Browsed by
Tag: kuchnia polska

image_pdfimage_print
Zupa dyniowa Katarzyny Georgiou

Zupa dyniowa Katarzyny Georgiou

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Witajcie w Kuchni Gości!

Dzisiaj gotuje dla Was Katarzyna. Zapraszamy serdecznie na zupę dyniową jej autorstwa. Ale najpierw nam się Kasia ładnie przedstawi :)

Katarzyna Georgiou – poetka, czarownica, matka i miłośniczka kotów.

Katarzynę Georgiou można opisać jako wielobarwną postać w odsłonach podróżnika, emigranta, pasjonatki kultur indiańskiej i słowiańskiej, autorki książek poetyckich dla dzieci i dorosłych, miłośniczki kotów i magii naturalnej czy też niepoprawnej marzycielki. To najbardziej uwidacznia cykl poetycki zwieńczony tomem „Drzewa kochać potrafią”, który jest zbiorem bajęd inspirowanych obserwacją Natury pulsującej życiem w pełnej ptaków i zwierząt Dolinie Baryczy, gdzie autorka znalazła swoje miejsce na Ziemi, swój dom. Usłyszymy tu także echo indiańskich bębnów i słowiańskich wierzeń dodających kolorytu snutym opowieściom. Ten właśnie zbiór jest pomostem spinającym i zamykającym cykl przemyśleń i refleksji nad życiem, które w formie wierszy i obrazów malowanych prozą poetycką autorka zawarła w poprzednich książkach „Światy dwa w pogoni za Leśnym Lichem” i „Komu mruczy kot”.

 

kolaz georgiou

 

„Świat postrzegam jako miejsce spotkań różnych form życia, które są ze sobą powiązane, jak naczynia połączone. Majowie pozdrawiają siebie słowami «In La- k’ech», co w dosłownym przekładzie oznacza: «Jestem innym tobą, a ty innym mną». To stwierdzenie obejmuje wszystkie formy życia w Naturze: zwierzęta, rośliny, skały, żywioły powietrza, ziemi, wody i ognia. Wszystkim i wszystkie- mu jesteśmy winni szacunek, bo gdy wyrządzamy szkodę lub krzywdę innym naumyślnie lub zarządzamy zasobami naturalnymi niemądrze i z chciwością, to naprawdę krzywdzimy siebie samych, zaśmiecamy własny dom destrukcyjną energią, zamiast wypełniać go tą, która wspomaga rozwój”.

Jako rasowa czarownica warzy w wiedźmińskiej kuchni wiele smakowitych potraw, intuicyjnie dobierając zioła i przyprawy podczas łączenia darów Natury z przydomowego ogrodu. Dziś zaprasza do swojej kuchni, w której królują późnoletnie lub jak kto woli wczesnojesienne warzywa…

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zupa dyniowa Czarownicy Naskalnej

30 – 50 dkg dyni, obranej ze skórki i pokrojonej w kostkę

Opcjonalnie: pół cukinii również pokrojonej w kostkę,

1-2 posiekanych cebul

3 pomidory

3 ziemniaczki

2 łyżki sklarowanego masła

1 litr wody

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Pół łyżeczki sproszkowanej gałki muszkatołowej, listek laurowy, kilka ziaren ziela angielskiego i takie przyprawy jakie wam się pod rękę nawiną – lubczyk, pieprz, papryka, bazylia, kurkuma, kolendra, gorczyca, kminek, pietruszka, czosnek, chili oraz sól do smaku.

Cebulę, dynię i cukinię podsmażamy na maśle, po zeszkleniu dorzucamy pokrojone pomidorki i ziemniaczki, zalewamy wodą, dodajemy przyprawy i sól i gotujemy, aż warzywa zmiękną, a w szczególności ziemniaczki. Miksujemy całość robotem i podajemy na gorąco lub zimno wraz z prażonymi nasionkami dyni i płatkami migdałowymi :)

A jak zostanie wam dyni, to na kawałeczki kroimy resztę, upychamy w słoiczkach i robimy zalewę z wody, octu (może być też jabłkowy), musztardy francuskiej, paru goździków, ziela angielskiego i listka laurowego, opcjonalnie dorzucamy troszkę świeżego imbiru, dodajemy parę łyżek brązowego cukru i po zagotowaniu, zalewamy naszą dynię, dorzucając po płaskiej łyżeczce miodu do każdego słoiczka – najważniejsza rzecz – zalewę robimy na oko – a więc próbujemy, czy nie za kwaśna, więc ostrożnie z octem 😉 Po zakręceniu słoiczków pasteryzujemy je przez 20 minut i voila!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omlet z kaniami Agaty Suchockiej

Omlet z kaniami Agaty Suchockiej

Witajcie!

