jakże by  inaczej! – uradowane oblicze fałszywej Magdusi, która uśmiechnęła się i zapowiedziała kolejny blok reklam.  Oczywiście  nie  wymieniła  słowa  „reklama”. Wysłała  stado  cmoków  i  uśmiechów,  obiecując telewidzom, że spotka się z nimi po „króciutkiej przerwie”.

Radosny  przekaz  skierowany  wprost  do  mózgów  gawiedzi  eksplodował  właśnie  tęczą oszukańczych barw, gdy Daruś zwrócił zaszklone  łzami oczy na  zastygłą niedowierzaniem bladą  twarz Martyny.  Nasza  bohaterka  próbowała  ułożyć  sobie  w  rozhuśtanej  emocjami  łepetynie  ciąg  ostatnich godzin,  lecz  jedynym  owocnym  efektem  tych  zabiegów  był  stek  nieparlamentarnych  słów  sączący  się powoli, lecz uporczywie z jej pokaleczonych napięciem ust.

Lucek  z  pewnym  lękiem  wpatrywał  się  badawczo  w  napięte  rysy  twarzy  dawnej  szkolnej koleżanki.  Trzymając  się  rytualnej  procedury  i  własnego  instynktu  samozachowawczego,  milczał, czekając  na  erupcję  nadciągającego  nieuchronnie  lamentu  i  biadolenia.  Podczas  swojego dotychczasowego  życia na  tyle poznał kobiety,  że dokładnie wiedział, kiedy należy  zamilknąć. Dobrze zrobił, Martyna zaczynała bowiem powoli odzyskiwać naturalne kolory i sapiąc wściekłością, odczyniała dziwaczne czary nad lewą kieszenią swoich bojówek, próbując wyciągnąć podprowadzony Jamajczykowi woreczek  szczęścia.  Lucjan  nie  skomentował  tego  faktu  i  cierpliwe  czekając,  aż  Martyna  nabije nerwowymi  ruchami małą  turystyczną  fajkę, oddał  się kontemplacji wybitnie długich, choć ukrytych w oklejonych piachem pustyni spodniach szczupłych udach koleżanki z podstawówki.

Właścicielka  zgrabnych  ud  zerknęła  spode  łba  na  niewiernego  Darusia  i  powolnym  ruchem podpaliła  zawartość  fajki  cudem  znalezioną  zapalniczką.  Lucjan  nie  oponował,  gdy  tuż  przy  jego wymuszonym nieco uśmiechu pojawił  się ustnik  fajki. Zaciągnął  się  łapczywie namiastką pocieszenia  i niepewnie spoglądał na niepokojąco spokojną Martynę. Nasza niedoszła psycholożka zdołała w tych kilku chwilach zamknąć swój żal, wspomnienia i nadzieję na przyszłość, obecnie oplataną warkoczami dymu.

– Wiesz…  – westchnęła  – wydawało mi  się,  że  po  obejrzeniu  „Powrotu  do  przyszłości” kumam wszystko o podróżach w czasie.

– To nie jest takie proste – odparł beznamiętnie Lucjan, pozostając w zasięgu jamajskiego dymu.

– Wiem!  –  zadumała  się  Martyna.  –  Nie  potrafię  zrozumieć,  dlaczego  obydwoje  z Magdusią spędziliście tyle czasu w szkole i kompletnie nie trafia do mnie, dlaczegowylądowałam tutaj, zamiast jak reszta Ziemian rozerwać się na kawałki w audiotele Magdusi?

– Parę razy próbowałem się wydostać z budy, ale nie było wtedy  lepszego miejsca… – Magdusia świetnie  o  tym wiedziała  i  poświęciła  kilka  lat  błyskotliwej  kariery  tylko  po  to,  żeby mnie pilnować. Uwierz mi! Nie wiedziałem, co robić, zwłaszcza po tym, gdy zaczęła mnie szantażować, że jak nie będę za  nią  łazić,  to  postara  się  o  to,  by  paru  kumpli  zabrało  cię  do  fabryki dinarów. Siedzi  tam  cała masa Jamajczyków, ale również sporo dzieciaków, które zadarły z gniewną córką Szefa. Zresztą zielsko, które teraz palimy, zawlokła na Jamajkę Magdusia, wiesz? – przekrzywił głowę Lucjan i zaciągnął się dymem.

– Chodziło o to, żeby otumanić do reszty krewniaków porwanych do fabryki kolesiów Młodego.

– Ziomuś wysłał kumpli do fabryki? – zapytała z trwogą Martyna.

– No  co  ty?  –  zaśmiał  się Lucjan.  – Młody  nie miał o  tym  zielonego  pojęcia. To Magdusia,  jak zwykle nastawiona na profity, uknuła  całą  intrygę. W podobny  sposób przejęła kontrolę nad  szkolnym sklepikiem… – dodał konfidencjonalnie.

– No co ty? – zakrzyknęła zdumiona Martyna, przejmując w posiadanie tlącą się fajkę. – No to już wiem, dlaczego dla mnie nigdy nie starczało drożdżówek na długiej przerwie! – dodała odkrywczo.

– Było więcej  takich akcji – przyznał ostrożnie Daruś. – Pamiętasz historyczkę z „barankiem” na głowie?

– No ba! – odrzekła nasza traumatyczka. – Śni mi się po nocach.

– To  taka wyrafinowana  intryga Magdusi. Wiedziałem, że nasza historyczka, podstępnie upojona metanolem, została wywieziona na Kunta-Kinte, bo ruda przechwalała się tym na swoich urodzinach, ale nic  nie mogłem  zrobić,  gdy  na  jej miejsce  podstawiła  zwariowaną  ciotkę Marcjannę. Wyciągnęła  ją  z jakiegoś  prowincjonalnego  teatrzyku  grającego  szmiry  na  peryferiach  F.I.U.T.E.K.  i  obiecała  jej  rolę życia.

– Dręczenie mnie – zauważyła odkrywczo Martyna.

– Niestety tak – przyznał cicho Lucek, zwieszając z rezygnacją głowę, co zapewne tylko częściowo było następstwem odczuwanego niewątpliwie wstydu. Czasowe zwiotczenie mięśni miało także związek z nieuchronnym sączeniem się toksyn do wnętrza jego wiekowych płuc.

– Jakby się  tak zastanowić,  to manipulujecie mną od siódmego  roku życia! – eksplodowała nasza niedoszła psycholożka.

– Nie!  No  co  ty?  –  zaprotestował  nieśmiało  Daruś.  –  Od  dziesiątego  dopiero!  Pamiętasz,  gdy oddałaś mi kanapkę na przerwie? I poprawiłaś okularki, które mi opadły po tym, jak Maciek strzelił mnie w  łeb na boisku? Potem  już zawsze cię  lubiłem. Gdy Magdusia doszła do naszej szkoły w piątej klasie, zaczęło być  coraz gorzej. Bałem  się o  ciebie, więc gdy  ruda podstępnie  stała  się najlepszą uczennicą  i najbardziej  popularną  dziewczyną  w  szkole,  wolałem  trzymać  się  blisko  tej  małpy  i  nie  dawać  jej powodów do dręczenia mojej najlepszej przyjaciółki – zakończył melodramatycznie.

– I  tak  to  robiła  –  podsumowała  beznamiętnie Martyna  i  obiecała  sobie w  duchu  solennie,  że w przyszłości,  jeśli  takowa  nastąpi,  zasięgnie  porady  p r a w d z i w e g o   psychologa,  który  być może wyjaśni je, dlaczego całe życie trafia na zniewieściałych dupków i rozpływa się z rozrzewnieniem nad ich popapranym bytem. – Mogłeś chociaż spróbować mnie obronić, wiesz? – dodała z wyrzutem. – Nawet nie spróbowałeś  i  polazłeś  za nią  jak  tresowana  kapucynka!  – wrzasnęła  na  koniec  i  unosząc  fajkę  pokoju podeszła energicznie do drzwi prowadzących do basenu, które rozsunęła stanowczym ruchem.