Nasza kuchnia ponownie otwiera dzisiaj podwoje dla kolejnego utalentowanego gościa. Dzisiaj będzie niebezpiecznie, bowiem przybyła w nasze skromne progi krwiożercza Agata o morderczych instynktach. Najlepiej niech się Wam ładnie przedstawi sama :)

Kanię zamordowała dla Was Agata Suchocka – autorka powieści grozy inspirowanych twórczością Anne Rice, wydawanych obecnie po angielsku nakładem wydawnictwa Cheeky Kea Printworks (I Give You Eternity Series: And Then The Darkness Came, Face To Face, Song of the Nightingale). W kraju debiutowała ponad dwa lata temu powieścią „Woła mnie ciemność”. Na co dzień pozornie niegroźna żona i matka, nocami łaknąca krwi, nieokiełznana i pełna namiętności bestia (oczywiście tylko na kartach powieści…;). W wolnych chwilach brzdąka na ukulele, śpiewa bluesa i tłumaczy literaturę na język angielski. Jej mniej krwawe, choć niemniej intrygujące opowiadania, a także recenzje czytanych bardzo wybiórczo powieści, można przeczytać na blogu agatasuchocka.blogspot.com.

kolaz dwa

A teraz obiecany przepis:

Zdarza nam się przynieść z lasu inspirację, zbłąkanego psa, głowę w reklamówce, a ci mający więcej szczęścia, szczególnie porzuceni na czas naszych rozlicznych wyjazdów karierowicznych panowie-mężowie, przynoszą czasami upolowaną kanię, wygmeraną spomiędzy zdradziecko kolczastych zasieków jeżyn czy zdobytą z poświęceniem na połaciach podmokłych łąk. Nie bardzo potem wiadomo, co z taką samotną kanią zrobić, szczególnie, gdy jest się jeszcze zaspanym, pies już po śniadaniu, a do obiadu za daleko, by czekać na smakowitego grzyba w panierce.

Oto przepis na prościutki omlet z kanią, którą poza sezonem godnie zastąpią boczniaki lub duże, grillowe pieczarki.

produkty

Składniki:

– martwa kania

– jajka

– szczypiorek/natka pietruszki

– olej i masło do smażenia

– sól i pieprz do smaku

 

kolaż2

 

Kanię mordujemy, po czym siekamy lub kroimy wedle naszych umiejętności władania nożem. Podobnie bezlitośnie siekamy zieleninę. Na patelni rozgrzewamy olej i masło na niewielkim ogniu i podsmażamy poćwiartowaną kanię, aż się zarumieni.

W międzyczasie (wiem, panowie nie mają podzielnej uwagi, więc mogą to zrobić wcześniej, żeby jedynej kani nie spsować na zbyt dużym ogniu) „rozkłócamy” jajeczka. Mieszamy? Bełtamy? Ubijamy? Przysmażoną kanię zalewamy lawą jajeczną i czekamy, aż zacznie się ścinać. Cała operacja musi odbywać się na średnim ogniu (ja tam mam ogniową kuchenkę, na elektrycznej nie umiem…) Gdy brzegi się przyrumienią, posypujemy dzieło szczypiorkiem i składamy na pół za pomocą łopatki. Wyłączamy gaz i zostawiamy pod przykryciem na minutkę celem „dojścia”. I voila! Proste?? Banalnie, a jakie pyszne! Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy!

SMACZNEGO!

final 1

Gołąbki w liściach kiszonej kapusty

Gołąbki w liściach kiszonej kapusty

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wydawało mi się, że kiszenie kapusty na takie gołąbki to jakaś wiedza tajemna i wyższa szkoła jazdy. Że trzeba mieć beczki i piwnicę o odpowiedniej temperaturze. Nic podobnego. Sprawa jest banalna i wymaga jedynie odrobiny cierpliwości oraz wprawy przy rozdzielaniu liści kapusty. Jeśli ktoś ma obawę, że liście zwykłej białej kapusty mu się porwą to śmiało można użyć kapusty włoskiej. I nie, nie trzeba kisić całych głów jak to czynią np. Bułgarzy. Nawet naczynie nie do końca ma znaczenie. Da się zakisić w zwykłym metalowym garnku :)