Zaawansowana  ciemnością  noc  oplatała  hartowane  spracowanymi  dłońmi  Jamajczyków  ściany  i nie pozwalała wtargnąć do Raju bolesnym  realiom skorumpowanego świata. Basen szeptał  tajemniczo  i stanowił  silną  konkurencję  dla  ciepłych  słów  piasku  rozstępującego  się  pod  energicznymi  tąpnięciami gniewnych  stóp Martyny. Nasza  bohaterka  opadła  z  furią  na  leżak,  który  tak  niedawno  generował  do wnętrza  jej obecnie udręczonego wydarzeniami ciała wyłącznie pozytywne bodźce marzeń zamkniętych w  zakurzonych  kartach  wakacyjnych  katalogów  spoczywających  na  terakocie  kibelka.  Z  tłumionym chrzęstem  nadciągnęły  zmieszane  stopy  Lucjana.  On  sam  stanął  nad  leżakiem  i  wpatrywał  się  z intensywnością  jesiennych  kasztanów  w  rozrzucone  bezsilnością  szczupłe  uda  naszej  zrezygnowanej gwiazdy.

– Nienawidzisz mnie? – zapytał cicho.

– Nie – odparła lakonicznie Martyna.

– Lubisz mnie?

– Tak – odparła równie lakonicznie.

Rozsiane  po  niebie  gwiazdy  przydreptały  natrętnie  do  granic  pleksiglasu  i  dyszały niezdrowym podnieceniem,  które  udzieliło  się  dziarskiemu  Lucjanowi. Martyna  zerknęła  na  Darusia  spod  powiek  na  wpół  przymkniętych  i napuchniętych  od  toksycznego  dymu  ziela,  po  czym  wyciągnęła  spontanicznie  dłonie  w kierunku wiarołomnego przyjaciela z podstawówki. Ten, doczekawszy się zaproszenia, z westchnieniem opadł na  jej  falującą  i produkującą miarowo zużyty dym  jędrną pierś. Momentalnie  tracąc  rezon, Daruś wtulił się w ciepło klatki piersiowej Martyny i załkał gorzko. Nasza bohaterka zdecydowanie podtrzymała swoje  gorące  ślubowanie, że  już  czas  najwyższy  skończyć  ze  zniewieściałymi  palantami  i  uchwyciła stanowczo w obie dłonie gorejące żałością uszy Darusia i wydobyła je z wąwozu swoich całkiem niezłych cycków,  po  czym  ulokowała  jego  zapłakane,  łagodne  oczęta  na  wysokości  znużonego  spojrzenia  i wysyczała ze złością:

– Lucjan! Bądź mężczyzną!

W Lucjana, który momentalnie przestał być Darusiem,  jakby diabeł wstąpił. Wpił się brutalnie w zeschnięte  oczekiwaniem  usta Martyny,  choć  jest możliwe,  że motorem  jego  samczego działania  było pragnienie unieszkodliwienia ostrego  jak brzytwa  jęzora. Niezależnie od motywacji odrodzony  i wielce męski Lucjan dopiął swego i obecnie całe jestestwo naszej cyniczki topniało jak wosk pod nieco ciężkim, męskim  ciałem,  które  odzyskując  pewność  siebie  oraz  męski  egocentryzm,  w  nieskoordynowanych  i gorączkowych  ruchach zrywało z Martyny sfatygowane bojówki. Materiał z chrzęstem ześlizgnął się ze zdrętwiałych,  choć  niewątpliwie  szczupłych  ud  naszej  bohaterki  i  tym  samym  utorował  naszemu dzielnemu Lucjanowi drogę do kilkunastu  sekund  szczęścia  i uczucia absolutnej, kosmicznej dominacji nad wszelkim żeńskim stworzeniem. Martyna dopingowała kochanka serią ochów i achów zaczerpniętych ze ściąganych nielegalnie głęboką nocą sprośnych filmików. Świat na kilka minut usiadł gorącym, choć majestatycznym dupskiem na opłacanej zachodnią walutą górskiej kolejce i zadrżał w posadach w finalnej serpentynie wyniesionego pod księżyc torowiska. Wspiął się na wyżyny z zadyszką, by opaść ku ziemi i odpiąć z westchnieniem pasy po wyhamowaniu kolejki.

– Musimy pogadać – wbił się w sacrum przejażdżki wyjątkowo trzeźwy głos Martyny.

Lucjan zamruczał coś niewyraźnie  i  schował głowę po pachę naszej  realistki, która w wężowych ruchach  wyślizgnęła  się  spod  umęczonego  triumfem  samca  i  podskakując  chaotycznie,  naciągnęła  na tyłek portki. Martyna usiadła po turecku na piasku i podpalając wygasłą turystyczną fajeczkę, całkowicie zignorowała  wierne  spojrzenie  Darusia  i  podpierając  brodę  pięścią,  zapatrzyła  się  z  zamyśleniem  w odległy kraniec basenu.

– Żab powiedział, że to ty wsadziłeś mu rurkę w tyłek – zagaiła z głupia frant.

– Dobre  sobie! Żab! – żachnął  się Lucjan, gramoląc się nieporadnie z  leżaka. – Nie żaden żab, a tyran i handlarz Jamajczykami – dodał tajny agent podziemia.

– Lucjan,  weź  no  mi,  kurwa,  powiedz,  o  co  w  tym  wszystkim  chodzi!  –  wrzasnęła  znienacka Martyna.

– No  co  ty! Nie wiesz?  Jak  nie wiesz,  o  co  chodzi,  to  na  pewno  chodzi  o  kasę…  –  powiedział sentencjonalnie Lucjan.

– …albo o dupę! – dokończyła z rezygnacją w głosie nasza bohaterka.

– No  właśnie!  –  potwierdził  skwapliwie  ponadczasowy  lowelas,  łypiąc  łakomie  na  doskonale

szczupłe uda Martyny.

– Żab powiedział, że to komputery realizują program zagłady Ziemi – przypomniała Martyna.

– Słuchaj, ten idiota nie ma o niczym zielonego pojęcia, podobnie jak te zardzewiałe kupy złomu – odparł  lekceważąco Lucjan. – Zrozum! To są wszystko małe płoteczki. Nie zawracaj sobie nimi głowy, bo to tylko pionki w obłąkanej grze Magdusi.

– No  ale  dlaczego  tak  powiedział?  –  drążyła Martyna.  –  Dlaczego  ostrzegał mnie  przed  tobą i twierdził, że musi ratować świat.

– Dlaczego cię ostrzegał? A jak myślisz? – zapytał Lucjan, masując się wymownie po obnażonym tyłku.

– No dobra, to fakt… Ale co z tym ratowaniem świata? – dociekała nasza bohaterka.

– Myślę,  że  chodziło  mu  o  ekonomiczne  następstwa  związane  z  odcięciem  jego  złodziejskiej korporacji od świeżych Jamajczyków – powiedział Lucjan. – Musisz wiedzieć, że namiestnik SigmaPi to taka wesz, która związała się z podziemiem tylko i wyłącznie z chęci zysków. Wywąchał pokątnie, że coś ma walnąć w Ziemię, więc  przyłączył  się  do  nas  z  nadzieją,  że  jego  oślizgły  i wątpliwy  czar  osobisty pomoże  jego  szemranym  interesikom  na  Jamajce.  Jak  się  dowiedział,  że  meteoryty  to  przesądzona sprawa to  poleciał  z  lepkim  jęzorem  do  Magdusi.  Zwabiłem gnidę  podstępnie  na  imprezę  i unieszkodliwiłem za pomocą pierwszego sposobu, który mi do głowy przyszedł.

– Lucjan, co my teraz zrobimy? – zapytała z westchnieniem Martyna.

Lucjan,  lekko  tylko  zaplątując  się  we  własne  spodnie,  podszedł  do  ostatniej  Ziemianki  i przyklęknął w zasięgu jej zgaszonego wzroku.

– Zaczniemy nowe życie i zapomnimy o starym. Cóż innego nam zostało?

– Nie przyjmuję tego do wiadomości! – tupnęła nogą w piasek Martyna i zaciągnęła się jamajskim dymem.

– Obawiam się, że nie mamy innego wyjścia – podsumował grobowym tonem Lucjan. – Ziemi już nie ma, opozycję szlag trafił…

– Jak to trafił? – wtrąciła się dociekliwa Ziemianka, wpijając w kochanka zwężone źrenice.