Zapytacie pewnie po co tyle zachodu? Zapewniam Was, że smak wynagrodzi Wam wcześniejsze przygotowania :)

Składniki na kapustę kiszoną w liściach:

– główka białej kapusty

– 0,5 l soku z kiszonej kapusty

– solanka w proporcji łyżka soli na litr wody

– pieprz w ziarnach

– łyżeczka nasion gorczycy

Z kapusty wykrawamy głąb. Ostrożnie oddzielamy liście i ścinamy wystającą grubą łodygę na każdym z nich. Układamy w wysokim garnku, dokładamy gorczycę i pieprz a następnie zalewamy solanką wraz z sokiem z kiszonej kapusty. Można sok z kiszonej kapusty pominąć, ale wtedy fermentacja będzie trwała dłużej. A tak to zajmie to nam około tygodnia, maksymalnie 10 dni.

Nakryć talerzykiem, docisnąć czymś ciężkim i zamknąć pokrywkę garnka. Nie jest to konieczne, ale proces fermentacji kapusty nie jest zbyt przyjemny na nosa, więc polecam 😀

I to właściwie wszystko. Teraz czekamy na efekt :)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Składniki na gołąbki:

– ukiszone liście kapusty

– 1 kg mielonego mięsa z szynki wieprzowej

– garść suszonych grzybów

– 30 dkg boczku

– 2 cebule

– 100 g kaszy gryczanej

– 2-3 ząbki czosnku

– łyżeczka czerwonej czubrycy, którą kupicie bez problemu w sklepie Swojski Wyrób

– łyżeczka mielonej kozieradki, która jest naturalnym wzmacniaczem smaku

– sól i pieprz

– łyżeczka oleju

– 0,5 l bulionu (w ostateczności może być też woda)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zaczynamy od grzybów. Namaczamy je w garnku z zimną wodą. Wody dajcie około litra i w żadnym wypadku nie wylewajcie powstałego po gotowaniu grzybów wywaru!

Do garnka z namoczonymi grzybami dodajemy pół łyżeczki soli i obraną z łupin cebulę. Całość gotujemy pod przykryciem do miękkości grzybów. Grzyby i cebulę odławiamy. Cebuli się pozbywamy a grzyby drobno siekamy.

Przechodzimy do kaszy. Olej wlewamy na patelnię, wrzucamy kaszę i prażymy ją przez chwilkę. Dodajemy pokrojoną w kostkę cebulę i całość podsmażamy aż cebula stanie się szklista. Partiami podlewamy kaszę wywarem z grzybów i mieszając gotujemy na patelni do miękkości. Na 100 g kaszy powinno wystarczyć właśnie około litra płynu. Jeśli zabraknie to można dodać odrobinę wody, przecież świat się nie zawali od tego :) Kasza w każdym razie powinna być miękka a całość płynu musi odparować. Zostawiamy do ostygnięcia.

Teraz boczek. Kroimy w drobniutką kostkę i smażymy na suchej patelni aż do wytopienia się tłuszczu. Zostawiamy do ostygnięcia.

Do dużej miski przekładamy mięso, boczek, kaszę i grzyby. Dodajemy starty/posiekany czosnek, czerwoną czubrycę, pieprz i sól (około łyżeczki, ale najlepiej próbować w trakcie wyrabiania masy, bo każdy ma inne upodobania. Pamiętajcie, że boczek jest słony, kasza trochę też)

Wyrabiamy mięsną masę i nakładamy na liście kapusty. W dużym naczyniu żaroodpornym (musi mieć pokrywkę) układamy na dnie liście kapusty, które nam się porwały albo po prostu zostały a na nie układamy w dwóch warstwach gołąbki. Zalewamy bulionem/wodą. Nie przejmujcie się tym, że płyn nie pokrywa gołąbków. W trakcie pieczenia gołąbki puszczą swój sos. Dlatego nie ulegajcie pokusie wlania większej ilości bulionu/wody, bo utopicie sobie piekarniki 😀

Płynu ma być tyle, żeby zakrył dno no i może sięgnął do połowy dolnej warstwy gołąbków.

No dobra, gołąbki ułożone, naczynie zakryte to czas na pieczenie. Optymalnie będzie trzymać je w temperaturze 170 stopni przez minimum 2 godziny. Jeśli po tym czasie kapusta będzie ciągle twarda to zmniejszyć temperaturę do 120 stopni i piec do skutku, czyli do miękkości kapusty.

Z czym najlepiej podawać takie gołąbki z kiszonej kapusty? Sposobów jest wiele. Ja osobiście polecam do nich sos grzybowy albo coś mniej oczywistego, czyli rozpuszczone masło z czerwoną papryką i czubrycą czerwoną. Robi się takie coś bardzo prosto: na małej patelni rozpuszczamy czubatą łyżkę masła i dodajemy pół łyżeczki papryki i pół łyżeczki czerwonej czubrycy. Podgrzewamy przez chwilę, żeby smaki się przegryzły.

Niezależnie od tego jakie wybierzecie dodatki to gołąbki i tak będą pyszne. Słowo! :)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Legumina

Legumina

 

Jak zwykle ugotowałam za dużo ryżu. Jako że rodzina w rozjazdach, a sama za bardzo sobie nie dogadzam to zazwyczaj w tym czasie czyszczę lodówkę z różnych resztek dziwnego pochodzenia. Dziś, tak w temacie tego ryżu, zamarzył mi się smak zapamiętany z dzieciństwa. Legumina z jabłkami… mmm… Parę minut roboty i pychota co najmniej na 4 dni samotnego, leniwego bytowania :)

Składniki na oko:

– ugotowany biały ryż- ok. 0,5 litra.

– przesmażone jabłka/gotowy wsad szarlotkowy ze słoika- ok. 0,5 litra

– łyżeczka sproszkowanego cynamonu

– 3-4 łyżki cukru do smaku

kruszonka: jedna część masła + jedna część cukru na dwie części mąki.  Czyli w naszym przypadku jakieś 100g masła, tyle samo cukru i 200g mąki pszennej. Rozdziabać wszystko widelcem, do uzyskania konsystencji luźnych okruchów. Wstawić na kwadrans do lodówki/zamrażarki.

No, to gotujemy!

Ryż wymieszać z jabłkami, cynamonem i cukrem. Równomiernie ułożyć w żaroodpornym naczyniu. Kruszonkę wyjąć z lodówki i posypać po wierzchu. Wstawić do piekarnika nagrzanego do temperatury 180 stopni i zapiekać do momentu aż kruszonka porządnie się zrumieni.

Smacznego :)

final

Kwaśnicożurek z pieczonymi ziemniakami

Kwaśnicożurek z pieczonymi ziemniakami

 

Tydzień temu siedziałam sobie w bardzo przyjemnej restauracji w Wiśle i wciągałam z apetytem kwaśnicę. Nie byle jaką, bo moim skromnym zdaniem, najlepszą na świecie. W pierwszej chwili nieco się zdziwiłam, bo kwaśnica była zabielana. Nigdy wcześniej takiej nie widziałam. Spróbowałam. Pyszna i bardzo kwaśna.

I tak sobie niespiesznie konsumując pomyślałam, że właściwie można iść krok dalej i wspomóc kwas z kiszonej kapusty przy pomocy poczciwego żurku. Dumna z siebie niesłychanie wyprodukowałam zupę, która okazała się bardzo smaczna. A potem mnie tknęło i zaczęłam przeszukiwać zasoby internetu. I oczywiście okazało się, że na połączenie żuru z kapustą kiszoną już ktoś przede mną wpadł 😀

Na swoją obronę mam tyle, że nie znalazłam ani jednego przepisu, który całkowicie pokrywałby się z tym co intuicyjnie namieszałam w garach. Czyli w jakimś sensie jestem odkrywcą 😉

No i wymyśliłam nazwę – kwaśnicożurek. W sumie mogłaby też być żurkokwaśnica, ale pierwszy wariant bardziej mi się podoba, bo jednak stawia na pierwszym miejscu kapustę kiszoną, czyli niekwestionowaną bohaterkę tego dania.

No to do dzieła!

Lista składników:

– 30 dkg wędzonych żeberek

– 3o dkg wędzonego boczku

– kawałek dobrej kiełbasy

– 30 dkg kapusty kiszonej (kwaśnej!)

– 0,5 litra zakwasu na żur

– opakowanie słodkiej śmietanki 12%

– włoszczyzna plus mała cebula

– 05 kg ziemniaków

– 3 ząbki czosnku

– łyżka majeranku

– łyżeczka chrzanu

– kilka liści laurowych

– sól i pieprz

Włoszczyznę, cebulę, wędzone żeberka, majeranek i liście laurowe zalewamy zimną wodą. Solimy, ale na tym etapie tylko trochę bo słony smak przeniknie do wywaru z wędzonki. Gotujemy wywar mięsno-warzywny do miękkości warzyw. W międzyczasie kroimy boczek i kiełbasę i podsmażamy na patelni. Wrzucamy do garnka z wywarem.