– No  wiesz,  obrazy,  Ziemia,  zasłona  dymna…  –  machnął  lekceważąco  ręką  samiec,  po  czym znieruchomiał, poniewczasie zdając sobie sprawę z tego, że właśnie chlapnął ozorem i wyszczekał część tajemnic podziemia.

– Co cię łączy z tą blondyną od wiadomości? – rzuciła przenikliwie Martyna.

– No wiesz, właściwie nic!

– A konkretnie to jakie nic? – zapytała słodziutko nasza kochanka.

– No zupełnie nic – usprawiedliwiał się gorączkowo Lucjan.

– No! – tupnęła Martyna.

– No co? To moja żona jest… – przyznał skruszony Lucjan. – Ale ja jej wcale nie kocham. Starzy mnie w to wrobili! – dodał obronnym tonem.

– Jesteś synem Szefa! – wykrzyknęła odkrywczo Martyna. – A Młody to twój młodszy brat, tak?

– Tak – zwiesił głowę pokonany babską pokrętną logiką Lucjan i nagle zaciekawiony spytał: – Jak na to wpadłaś?

– Dokładnie  taka  sama  akcja  była  w  czterdziestej  serii  „Kamiennego  kręgu”,  pamiętasz?  Byłeś jeszcze wtedy na ziemi! – odpowiedziała radośnie Martyna, po czym spochmurniała i dodała. – Żyjesz z żoną?

– No co ty? W życiu! Nie miałem z nią kontaktu od tysiąca lat! – zapewnił gorączkowo Lucjan.

– Pewnie  głupio  robię,  ale  chyba w  to wierzę  –  skomentowała Martyna  z  zadumą.  – Przekonuje mnie ten tysiąc lat… Chociaż z drugiej strony… – dodała po chwili. – Jaki miałaby interes w pomaganiu niewiernemu małżonkowi, którego nie widziała od dziesięciu wieków?

– O! To akurat mogę bardzo łatwo wyjaśnić – pospieszył z odpowiedzią brązowooki amant, ciężko przełykając ślinę. – Magdusia od pierwszego dnia w telewizji wykopała topór wojenny, walcząc ze swoją, hmmm…  no  szwagierką.  Często  brały  się  za  kudły,  raz  nawet  na  wizji  –  co  rzekłszy,  nasz  lowelas uśmiechnął się bezwiednie i złośliwie.

– Do rzeczy! – naciskała zimno i dystyngowanie Martyna.

– No w każdym razie, gdy okazało się, że meteoryty to przesądzona sprawa i że lada dzień stracimy bazę, skontaktowałem  się  z  ekhm,  hmmm…  małżonką  i  poprosiłem  ją  o  przemycenie  kilku…  no… powiedzmy niezupełnych  faktów  do  głównego wydania  „Trąby  Jerychońskiej”. Chodziło  o  to,  żeby odwrócić uwagę reporterów od ewakuacji naszych agentów, która przebiegała nieco…

– …chaotycznie – weszła mu w słowo nasza bohaterka.

– No tak – przyznał z pewnym wstydem Lucjan. – Do ostatniej chwili mieliśmy nadzieję, że władze jednak coś z tym zrobią.

– Ale nie zrobiły nic! – podsumowała rzeczowo Martyna.

– No właśnie! Nasi agenci nie stwierdzili, żeby jakiekolwiek organy rządowe podjęły jakiekolwiek decyzje i jakiekolwiek działania. Kompletna cisza – dodał rozgoryczony agent podziemia.

– Czyli żonka –  to ostatnie słowo Martyna wypluła jak muszkę owocówkę – nie kontaktując się z małżonkiem  –  to  słowo Martyna wypluła  jak  resztki  pasty  do  zębów  –  od  tysiąca  lat,  nagle radośnie zgadza  się  na współpracę  i  nie  pyta  o  szczegóły,  tak? Ty myślisz,  że  ja  się  urwałam  z  chatki  siedmiu krasnoludków i wpieprzam na śniadanie halucynogenne jabłuszka? – zapytała z lepką słodyczą.

– Martyna!  To  nie  tak!  –  pospieszył  z  gorliwym  zapewnieniem  Lucjan.  –  Angelika  też  jest w podziemiu i właściwie dlatego zgodziła się pomóc.

– Angelika?  –  zachichotała  Martyna.  –  Cóż  za  doskonale  słodkie  imię  dla  żonki  obywatela ciemności, walecznego Lucjana!

– O co ci chodzi? – naburmuszył się żonkoś. – Imię jak każde inne.

– Taaaa!  –  uśmiechnęła  się  złośliwie  posiadaczka  wielce  szlachetnego  imienia,  po  czym poważniejąc,  dodała:  –  No  dobra,  mam  w  dupie  Angelikę,  tak  jak  wszelakie  Wiolki  i  Samanty z dyskoteki. Mnie  interesuje  tylko  jedna  rzecz:  na  jakiej  podstawie  podziemie  do  ostatniej  chwili miało nadzieję, że władze coś z tym zrobią?

– No  cóż,  wielokrotnie  próbowaliśmy  dyskretnie  nawiązać  kontakt  z  władzami,  ale  zazwyczaj kończyło się to na tym, że albo uznawali naszych agentów za mroczne siły ciemności, albo za szpiegów z krainy  dolara  –  wyjaśnił  wielce  uradowany  zmianą  tematu  Lucjan,  po  czym  zamyślił  się  i  dorzucił bezwiednie: – Potem mieliśmy nadzieję, że twoja wizyta u prezydenta odniesie pożądany skutek, ale jak sama widziałaś, gówno wielkie z tego wyszło – dokończył z niejakim ubolewaniem.

– Aaa!– krzyknęła donośnie Martyna  i jak oparzona skoczyła na równe nogi. – Skąd wiesz, gdzie byłam?  Kuźwa,  skąd  to  wiesz?  –  Zwężonymi  z  wściekłości  oczami  wpatrywała  się  intensywnie  w Lucjana,  po  raz  kolejny  zatracając  zmysły w  paradoksach  czasowych.  – Nie możesz  tego wiedzieć!  – wrzasnęła błagalnie  i znacznie ciszej dodała: – Nie mogliście przecież wiedzieć, że  ja się godzinę  temu  wybrałam  do  prezydenta. Nie mogliście  się  o  tym  dowiedzieć,  bo  ja  sama  o  tym  nie  wiedziałam  do ostatniej chwili! Nie mogliście niczego zaplanować, bo skąd moglibyście przypuszczać, że polecę właśnie tam!

– Martyna!  Twoja misja  u  prezydenta  została  w  szczegółach  zaplanowana mniej  więcej  w  tym czasie,  gdy  tańczyłem  z Magdusią  wolniaka  na  szkolnej  dyskotece  –  rzucił  lekkim  tonem  Lucjan.  – Wszystko,  czego  doświadczyłaś,  miało  na  celu  przygotowanie  cię  do  tej  chwili,  w  której  wyruszyłaś zagrać o wszystko.

– I nic z tego nie wyszło! – zasmuciła się Martyna.

– Niestety! – skomentował z obłudnie zatroskaną miną Lucjan.

Martyna  wstała  i  odłożyła  ostrożnie  fajeczkę  na  brzeg  leżaka.  Zapatrzyła  się  z  zadumą  w przeciwległy brzeg basenu i nie zaprzątając sobie głowy kochankiem i krępującymi ją więzami pomiętego ubrania,  podeszła  powoli  do  brzegu,  który  kusił  i  szeptał,  odbijając  w  swych  ciepłych  odmętach nierzeczywisty  obraz  konstelacji  F.I.U.T.E.K.  Nasza  skołowana  bohaterka  weszła  do  wody  i  leniwie podpłynęła  do  skalistej,  obrośniętej  warkoczami  roślinności  ściany.  Odwróciła  się  w  stronę  Lucjana spoczywającego  ufnie  na  leżaku  i  unoszącego właśnie  samotną  fajeczkę  z  jamajskim  zielem,  po  czym uspokojona  odszukała  Żaba,  który  jak  zwykle  wyrzygiwał  z  siebie  kaskady  źródlanej  wody. Martyna jednym  zdecydowanym  ruchem  wydobyła  rurkę  z  jego  dupy  i  lękliwie  spoglądając  na  nawalonego Lucjana, czekała, aż resztki wody i mułu oczyszczą trzewia płaza, przywracając mu zdolność mowy. Żab przewrócił  z wysiłkiem  oczami  i  po  chwili  zapatrzył  się  chwiejnym wzrokiem w  napiętą  twarz  swojej oswobodzicielki.

– Kum, kum! – zakumkał pokornie.

– Porąbało cię? – zapytała rzeczowo Martyna. – Patrz szybko na tego typa na brzegu i powiedz mi,

kto to jest.

– No jak to? – odbeknął mułem, zniekształcając samogłoski, żab. – Toż to pan Lucjan we własnej osobie.

– Lucjan? – powtórzyła nasza bohaterka, świdrując badawczo płazie jestestwo namiestnika. – Jesteś pewien?

– No jestem! – odparł żab nienawistnym tonem. – To ten sam wał, który mi wtedy wsadził… – nie będąc w stanie doprecyzować, Żab zatonął we łzach. Po chwili ograniczył się do kontrolowanego szlochu i  przyznał  z  ociąganiem:  –  To  jest  pan  Lucjan,  którego  widziałem  ostatni  raz  dawno  temu.  Potem przychodził  tutaj  inny  Lucjan,  no wiesz…  inne  ubranie,  inne  sandały  i  trochę  inne włosy  –  dodał  po namyśle.

Martyna spojrzała z pełnym wdzięczności uśmiechem na Żaba, leniwie uniosła uzbrojoną w rurkę lewą  rękę  i  skierowała  końcówkę  węża  w  rejony  żabiego  dupska.  Czas  zwierzeń  minął.  Dobiegały również końca błogie chwile upalonego jamajską fajką fałszywego Lucjana.

Gruszki na wierzbie

Gruszki na wierzbie

Zapewne pamiętacie mój niegdysiejszy felieton na temat ogrodniczych zmagań pewnego faceta oraz mnie w roli zaprawionej w bojach konsultantki od ogrodów. Jeśli nie pamiętacie to zapraszam do lektury tamtego wpisu, bo to ważne  <===== (kliknij) 😀

No, i sami widzicie… Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Nadal jestem lewa w „te klocki” i to mąż nieustannie dzierży w domu palmę ogrodnictwa, twierdząc że ja nawet trawnika równo skosić nie potrafię. Zatem kosiarki nie tykam.

Z ogrodnictwa zazwyczaj najlepiej wychodzi mi gotowa, wyrośnięta sałata z Lidla i ewentualnie kiełki, oczywiście jak się trafi sytuacja, że jakaś lucerna albo brokuł bardzo, ale to BARDZO chce wykiełkować w mojej kuchni. Mnie to prędzej zaowocuje masło w lodówce albo silikon w brodziku obsypie się modrym kwieciem, niż uchowa się jakaś potrzebna roślina.

Ale wiecie… W życiu nie ma tak, że zawsze wszystko wychodzi człowiekowi źle i choć nasz ogród, to niezmiennie mężowska domena, ja również mam tu na swoim koncie pewne drobne ogrodnicze zasługi 😀

Otóż, wiele lat temu, wymarzyliśmy sobie skalny ogródek z iglakami oraz pergolę z czerwoną, pnącą różą, która to róża oplatałaby ową.  Ze skalniakiem nie było problemu, bo pewnej czerwcowej niedzieli trafiliśmy na targi ogrodnicze, zatem kupiliśmy co trzeba. Już wcześniej wyszabrowaliśmy w jakimś kamieniołomie okazałe białe kamole, więc wypadało tylko dokupić korę i zaaranżować nasze pierwsze ogrodnicze dzieło. Wyszło świetnie, choć ludzie idący na sumę zerkali na nas bykiem, że sadzimy przy niedzieli, ale to wcale nie przeszkadzało komuś z wiernych, w nocy, rąbnąć nam wszystkie nowe rośliny. No nic. Okolica widać szemrana i wcześniej nie znaliśmy jej od tej strony, zatem stwierdziliśmy, że najpierw zrobimy ogrodzenie, a później zajmiemy się ozdabianiem najbliższego otoczenia.

Zeszło zatem na róże, ponieważ po wsadzeniu wyglądają… hmm, no właśnie, wcale nie wyglądają.

O istnieniu Internetu nikt jeszcze wtedy nie słyszał, więc udaliśmy się do jedynego ogrodniczego sklepu w mieście i radośnie nabyliśmy dwie różane sadzonki. Już po miesiącu okazało się, że to zwykłe niskopienne róże i żadna z nich nie jest czerwona. Nie będę się tutaj rozpisywać o każdej próbie, bowiem w naszej karierze kupiliśmy minimum 30 krzewów róż.  Rzecz jasna, wszystkie kupowane były jako pewniaki, czyli jako czerwone i pnące. Przy każdym zakupie sprzedawca walił się w piersi, że aż echo szło. „Panie!!! Przysięgam! Czerwone i pnące! Jak bum! cyk! cyk!”.

Cóż, trafiały nam się różne wariacje, ale ani jedna nie była taka, jaką sobie wymarzyliśmy :) Po latach daliśmy sobie spokój i róż już nie mamy, za to, dla wygody, na część ogródka, kupiliśmy w zeszłym roku tak zwaną „korę kamienną”, i wiecie co?

Właśnie doczekaliśmy się cudu nad Wisłą!

Wprawdzie czerwona i pnąca róża na tych kamieniach nam nie wyrosła, ale za to  mamy  tam wysyp smardzów! Tu pominę fakt, że nieopodal zakopałam grzybnię z podgrzybków, albowiem z cudami się nie dyskutuje :)

Fakt, trochę się boję.

Wczoraj posadziliśmy koktajlowe pomidorki.

Obawiam się, że w zamian wyrosną dynie albo kabaczki.

Nawet nie chcę myśleć, co nam wzejdzie z nasion szczypiorku i pietruszkowej naci. Generalnie, może być wesoło, bo jak sobie przypomnę, że jako kilkuletnie dziecko posadziłam na działce krzew kwitnącego migdałowca, a wyrosła z niego dorodna śliwa mirabelka i owocuje po dziś dzień, to nie dziwcie się, że mamy lekkiego stresa 😀

Aż się boję o ten szczypiorek, że będzie z niego jakiś jałowiec, tudzież inny ciernisty krzew  gorejący albo przynajmniej palma daktylowa.

Sami zatem rozumiecie, że w tej sytuacji kupić w sklepie wino, to już na serio jest strach.

Bo co będzie jak taki cabernet przypadkiem w rosół się przemieni albo, co gorsza, w wodę?

No co?

😉

Martyna 12

Martyna 12

Rozdział 12

W którym wreszcie dowiemy się, o co w tym, kuźwa, chodzi i w którym Martyna musi podjąć decyzję przerastającą jej możliwości pojmowania

Lucjan uśmiechnął  się uprzejmie do Martyny  i gestem wskazał  jej drzwi. Zeszli  razem po  schodach do salonu, gdzie nasza bohaterka jak automat skierowała się do lodówki, z której wyjęła dwa zimne Leszki.

Podeszła powoli do siedzącego na kanapie pana Lucjana  i nie chcąc zaburzać czekającej  ich pogawędki nadmierną bliskością, przycupnęła na skraju ławy, jednocześnie wyciągając w stronę gościa uzbrojoną w puszkę rękę.

– Audiotele  jeszcze  się  chyba  nie  zaczęło  –  zagaił  Lucjan,  otwierając  z  głośnym  pstryknięciem browarek.

– Chyba  jeszcze  nie. Magdusia  zapowiadała  na  dwudziestą  trzecia  pięćdziesiąt  –  odezwała  się apatycznie Martyna, z trudem otwierając piwo.

– Co robimy? – zapytał jej gość.

– Kurde, myślałam, że ty masz jakiś plan! – powiedziała nerwowo nasza piwoszka.

– No,  powiem  szczerze,  że  to  ciebie  tu  sprowadziłem,  żebyś myślała, bo  to  nigdy  nie  była moja mocna strona – wyznał otwarcie Lucjan.