Czas zająć się ziemniakami. Obieramy, myjemy, dzielimy na podobnej wielkości ćwiartki. Starajcie się, żeby nie były zbyt duże, bo wtedy będą się piekły w nieskończoność. Ziemniaki oprószamy solą oraz pieprzem i każdy z osobna zawijamy szczelnie w folię aluminiową. Pieczemy w temperaturze 170 stopni przez godzinę.

No to ziemniaki w piekarniku a my wracamy do naszej zupy. To jest ten moment, w którym siekamy kapustę kiszoną i dodajemy do wywaru. Nie odciskajcie kapusty! :)

Gdy kapusta zmięknie, to znak, że czas na zakwas. Przelewamy go przez gęste sitko do garnka z zupą. Doprawiamy chrzanem i startym czosnkiem, pieprzem i, jeśli potrzeba, solą. Chwilę jeszcze gotujemy i wyłączamy gaz. Na koniec doprawiamy śmietaną, uważając by się nie zwarzyła. Gdyby komuś przyszła do głowy myśl, żeby podkręcić zupę kwaśną śmietaną, to odradzam. Ona jest już wystarczająco kwaśna i bez tego. Słodka śmietanka natomiast doskonale zbilansuje smak. A gdyby jednak ktoś się uparł i dodał kwaśną śmietanę, to zupę możecie odratować dodając do niej pół szklanki mleka 😉

No dobra. Zupa gotowa, ziemniaki się upiekły, więc przystępujemy do najciekawszej części gotowania. Do miseczek wlewamy zupę, dokładamy ziemniaki (obrane z folii 😀 ) i pokrojone porcje żeberek. Dekorujemy drobniutko posiekaną natką pietruszki.

Smacznego :)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Kwaśnica z prażuchami

Kwaśnica z prażuchami

Dawno temu, gdy zimą z warzyw dostępne były głównie ziemniaki, włoszczyzna i kapusta kiszona, pomysłowość gospodyń domowych sięgała zenitu, by z tych skromnych składników gotować możliwie urozmaicone dania.

Kreatywność w gotowaniu potraw z kapusty i ziemniaków zaowocowała na przykład kwaśnicą. Kwaśnica od kapuśniaku różni się przede wszystkim stopniem kwaśności. Ta pierwsza ma być naprawdę kwaśna. Jeśli kapusta wydaje nam się zbyt łagodna w smaku to do zupy można dolać wody z kiszenia. Druga różnica jest taka, że w przeciwieństwie do kapuśniaku, kwaśnica musi być klarowna. Aby to osiągnąć, nie można dodawać żadnych zasmażek ani ziemniaków, które z pewnością spowodują zmętnienie zupy.

Dlatego my naszą kwaśnicę podamy dzisiaj z prażuchami, czyli czymś pomiędzy kluskami ziemniaczanymi lub kleistym puree. Jak zwał, tak zwał, najważniejsze jest to, że robią się same a smakują cudownie i świetnie dopełniają smak naszej kwaśnicy.

Lista zakupów:

0,5 kg kapusty kiszonej

0,5 kg boczku wędzonego

0,3 kg bardzo dobrej kiełbasy

1 kg ziemniaków z białym miąższem (np. Irga)

2 ząbki czosnku

3 czubate łyżki mąki pszennej

2 cebule

3 łyżeczki majeranku

5 kapeluszy suszonych pogrzybków

Sól

Pieprz

Liść laurowy

Ziele angielskie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zaczynamy od namoczenia grzybów w niewielkiej ilości wody. Następnie bierzemy boczek i kiełbasę. Połowę boczku zostawiamy w jednym kawałku. Z drugiego kawałka odkładamy 2 niezbyt grube plasterki. Z kiełbasy odkładamy 1/4. Pozostały boczek i kiełbasę i jedną cebulę kroimy w grubą kostkę i przesmażamy lekko na patelni. Plasterki boczku i kawałek kiełbasy również kroimy, ale drobno i również przesmażamy, ale osobno, na małej patelni. Tym razem skwarki mają być bardzo dobrze wysmażone i chrupiące. Odstawiamy małe skwarki na bok i bierzemy spory garnek na zupę. Wrzucamy do niego boczek w kawałku, jedną całą cebulę, ziele angielskie i liść laurowy. Gotujemy przez kilka minut i dorzucamy duże skwarki z cebulą.