– Mnie? – zarechotała Martyna. – No to chyba coś ci się pomyliło.

– Nie! To jest przemyślana od stuleci operacja! – oświadczył z przekonaniem Lucek.

– Ja mam  zaledwie  trzydzieści  lat  –  odparła  z  godnością Martyna  i  nerwowo  zerknęła  na  ekran telewizora, w którym migały jedna za drugą reklamy.

– Ja się zagubiłem w czasie, wiesz? – westchnął nagle płaczliwie.

Martyna  pociągnęła  ostro  z  puszeczki  i  uznała,  że  jeśli  ktokolwiek ma  tu  być  facetem  i  podjąć racjonalne  decyzje,  to  jest  to  wyłącznie  jej  skromna,  lekko  sfatygowana  osoba.  Zerknęła  z niekontrolowaną czułością na zagubionego Lucjana i podjęła męską decyzję, która wypłynęła znienacka z czeluści jej całkiem zgrabnego kobiecego ciała.

– Siedź  na  dupie  i  nie  waż  się  ruszyć!  –  zażądała  nad  wyraz  przytomnie.–  Będziesz  teraz odpowiadał na moje pytania!

– No dobrze, ale czy to uratuje moją misję? – zapytał trwożliwie Lucek.

– Tego się zaraz dowiemy! – stwierdziła uroczyście Martyna i przywołując z zamierzchłych czasów psychotesty z Bravo Girl, skupiła wszelkie myśli i metody poznawcze na przypadku Lucjana.

– Na czym polega twoja misja? – zapytała groźnie.

– Chodzi o to, żeby Ziemia wróciła do normalności – wyrecytował spolegliwie jej rozmówca.

– Zdefiniuj pojęcie „powrót Ziemi do normalności”.

– No nie wiesz? –  zniecierpliwił  się Lucjan. – Chodzi o  to,  żeby przywrócić  stan planety  sprzed

czasu, zanim Szef postanowił, że Młody będzie pisał o niej pracę dyplomową.

– Kiedy syn Szefa zaczął pisać pracę dyplomową? – dociekała Martyna.

– No…  to  było  jakoś  po  tym,  gdy  Szef  się  wkurzył,  że  jego  córki  takie  wykształcone  są,  a najmłodszy syn nadaje się tylko na prezentera pogody – odparł szczerze Lucek.

– Konkretnie! Jak  to się ma czasowo do wizyty Adama  i Ewy w Raj 3.14? – drążyła  temat nasza

esesmanka.

– No nie pamiętam dokładnie! – sapnął jej gość, pociągając nerwowo z puszeczki.

– Konkrety mnie interesują! – ryknęła Martyna.

– No więc,  jakby  się  tak  zastanowić,  to  było  jakoś w  pierwszym miesiącu,  gdy  Szef  powierzył Młodemu  statek  i  Ziemię.  Parę  dni  później  zgarnęli  Szefa  do  szpitala  i wszystko wymknęło  się  spod kontroli.

– Kim jest Magdusia? – warknęła Martyna.

– No  nie wiesz?  –  zarechotał  Lucek.  – Magdusia  to  najstarsza  i  totalnie  porąbana  córka  Szefa. Wymyśliła  sobie,  że  skoro Szef  jest w  szpitalu,  to ona  przejmie F.I.U.TE.K.  i usadzi  resztę  rodziny w domowym areszcie na Kunta-Kinte.

– Kunta-Kinte? – wtrąciła nieprofesjonalnie zaskoczona Martyna.

– No, znaczy główna planeta Układu. Z tego, co wiem, to nikt oprócz rodziny i obsługi nie ma tam

wstępu – wyjaśnił uprzejmie brązowooki.

– Dlaczego tak ważne było wywalenie beczek z winem i dlaczego się ujawniłeś? Skąd znałeś moje

imię? – walnęła z grubej rury Martyna.

– No,  wywalenie  beczek  było  drugim  i  ostatnim  etapem  zamazania  brzemiennej  w  skutki działalności Młodego.  Pokazałem  się  tylko  dlatego,  że  zawaliłem  tam  sprawę  wiele  setek  lat  temu  i musiałem naprawić sytuację. Znałem twoje imię ze szkoły –odpowiadał karnie i po kolei Lucjan.

– Dlaczego  to  był  drugi  etap  i  dlaczego  trzeba  było  zamazać  działalność  Ziomusia?  –  zapytała Martyna, tłumiąc palącą potrzebę przejścia do ostatniego pytania.

– Czas nam ucieka! – rzucił Lucek i zapatrzył się w gasnącą końcówkę reklamy proszku do prania.

– Możemy  się  przecież  cofnąć  nieco  i  kontynuować  rozmowę  –  odparła  niefrasobliwie  nasza ekspertka od spraw paradoksów czasowych.

– Nie możemy, chyba że chcesz zobaczyć samą siebie wyciągającą dla nas browar z lodówki i paść na zawał – zasugerował pogodnie jej rozmówca.

– No  dobra,  skoro  się  nie  da,  to  odpowiadaj  na  pytania!  –  warknęła  zawiedziona  Ziemianka.– Dlaczego to był drugi etap? I dlaczego trzeba było ukręcić Ziomusia? – dodała ponaglającym tonem.

– No więc Młody od dawna kręcił się na Ziemi i kombinował, jak się tu dowartościować. Raz mu przeszkodziłaś  i mieliśmy  nadzieję,  że  odmieniłaś  tym  bieg  historii.  Sam  ustawiałem  komputery  na  tę misję! – powiedział chełpliwie Lucek.

– Dobra, powiedzmy, że misja się powiodła, a co z drugą?– powiedziała szybko Martyna.

– Młody  sobie  wykombinował,  że  długo  go  na  Ziemi  popamiętają,  więc  wymyślił  ten  numer z winem. – Lucek wzruszył ramionami. – Za pierwszym razem nie udało mi się go upilnować i cała Ziemia pogrążyła się w dziwacznej manii.

– Jak to za pierwszym razem? –zbaraniała Martyna.

– No…  ja  sam  tego dokładnie nie wiem. Z  filmów pamiętam, że nie można  się pokazać  samemu sobie,  ale  akurat  z  tym  nie  było  żadnego  problemu,  bo  za  pierwszym  razem wpadłem  pod  stół,  zanim wesele  na  dobre  się  zaczęło.  Nawet  nie  wiedziałem,  że  Magdusia  się  tam  pojawiła.  Wróciłem  i schowałem  się  za  krzakami.  Trochę  się  zdziwiłem,  jak  zobaczyłem,  że  siedzisz  za  sławojką,  ale  te podróże  w  czasie  już  dawno  mnie  przerosły,  więc  olałem  sprawę.  Pilnowałem  tylko,  żebym  się  nie podniósł spod stołu.

– Który z ciebie stał za krzesłem w sali weselnej? – zapytała skołowana Martyna.

– Ja!  – wrzasnął  entuzjastycznie Lucek.  – To  znaczy  ten  ja,  którego  tu widzisz. Tamtego Lucka kopałem dyskretnie sandałem po głowie, gdy chciał się podnieść – dodał z dumą.

– Kurde! – westchnęła z podziwem Martyna i rzuciła, przytomniejąc. – No dobra, to już wiem, jak zawaliłeś sprawę, ale jesteś mi jeszcze winien odpowiedź na pytanie, skąd znasz moje imię.

– No co ty? – zaćwierkał samiec. – Nie poznajesz mnie?

– No  poznaję!  –  przyznała  rzeczowo  nasza  bohaterka.  – Choć muszę  przyznać,  że w  cywilnych ciuchach wyglądasz lepiej niż w tej złotej szacie.

– Martyna! – zawołał zaszokowany facet. – Ty nie wiesz kim ja jestem?

– No  Lucjanem,  a  kim  innym?  –  odparowała  zniecierpliwiona Martyna,  zerkając  dyskretnie na ekran, na którym właśnie zaczynało się audiotele.

– Martyna!  –  powtórzył  facet.  – Myślisz,  że  ja  bym  tak  sobie wpadał  na  twój balkon  i w  ogóle, jakbym Cię wcześniej nie znał?

– No myślałam, że syn Szefa kazał i w ogóle…– wymamrotała nieskładnie.

– Pogięło cię? On nie ma pojęcia o twoim istnieniu… I bardzo dobrze!

– No więc skąd się znamy? – naparła niecierpliwie Martyna.

Lucek  wyciągnął  z  kieszeni  małe  etui,  z  którego  przesadnie  powolnym  gestem  wydłubał  parę okularów i nasadził ją sobie na nos. Przyczesał na bok niesforne włosy i wpił ufne spojrzenie w Martynę.

Nasza bohaterka zesztywniała w niedowierzaniu i przetarła znużonym gestem wilgotne czoło.

– Daruś? – wyjąkała z wahaniem.

– To ja! – szepnął cicho uzbrojony w dziecięce okularki Lucjan.

Nad salonem wirowała zagadkowa cisza, w którą z upiornym bzyczeniem wciął się rozchichotany

głos rudej Magdusi. Właśnie zaczynało się audiotele.

– Lucek? – zagaiła Martyna.

– No? – mruknął Daruś.

– A  powiedz  mi  jeszcze  o  co  chodziło  z  tymi  dziełami  sztuki?  –  szepnęła  niewinnie  nasza bohaterka.

– A  to  taka  zasłona  dymna  – machnął  ręką  Lucek.  – Magdusia  chciała wyciągnąć maksymalne profity z upadku D.U.P.A. i nagłośniła w mediach aferę z kradzieżą.

– Komputery  powiedziały,  że misje mają  na  celu wzbogacenie  kolekcji  –  rzuciła  z  pretensją w głosie Martyna.

– No  i w  sumie miały  rację  –  zadumał  się Daruś.  –  Po wymazaniu  śladów  obecności Młodego okazało się, że planeta eksplodowała milionem niesamowitych dzieł sztuki. Magdusia postanowiła, że w obliczu zbliżającej się zagłady można na tym zrobić znakomity interes. No wiesz… najlepiej sprzedają się dzieła nieboszczyka.

– To znaczy, że meteoryty to jej robota? – poderwała się na równe nogi Martyna.

– No co ty? – roześmiał się Lucek.

– No to czyja?

– Nie wiem. Kosmosu? A może nie…

– A matka? – zapytała dociekliwie nasza bohaterka.

– Co matka? – zdziwił się Lucek.

– No, na weselu cały czas gadaliście o matce Ziomusia, która załatwiła wino na imprezę.

– A daj  se  spokój! To  tylko przykrywka zmontowana na potrzeby  Janka, czyli wścibskiego pana młodego. Magdusia opłaciła kobiecinę ze wsi i dała jej kasę na trunki. Dodatkowo kobieta zaświadczyła, że Młody jest jej synem, i szafa grała.

– Dlaczego akurat to wesele? – zapytała Martyna.

– A co za różnica? – wzruszył ramionami Lucjan. – Tak wyszło. A potem trzeba było tam wrócić, żeby skasować efekty knowań Magdusi.

– To wszystko jej robota! – wygłosiła odkrywczo Martyna.

– No pewnie, a czyja? – powiedział Daruś. – Rude jest wredne!

Na ekranie pojawiła  się uśmiechnięta  złowieszczo Magdusia. Martyna z nieukrywaną  satysfakcją dopatrzyła  się mikroskopijnych  zmarszczek,  które  oplatały  jej  fałszywą  gębę. Nieświadoma wnikliwej obserwacji,  ruda  klasnęła  w  dłonie  i  uciekła  do  mniejszego  okienka,  zdominowanego  satelitarnym przekazem obrazu Błękitnej Planety kręcącej się majestatycznie i nieświadomie na tle czarnej przestrzeni.

– Szanowni  państwo,  niech  was  nie  zwiedzie  pozorny  spokój  w  tym  zakątku  świata!–  zagaiła radośnie Magdusia. – Za chwilę rozpęta się tu piekło, ale zanim to nastąpi, chciałam państwa zachęcić do udziału w naszym kosmicznym audiotele. Przypominam, że pytanie brzmiało:

Proszę powiedzieć, jak nazywa się gwiazda Układu Słonecznego. Czy jest to:

  1. Słońce
  2. Droga mleczna
  3. F.I.U.T.E.K.

– Jest mi niezmiernie miło poinformować państwa, że do przewidywanej puli i pamiątkowych zdjęć dorzuciliśmy  jeszcze kilka niesamowicie cennych obrazów, pochodzących z planety, która dokładnie za dwanaście minut ulegnie zniszczeniu! – dodała Magdusia, uśmiechając się profesjonalnie.

– Lucek?

– No? – mruknął Daruś.

– A co ty robiłeś w mojej szkole? – zapytała kompletnie bez związku z audiotele Martyna.

– No a co mogłem tam robić? – odparł zdumiony Lucek. – Chowałem się przed mackami rodziny Szefa.  Moja  organizacja  zadołowała  mnie  w  najbardziej  przerąbanym  miejscu  we wszechświecie  z nadzieją, że tam mnie nie dorwą.

– Organizacja?

– No wiesz, zwalczamy reżim Szefa. Obecnie z podziemia – oznajmił z dumą Lucek.

– A jednak Magdusia cię tam dorwała – podsumowała Martyna.

– I tak, i nie! Wyczaiła mnie, to fakt, ale nie mogła się zdekonspirować, więc dociągnęliśmy jakoś do ósmej klasy. A gdy poznałem Ciebie… – zacukał się brązowooki.

– To co?

– No więc pozmieniały mi  się priorytety  i  zamiast działać dla podziemia,  zacząłem kombinować jak ocalić Ziemię – odpowiedział miękko Lucek.

– I co wykombinowałeś? – zapytała uprzejmie Martyna.

– Nic – przyznał ze skruchą Daruś.

Na  ekranie  wyginała  się  wdzięcznie  ruda  małpa  i  entuzjastycznie  wskazywała  na  czerwone punkciki zbliżające  się do granic układu, którego nazwa  stanowiła meritum audiotele. Martyna wstała  i bezgłośnie zapłakała. Przed oczami stanął jej samochód Boratyńskiego, pieszczotliwie głaskany woskiem w każdą sobotę. Łzy już ciurkiem płynęły po jej spalonych słońcem Jamajki policzkach, gdy wyobraziła sobie  udręczonego  życiem  Szalińskiego  i  jego  niebiblijnego  judasza  oraz  rozwrzeszczane  bliźniaki. Ocierając  wilgoć  z  twarzy,  przypomniała  sobie  panią  Alę  z  warzywniaka  i  urocze  ekspedientki  ze spożywczego,  które  zawsze  pokazywały  jej  puszeczki  z  najświeższą  datą. Z  rozpędu  poświęciła  nawet ciepłe myśli francuskiej siostrze zakonnej, która była jej sąsiadką z piętra. Jej serce ścisnęła taka żałość, że  roztkliwiła  się  nad  „barankiem”  i  członkami  rządu.  Przed  oczami  stanął  jej  prezydent,  tak władczo przemawiający podczas orędzia noworocznego. Nawet jego było Martynie obecnie żal.

Ostatnia myśl zelektryzowała naszą bohaterkę  i wpijając wzrok w ekran ustaliła, że do zderzenia zostało  jeszcze  osiem minut. Zerknęła  na Lucjana,  który  schował  twarz w  dłoniach  i  zaczynał właśnie przeżywać zawodową porażkę.

– Siedź tu i czekaj na mnie. Pomysł mam! – wrzasnęła Martyna i pokłusowała do kokpitu.

 

Martyna  otworzyła  z  trzaskiem  drzwi  do  dziupli  komputerów  i  nie  zważając  na  ich  pogrążone  w spoczynku monitory, wrzasnęła do Lewego:

– Szykuj lot!

Lewy ocknął się z błogiego letargu i zamrugał z zaskoczeniem diodami. Środkowy kompletnie olał wtargnięcie Martyny.

– Zanim polecę, to mi jeszcze powiedz, dlaczego zawsze, gdy gdzieś lecę, to o taki sam czas, jaki spędzę na Ziemi, posuwa  się czas  tutaj? W  filmach  inaczej było!  –  zapytała podenerwowanym  głosem nasza podróżniczka w czasie.