Zupa się gotuje na niewielkim ogniu a my w tym czasie kroimy, ale niezbyt drobno kapustę. Kapusty nie odciskamy a pozostały w opakowaniu płyn zostawiamy na wszelki wypadek. Jeśli pod koniec gotowania okaże się, że zupa nie jest wystarczająco kwaśna, to dolewamy wodę z kiszenia.

Grzyby kroimy w wąskie paseczki, wrzucamy do zupy. Dalej leci kapusta, posiekane lub starte dwa ząbki czosnku, majeranek oraz sól i pieprz do smaku. Zupę nakrywamy pokrywką, zmniejszamy ogień i gotujemy do miękkości kapusty.

Ziemniaki obieramy, myjemy i kroimy w ćwiartki. Solimy i gotujemy do miękkości w osobnym garnku. Teraz odlewamy wodę (zachowując szklankę płynu), którą wlewamy z powrotem do garnka. Zasypujemy ziemniaki trzema czubatymi łyżkami mąki, nakrywamy, zmniejszamy ogień do minimum i gotujemy przez kilka minut. Po tym czasie ubijamy ziemniaki z mąką na jednolitą masę. Jeśli potrzeba to dosalamy.

Zupę wlewamy do talerzy. Dwie łyżki do zupy moczymy w tłuszczu ze skwarkami z małej patelni i formujemy z masy ziemniaczanej kluski, które układamy na środku talerza z zupą. Całość okraszamy skwarkami z boczku i cebuli. I jemy starając się nie myśleć o miliardzie kalorii, które właśnie w siebie z apetytem pakujemy :)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zrazy wołowe

Zrazy wołowe

Witajcie Dziewczęta i Chłopcy :)

Dzięki Bogu, już koniec pierwszej części remontu elewacji i wreszcie można odpocząć, a i w wolnym czasie pomyśleć o blogu.

W końcu można się wyspać, zrobić pranie, wykąpać się jak człowiek i usunąć z zębów  styropian.
Dziś wymyśliłam sobie zrazy. 5 minut roboty. Łatwizna.

produkty
No to jedziemy :)

  1. Wołowina z udźca (70-80 dag), ładny kawałek , żeby dało się wyciąć podłużne plastry w poprzek włókien. Najlepiej dość cienkie.
  2. Plastry poklepać tłuczkiem, posmarować musztardą, dodać troszkę pieprzu, czerwonej papryki w proszku.

NIE SOLIĆ!

  1. Z jednego końca położyć mały paseczek słoniny (kupuję 10dag na całe danie) oraz kawałek kiszonego ogórka (3-4 szt. na danie).
  2. Całość zawinąć i spiąć wykałaczką.
  3. Zrazy umieścić w garnku. Podlać odrobiną wody i dusić w „sosie własnym” do miękkości pod przykryciem, acz wiadomo, że z wołowiną bywa różnie i każdy ma własne patenty.

kolaz1

Niedawno odkryłam szybkowar i zrobił mi te zrazy w kwadrans (!)

Jako dodatek, u nas obowiązkowa jest kasza gryczana i kiszone ogórki. Solimy na talerzu.

Wykałaczek nie jemy :)

Smacznego!

final-nowe

 

 

Polędwiczki w sosie śliwkowym Ewy Bauer

Polędwiczki w sosie śliwkowym Ewy Bauer

Witajcie kochani czytelnicy!

W dzisiejszym wydaniu Kuchni Gości serdeczne witamy Ewę Bauer, która opuściła na chwilę swój literacki świat i postanowiła ugotować dla Was coś pysznego. Rozgość się Ewo :)

Witajcie kochani czytelnicy świetnego bloga :)

Nim zaproszę Was na ucztę, chciałam opowiedzieć kilka słów o sobie, ale właściwie nie wiem, co powiedzieć. To takie trudne…

Jestem autorką trzech powieści obyczajowych („W nadziei na lepsze jutro”, „Kruchość jutra”, „Kurhanek Maryli”) i kilku opowiadań w różnych antologiach. Piszę to, co mi w duszy gra. Poruszam trochę trudnych tematów, problemów,
o których – wydaje mi się – wciąż mówi się za mało. Aktualnie mierzę się z kolejnym, dosyć trudnym zagadnieniem, dlatego trzymajcie kciuki, żebym nie poległa 😉
Ok. Więcej o mnie i moich książkach możecie poczytać na stronie autorskiej albo na fanpage’u, na który serdecznie zapraszam.