– No właściwie  to mogłabyś wracać  do  tego  samego momentu,  ale  Środkowy  ustalił,  że  łatwiej będzie, jeśli czas będzie biegł paralelnie – odparł znużony Lewy.

– Aha! Znaczy  inaczej nie umie! – podsumowała Martyna. – To  teraz zmień  to  szybko, bo mam interes na Ziemi i zamierzam wrócić zanim skończy się audiotele.

– Tak się nie da! – powiedział ze zgrozą Lewy. – Środkowy źle się czuje, więc nie zmieni ustawień. Ja mogę cię wysłać, gdzie chcesz, ale wrócisz dokładnie po takim czasie, jaki spędzisz na Ziemi.

– No  dobra!  –  westchnęła  Martyna  zerkając  z  ukosa  na  uśpionego  Środkowego.  Czuła,  że  to element spisku mający na celu nieodwracalne przesunięcie czasu na Raj 3.14, ale uznała, że nie pora teraz dociekać,  kto  tu  sieje  dywersję.  – Wysyłaj mnie  natychmiast: miejsce Warszawa, gabinet prezydenta.

– Służę uprzejmie! – odpowiedział słodko Lewy i zaszumiał z wysiłkiem.

Martyna  ugięła  nogi  i  zaciskając  mocno  pięści,  czekała  na  transfer.  Po  chwili  ze  znajomym mrowieniem  pośladków  poderwała  się  w  niebyt,  by  dosłownie  po  kilku  sekundach  opaść  na  miękki czerwony dywan.

– Aaaaaaa!– wrzasnął jakiś spanikowany głos.

– Aaaaaaa!  –  nie  pozostała  dłużna  Martyna.  Po  chwili  jednak  zamknęła  jadaczkę  i  parsknęła niepohamowanym śmiechem. Najbardziej szacowna persona kraju siedziała na fotelu i wybałuszała oczy, jak nie przymierzając namiestnik SigmaPi po wetknięciu rurki.

– Dobra! Wyluzuj! – powiedziała pojednawczo Martyna. – Nic ci nie zrobię. Przyleciałam tylko na dwie minutki, żeby powiedzieć coś bardzo ważnego.

– Jak  się  tu  dostałaś?  –  zapytał  obrażonym  głosem  namiestnik  macierzystego  kraju  naszej bohaterki. – O matko, a co za różnica? Słuchaj lepiej, co mam do powiedzenia, a nie głupotami sobie będziesz dupę zawracać.

– Ej  no!  Grzeczniej!  Grzeczniej  no!  Do  prezydenta  mówisz!  –oburzył  się  prezydent  i  opuścił podkurczone nogi, wygładzając z godnością kanty nogawek.

– No dobra! To przepraszam cię prezydencie i w ogóle – zaszemrała ugodowo Martyna.

– No! – sapnął z satysfakcją namiestnik skrawka Ziemi.

– Słuchaj, nie ma czasu na pierdoły, bo za sześć i pół minuty burza meteorytów zmiecie Ziemię z mapy układu D.U.P.A. – zaczęła dyplomatycznie Martyna.

– Dupa? Dupa?! – wrzasnął rozsierdzony prezydent.– Jak śmiesz? Tu i pod tym obrazem? – dodał zgorszony i wykonał wymowny gest w stronę wizerunku okutanej w niebieskie szaty handlarki wina.

– Dość! – ryknęła Martyna i dodała: – Bo zadzwonię do mamy!

Prezydent  skulił  się  w  wyćwiczonym  od  dnia  ślubu  odruchu  i  zareagował  bezbłędnie,  jak zaprogramowany na kryzysową sytuację samiec.

– No  już dobrze, dobrze!  Ja wszystko  rozumiem  i  też cię kocham! – wyznał  skruszony, po czym potrząsnął głową, starając się odwrócić zwodniczy tok myśli. Zapowietrzył się na momencik i wrzasnął. – A co pani tu robi? Ja wołam ochronę, i to natychmiast!

– Zamknij  się w  końcu  i  posłuchaj!  –  syknęła wnerwiona Martyna.  –  Za  niespełna  sześć minut mojego czasu Ziemia pieprznie i rozsypie się w pył. Według twojego czasu to będzie za pięć lat. Nadciąga stado meteorytów. Zamiast zajmować  się głupotami, zwołaj kolesiów prezydentów  i coś z  tym zróbcie. No  nie  wiem…  Jakieś  rakiety  trzeba  przygotować  czy  co?  Jeśli  nic  nie  zrobisz,  to  walnie,  pizdnie  i Belwederek zmiecie, kumasz dziadziu? – wrzasnęła nasza dyplomatka.

Prezydent  wpatrywał  się  w  Martynę  osłupiałym  wzrokiem.  Najwyraźniej  nie  był  zdolny  do wykonania sensownego ruchu, że o spójnej myśli nawet nie wspominając.

– Pamiętaj! Jak nic z  tym nie zrobisz,  to wszystko walnie,  rozumiesz?  – powiedziała cicho nasza zbawicielka świata. – Dostałeś przekaz z Raju i tego się trzymaj. I jeszcze jedno! – powiedziała mściwie nasza  świeżo  mianowana  ekspertka  historyczna.  –  Zdejmij  no  tę  handlarkę  win  ze  ściany,  bo  się F.I.U.T.E.K. z nas śmieje! Zabierzcie mnie natychmiast! – krzyknęła kierując wzrok w sufit gabinetu.

– Tak!  Zabierzcie  ją  z  stąd!  –  krzyknął  z  ulgą  prezydent,  tyle  że  spoglądał  z  nadzieją w  drzwi wejściowe,  kompletnie  nie  przyjmując  do wiadomości  zagadkowego  syknięcia,  które wtajemniczonym obwieszczało początek procesu teleportacji.

– Pamiętaj!  –  krzyknęła  jeszcze  na  odchodnym  Martyna  –  Masz  pięć  lat,  a  potem  wszystko pieprznie!

Prezydent patrzył oniemiały i próbował odnaleźć zarys sylwetki histeryzującej baby w kłębie dymu pełgającym po czerwonym i wyjątkowo miękkim dywanie.

– Mara  jakaś? – powiedział cicho. – Albo opozycja kombinuje! – dodał z satysfakcją  i zwracając ufne spojrzenie na handlarkę win, postanowił napisać raport.

Martyna  w  tym  czasie  wylądowała  w  kokpicie  i  naprędce masując  zdrętwiałe  pośladki,  rzuciła okiem na zegar. Uświadomiła sobie, że audiotele powinno się już kończyć i że najdalej za cztery minuty nastąpi triumfalny kontratak z Ziemi. Nie zaszczycając komputerów nawet przelotnym spojrzeniem, nasza ratowniczka  świata  pobiegła  przez  sypialnię  do  szczytu  kręconych  schodów  i  w  oczywisty  sposób ignorując potrzeby fizjologiczne, rzuciła się w lewo, po zaledwie kilku sekundach dopadając do kanapy, telewizora i załamanego Darusia.

– Lucek? – zapytała łagodnie. – Co się działo, jak mnie nie było?

– Nic!– odparł naburmuszony Daruś. – Reklamy leciały, a teraz wylazła ta ruda małpa i mówi, że zaraz zaczną się prawdziwe emocje.

– Nie  bój  nic!  –powiedziała  z  mocą  Martyna.  –  Będzie  dobrze!  Zobaczysz!  –  I  pokłusowała biegiem do lodówki po dwa piwka.

Mościła się właśnie wygodnie na kanapie obok Lucka i zaczynała koncentrować na słowach podłej Magdusi, gdy jej kumpel, wiercąc się nerwowo, rzucił oskarżycielskim tonem:

– Gdzie byłaś?

– Cicho! Na miasto musiałam skoczyć. Sprawę miałam do załatwienia.

– Ta! Sprawę! – obraził się Lucjan. – Nie jesteś ze mną szczera, wiesz?

– No co ty? – zadrwiła nasza niedoszła psycholożka, solennie sobie obiecując, że nigdy nie wyjdzie za mąż.

Magdusia  na  ekranie  zaczęła  podskakiwać  i  klaskać  w  dłonie.  Jej  twarz  okrywał  niezdrowy rumieniec  podniecenia.  Pokazywała  paluchem  ekran,  na  którym  czerwone  punkciki  właśnie dopadały stadem  majestatycznie  spokojną  Błękitną  Planetę. Martyna  wzruszyła  tylko  ramionami  i  pociągnęła  z puszeczki.

– Martyna! – wrzasnął Lucek. – Ja nie mogę na to patrzeć!

– Będzie dobrze! – powiedziała pokrzepiająco Martyna i poklepała go zdawkowo po plecach.

Magdusia wyszczerzyła się do kamery i nadal wskazywała ręką na przedmiot swojego audiotele.

– Na  kilka  sekund  przed  zderzeniem  koniecznie muszę  powiedzieć  państwu,  że wyłoniliśmy  już zwycięzcę. Wyniki podamy oczywiście po eksplozji i po krótkiej przerwie na reklamy.

– Wal się na ryj! – wrzasnęła Martyna i odnajdując rękę Lucjana, wpiła wzrok w ekran.

Czerwone  punkciki  opadły  Ziemię  i  nie  czekając  na  zaproszenie, wpiły  się w  jej  powierzchnię. Błękitna  Planeta  protestowała  przez  chwilę,  by  wreszcie  zakołysać  się  w  posadach  i  eksplodować  z przeraźliwie jasnym blaskiem.

– Nie  muszą  się  państwo  obawiać  żadnych  niedogodności  związanych  z  toksynami  i  pyłami  – powiedziała  uradowana Magdusia.  –  Ta  planeta  jest  bardzo  odległa  od  cywilizacji.  I  teraz  już  mogę powiedzieć, że jej nazwa, a zarazem klucz do wygrania stu  tysięcy dinarów, brzmi: Ziemia!!!! Zaraz po przerwie dowiedzą  się państwo, kto  jest  szczęśliwcem, który dzisiaj otrzyma  główną nagrodę. Nie odchodźcie od odbiorników!

Rozpromienioną  twarz  Magdusi  zastąpiła  plansza  rozpoczynającą  reklamy.  Lucjan  opuścił bezradnie rękę, w której trzymał pilota i pozwalając wybuchnąć głupawym ofertom handlowym, skurczył się w sobie i zamknął oczy.

Piżama day party

Piżama day party

Dziś, stojąc samochodem na czerwonym świetle, ujrzałam jak z sąsiedniego samochodu wysiadł mężczyzna w piżamie i szlafroku. Cóż, zimno dziś, zatem szlafrok nie dziwi. Ale w piżamie?  Właściwie nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby to było na przykład pod jakimś domem albo blokiem. Przecież facet mógł wyjść ze szpitala i ktoś go podwiózł, prawda? Ale nie, wysadzono gościa pod placem targowym i najnormalniej w świecie poczłapał sobie w bamboszach na zakupy. Kurczę, a może rzeczywiście wyszedł ze szpitala, miał w domu pustą lodówkę i chciał przed powrotem zrobić zakupy?

Dość na tym, że zwrócił na siebie uwagę i niejeden się za nim obejrzał. Ja też :) Ale jako, że hipokrytką nie jestem to przytoczę tu własną piżamową akcję, kiedy to pewnej wakacyjnej nocy wylądowałam z dusznościami w kieleckim szpitalu wojskowym. Karetka zgarnęła mnie wtedy prosto z lasu, właśnie w piżamie. Do tego mój zaspany mąż wyposażył mnie na drogę w kosmetyczkę, polarowy pled, grube spodnie od dresu oraz za duże na mnie, o pięć rozmiarów, adidasy mojej córki.

Do rana zdążyłam ozdrowieć, więc mniej więcej koło ósmej wypisano mnie ze szpitala. Zadzwoniłam więc do męża, żeby po mnie przyjechał, a że miał prawie godzinę jazdy, zatem za wygrzebane z dna kosmetyczki drobniaki kupiłam sobie w automacie dużą coca-colę i wyszłam na zewnątrz. Upał w tamtym czasie panował niemiłosierny, więc darowałam sobie spodnie od dresu i przycupnęłam na szpitalnym ogrodzeniu. W końcu baba w piżamie, w bezpośredniej bliskości szpitala, to nie dziwota, więc w oczekiwaniu na męża spokojnie obaliłam colę i ciupnęłam kilka partyjek w Candy Crush.

Niestety, po godzinie okazało się, że mój ślubny jeszcze nawet z miejsca nie ruszył, bo zatrzasnął się domku i nie mógł wyjść. Korzystając z reszty baterii w telefonie zorganizowałam mu ewakuację i mając przed sobą kolejną godzinę sterczenia pod szpitalem, przeniosłam się na skwerek i zainstalowałam w cieniu, pod drzewem. Ułożyłam się plackiem na kocu i z niemałą przyjemnością zagapiłam na liście.

Ech, mój błogostan nie trwał długo, ponieważ każdy przechodzień myślał, że zasłabłam albo umarłam, więc podchodził i pytał czy dobrze się czuję. Kurczę, nigdy nie czułam się lepiej, a po końskiej dawce sterydów jaką zaaplikowano mi w nocy, mogłam w kwadrans przenieść Kopiec Kościuszki z Krakowa do Sopotu!

Zdenerwowana, że mi przeszkadzają, przewróciłam się na brzuch i zaczęłam machać nogami, żeby było widać, że żyję. Kurczę, bateria zaczęła pikać coraz częściej, a w Candy Crush skończyły mi się życia, więc z nudów postanowiłam zrobić porządek w kosmetyczce. Przy okazji zrobiłam też pełny makijaż.

W szpitalu personel skończył właśnie nocny dyżur, a ja kątem oka zauważyłam, że dużo ludzi wyszło sobie na spacer i niektórzy robią mi zdjęcia. A co tam! Światło było dobre, a ja nie mając nic lepszego do roboty, znalazłszy pęsetę, przystąpiłam do żmudnej czynności regulowania łuków brwiowych.

Nagle rzuciło mi się w oczy, że chyba wszyscy pracownicy szpitala właśnie postanowili wyjść na papierosa. Ludzie w białych kitlach niby mimochodem krążyli obok i zerkali dyskretnie w moją stronę. Mych uszu, doszły też komentarze, czy aby na pewno nie uciekłam z psychiatryka. Jedna z pielęgniarek na widok pęsety nie wytrzymała i szturchnęła koleżankę w bok, mówiąc: „Ty, Zosia, patrz! Pewnie jakaś jeb…ta!”.

Gdyby nie to, że mój pęcherz właśnie odnotował świeżą dostawę wypitych wcześniej napojów, pewnie umarłabym ze śmiechu, ale zważywszy na fakt, że toaleta jest w szpitalu, a przedrzeć się przez izbę przyjęć wcale nie jest tak łatwo, dotarła do mnie groza całej sytuacji. Pobliskie krzaczki również nie wchodziły w grę, a sprawa zaczynała robić się poważna, ale jak tylko sobie pomyślałam, że kolejne dwadzieścia cztery mogę spędzić w innej państwowej instytucji, postanowiłam być twarda. Na dodatek, po całej nieprzespanej nocy, wypisali mnie na głodniaka, a żołądek właśnie zaczął głośno upominać się o swoje.

Telefon. Odebrałam, szczęśliwa że mąż właśnie przybył na ratunek, ale niestety. Zadzwonił tylko po to, żeby mi powiedzieć, że w Kielcach jest remont drogi, sterczy w korku i nie wiadomo kiedy dojedzie.

Blisko trzygodzinne koczowanie na skwerku przy ruchliwej ulicy w centrum miasta, było doznaniem ciekawym, ale jeszcze ciekawszym była wizyta w McDonaldzie, ponieważ od razu po przybyciu męża zażądałam wizyty w najbliższej toalecie i to NATYCHMIAST. Pusty żołądek również nie pozwolił stamtąd odjechać bez jedzenia, więc nie oglądając się na osłupiałą klientelę wparowałam do środka rozczochrana, w piżamie, w za dużych o pięć rozmiarów adidasach oraz z eleganckim make-up’em, i zapodałam sobie bułę.

Mąż, na wszelki wypadek, stanął nieco dalej :)