kolaz-2

A teraz zapraszam na polędwiczki w sosie śliwkowym. W końcu rozpoczął się sezon na te pyszne owoce.

prod1

Składniki na 4 porcje: 1

ok. 1/2 kg polędwiczki wieprzowej
ser Camembert
tymianek
odrobina masła i oliwy

Składniki na sos:
ok. 300 g śliwek
1 łyżka soku z cytryny
2 łyżki sosu sojowego
1 łyżka miodu
1/2 łyżeczki mielonego cynamonu
1/3 łyżeczki mielonego kardamonu
1/3 łyżeczki pieprzu cayenne
sól, pieprz

Polędwiczkę kroję na ok. 2 cm grubości kawałki. Końcówki zawsze odkrawam i robię z nich kotleciki dla najmłodszego syna, bo on jeszcze nie rozsmakował się w tej potrawie. Pokrojone porcje rozbijam tłuczkiem, tak jak kotlety schabowe. Solę i pieprzę. Następnie, na środku każdego kawałka mięsa, układam kawałek sera Camembert i posypuję tymiankiem. Zwijam w roladki i na wszelki wypadek „zapinam” wykałaczką, żeby nie rozpadły się podczas smażenia. Odkładam na chwilę do lodówki.

kolaz1
Teraz przyszła pora na przygotowanie sosu. Śliwki oczywiście przekrawam i pozbawiam pestek, a resztę składników mieszam ze sobą w miseczce.
Rozgrzewam patelnię i na odrobinie masła i oliwy podsmażam roladki z każdej strony. Nie martwcie się jeśli widać jeszcze, że w środku mięso jest surowe, będą się jeszcze dusić. Kiedy zacznie wyciekać ser to oznaka, że trzeba je natychmiast wyciągnąć.
Gdy roladki są już podsmażone, na tę samą patelnię wrzucam śliwki. A chwilę później dolewam sos. Gdy się zagotuje wkładam do niego roladki. Nie przejmujcie się jeśli zajmują prawie całą powierzchnię i nie widać sosu, zaraz śliwki puszczą sok i płynu będzie pod dostatkiem.
Teraz czas na duszenie. Przykrywam patelnię i zostawiam na kilka minut.
Jeśli sos jest zbyt wodnisty, można zaprawić go odrobiną mąki.
I gotowe. Najlepiej smakuje z wszelkiego rodzaju kaszami. Ja lubię np. z gryczaną albo pęczakiem. Tym razem zrobiłam z kaszą bulgur.

Smak jest wyraźny i dla niektórych może wydać się szokujący, z pewnością jednak znajdzie swoich wielbicieli. U nas w domu to danie pojawia się dość często.
Smacznego! A! Nie zapomnijcie wyciągnąć wykałaczek, bo kolor mają identyczny jak mięso w sosie.

final2

Kurki gęstowane w śmietanie

Kurki gęstowane w śmietanie

Co roku, z utęsknieniem, czekam na kurki. Te pyszne grzybki zimą potrafią śnić mi się po nocach, więc jak tylko rozpoczyna się sezon, to ja od razu biegusiem na stragan.

Nie ma się czego bać, bowiem mój przepis wbrew groźnej nazwie jest bardzo prosty, aczkolwiek, gdy natraficie na mokre, połamane i mocno zabrudzone kurki, lepiej sobie taki zakup odpuście. Zakładam, że nikt nie lubi smaku igliwia i piachu w zębach, ale gdy jednak ktoś się uprze, to takie grzyby niestety trzeba umyć. A nawet nie tyle umyć, co zrobić im porządną kąpiel, by wypłukać jak najwięcej zabrudzeń. I tak, do końca nigdy wszystkiego się nie wymyje, więc lepiej poszukać kurek suchych i czystych. Takie wykąpane grzybki przed dalszą obróbką, trzeba porządnie odsączyć, by później oddały jak najmniej płynu.

Receptura na 2 solidne porcje jako osobne danie, ewentualnie dla 4 osób jako dodatek do mięsa. Dla ułatwienia Wam życia, składniki oczywiście „na oko”. :)

produkty

Składniki:

– 65-70 dag kurek

–  300 – 400 g śmietany 18% (lub pół na pół z 12%)

– 1 spora cebula/ ewentualnie 1 garść gotowej cebuli smażonej

– ok. 1/5 kostki masła

– sól, pieprz, majeranek – do smaku (opcjonalnie nieduża gałązka rozmarynu)

A więc… wiem, wiem, że nie zaczyna się zdania od „a więc”, ale jakoś mi tu pasuje :) … do dzieła!

 

kolaz2

Najpierw obowiązkowo czyścimy kurki z piasku, igliwia. Dziś trafiły mi się wyjątkowo suchutkie i czyste, ale i tak znalazłam kilka upiaszczonych osobników.  Przy tak suchych grzybach z powodzeniem wystarczył mi zwykły pędzel, zatem opędzlowałam mój grzybny materiał kulinarny i następnie zabrałam się za siekanie. Odcięłam też końcówki ogonków. Kurki należy posiekać dość drobno, ale bez przesady. Z powodzeniem wystarczą kawałki wielkości ok. 1,5 cm.

Posiekaną cebulę zrumieniłam na 1/3 przygotowanego masła.

Na dużą patelnię przełożyłam kurki, resztę masła oraz zrumienioną cebulę. Przyprawy do smaku, jak komu pasuje, ale przed dodaniem śmietany byłoby dobrze, gdyby całość wydawała się odrobinę za słona i nieco zbyt pieprzna.

No dobra. Teraz największy palnik i duży ogień. No! Ogień! :) Mieszamy i czekamy chwilę aż kurki puszczą wodę i cały płyn odparuje. W zależności od jakości kurek czynność owa może się wydłużyć nawet do około 10 minut, ale nie bądźmy pesymistami, bo zazwyczaj trwa to krócej.  Gdy wszystko ładnie odparuje, skręcamy palnik o połowę i dodajemy śmietanę. Jeśli ktoś woli wersję jaśniejszą i bardziej śmietanową, może dodać więcej śmietany. Można też dodać trochę śmietany 30%, ale wg mnie to już istne kaloryczne szaleństwo, a ja aż taka szalona nie jestem. :)

A teraz jeszcze 1-2 minutki i tyle.

Czas przygotowania całości to maksymalnie pół godziny. Czas konsumpcji, niestety, sporo krótszy.

Niebo w gębie. Przysięgam!

final

Kaszanka z grilla

Kaszanka z grilla

Kuchnia w lesie. Nie ma lekko. Nikt nie obiecywał, że w wakacje się leży, a już tym bardziej pości. W lesie warunki do blogowania są raczej średnie, więc nie będę się tutaj wygłupiać z jakimś super skomplikowanym daniem i udawać, że zrobiłam je w pięć minut, w  kocherze, pod namiotem i na jednej nodze, tylko podzielę się  z Wami  świetnym i sprawdzonym patentem na kaszankę.

To można zrobić nawet i w powietrzu, i nawet nie potrzeba nam naczyń. Jedyne co wg mnie jest w tym przepisie niezbędne, to zrumieniona wcześniej posiekana cebulka. Jeśli dodamy surową, po prostu się zaparzy i smaku nie doda, a kto by chciał jeść gorącą, surową cebulę?

Do rzeczy.

produkty

Składniki:

– dowolna ilość kaszanki (ja mam 6 kawałków)

– mniej więcej ¼ cebuli na każdy kawałek kaszanki.

– 1-2 jabłka

– szczypta vegety do cebulki

– folia aluminiowa

 

Kaszankę obrać z jelita. Ułożyć na podwójnie złożonej folii aluminiowej. Do kaszanki dodać podsmażoną na złoto cebulę i drobno pokrojone plasterki  jabłek. Jabłek nie żałować.

Całość szczelnie zawinąć i wrzucić na grilla na mniej więcej pół godziny. Ja lubię solidnie przypieczoną, więc na koniec na minutkę przesuwam na pełny ogień.

kolaż1

Pychotka. Polecam. Jak zostanie, to nic nie szkodzi. Tak przyrządzona kaszanka świetnie znosi mrożenie i odgrzewanie. Ostatnio odgrzewałam w folii, bezpośrednio na maszynce elektrycznej i też wyszło świetnie. Cóż, urlop rządzi się swoimi prawami i w tym czasie na sucho uchodzą wszystkie kulinarne herezje :)

final

Dziś znów pozdrawiam z lasu i życzę wszystkim smacznego :)

kolaż2