Browsed by
Tag: święta

image_pdfimage_print
Święta Szeptuchy

Święta Szeptuchy

 

Ogień wesoło trzaskał w kozie, a Szeptucha siedziała wygodnie w fotelu. Obok, na wersalce, leżał z łapami wyciągniętymi do góry Mruczek. Wyglądał groteskowo. Najpierw był łeb z nosem skierowanym w drewniany sufit, dalej łapki, potem gruby brzuch przypominający balonik, a jeszcze dalej… A jeszcze dalej to nie wiadomo, bo zza brzucha nic więcej nie było widać. Kot się przeciągnął i smacznie ziewnął pokazując komplet kłów.

– Odchudziłbyś się spaślaku – zarechotała stara. – Wyglądasz jakby cię nadmuchali.

Kot parsknął z oburzeniem i usiadł. Zaczął od niechcenia myć łapkę, potem przeszedł do wydętego brzucha by w końcu podjąć karkołomną próbę toalety okolic ogona.

– No wiesz – żachnęła się Szeptucha. – Czy ja przy tobie…

Kot przerwał wylizywanie futerka i zatopił w babce badawcze spojrzenie zielonych oczu. Wyglądał na urażonego, a z pewnością porażonego wizją Szeptuchy dokonującej publicznie mycia okolic ogona. Babka nie miała ogona, więc wizja była tyleż obsceniczna, co bezsensowna. Mruczek wstał i ostentacyjnie odwrócił się od babki. Wyprężył ogon pokazując starej, gdzie ją ma i spiął się do skoku.

Zamierzał majestatycznie zeskoczyć z wersalki, ale w chałupie nagle rozległ się huk. Wytrącony z równowagi kot stracił płynność skoku i rozpłaszczył się bezradnie na niewielkim dywaniku.

– Prawie jak antylopa! – zarechotała babka i ze stęknięciem wstała z fotela. – Coś mi się kocie widzi, że chyba znowu gościa mamy. Zbieraj się z podłogi i idziem.

Mruczek podniósł się niechętnie i podreptał za babką. Stan niechęci pogłębił się, gdy zobaczył aurę za drzwiami. Lało jak z cebra. Deszcz, kompletnie nieprzejęty faktem, że za tydzień zaczynały się święta, lał równo dzień i noc, z zapamiętaniem tworząc zwałowiska błota na podwórku. Dodatkowo zawodził wiatr. Pędził z zawrotną prędkością i ze złowieszczym świstem poganiał za sobą krople deszczu. Mruczek nigdy wcześniej nie widział deszczu, który pada poziomo.

– Miau! – zaprotestował gorąco, widząc, że babka dziarsko zakłada gumofilce i płaszcz przeciwdeszczowy.

– Chodź leniu!

Mruczek wystawił ostrożnie łapki za próg i z obrzydzeniem się wycofał. Stara zrobiła dwa kroki. Błoto zassało kalosze z głośnym cmoknięciem. Szeptucha przez chwilę bezskutecznie siłowała się z żywiołem.

– Diabli nadali! – mruknęła pod nosem i pstryknęła palcami.

W jednej chwili błoto stężało a wielkie krople deszczu opadały na nie ciężko i zamiast wsiąkać w kolejne bajora, tworzyły wielkie bańki jak na asfalcie, a potem spływały w stronę lasu.

– No! – sapnęła triumfalnie stara i żywo pomaszerowała w stronę stodoły.

Kierunek wybrała nieprzypadkowo. Nawet przy tak ograniczonej widoczności, łuna nad drewnianym budynkiem była doskonale widoczna.

– Pali się? – zapytała retorycznie, pamiętając doskonale czasy, gdy podczas każdej burzy parę chałup szło z dymem. – Niemożliwe – dodała po chwili. – Zima jest. Zimą piorunów nie ma. Musi być, łuna, z innego powodu nad stodołą się objawiła.

– Miau! – potwierdził Mruczek stąpając niepewnie po stężałym przez zaklęcie błocie.

– Jak nie sprawdzimy, to się nie dowiemy. Idziemy Mruczek!

Drzwi stodoły były zamknięte. Nie dziwota. Babka osobiście zaryglowała wrota, żeby Lucynie było ciepło. Słoń dzielnie znosił polską niepogodę, ale minimum komfortu zdecydowanie mu się należało. Babka odryglowała drzwi tknięta nagłym impulsem troski o indyjską słonicę. Lelka z Rajatem wyjechali do Indii i opieka nad zwierzęciem spadła na Szeptuchę.

– Lucyna! – szepnęła babka. – Lucyna, wszystko w porządku?

Tajemnicza łuna najwyraźniej miała swoje źródło za belami siana pod przeciwległą ścianą stodoły. Nieźle oświetlała boks Lucyny, która widząc babkę zatrąbiła na powitanie.

– Ciszej, gadzino! – syknęła babka, nerwowo spoglądając w stronę czerwonej poświaty.

Mruczek oszacował sytuację i w kilku susach dopadł do Lucyny. Wdrapał się na słoniowy grzbiet i schował za ogromnym uchem.

– Dekownik! – parsknęła babka.

Szeptucha ostrożnie wspięła się na bele siana i powoli wychyliła głowę. Widok był zgoła tragiczny. W rogu stodoły leżała kupka potrzaskanego drewna a obok kilka szarych zwierzaków. Wyglądały jak łosie.

– Diabli nadali! Kłusownik jakiś magazyn sobie u mnie założył? – zapytała retorycznie i po cichu.

Odpowiedzi nie uzyskała i wcale się jej nie spodziewała. Tym większe było zdziwienie, gdy jedno ze zwierząt poruszyło się niemrawo, a czerwona łuna oświetliła Szeptuchę i na moment ją oślepiła.

– Co tu się do cholery wyprawia?

– Pomóż – odezwał się głos z czeluści siana.

– A ktoś ty?

– Joulupukki.

– Jo… co? – zacukała się Szeptucha.

– Mów mi po polsku, po prostu Mikołaj – dobiegł stłumiony głos. – Pomożesz mi w końcu? Utknąłem pod saniami. Trzeba renifery wyprzęgnąć najpierw.

Stara zamrugała oczami i dokładniej przyjrzała się pobojowisku. Szare renifery zlewały się w masę poprzetykaną gdzieniegdzie rogami i kopytami. W czerwonym świetle wyglądało to nieco upiornie. Idąc tropem czerwonej łuny, Szeptucha napotkała wielki i świecący nos jednego z reniferów.

– Rudolf – mruknęła do siebie i przykucnęła.

Wyglądało na to, że wszystkie zwierzaki przeżyły, ale niektóre kopyta zwisały pod dziwnym kątem. Połamane, w najlepszym przypadku zwichnięte.

– Poświeć no tym nosem tutaj, kochaneczku – poleciła stara. – Zobaczymy, jak was rozplątać.

Rudolf posłuchał i nie bez trudu, bo przecież był unieruchomiony, wykręcił łeb w stronę połamanego dyszla.

– Niedobrze – zacmokała Szeptucha. – Jakby tak zastosować…

– Co tam tak szepczesz? – odezwał się spod sań zniecierpliwiony Mikołaj.

– Szeptuchą jestem, to szepczę – odcięła się babka. – Jak chcesz spod tych zwierzaków wyleźć, to się zamknij i daj się skupić.

Mikołaj posłusznie umilkł, choć nie odmówił sobie niecierpliwego prychnięcia. Stara nic sobie z tego nie robiąc podjęła poprzednią myśl.

– Jakby tak dać zaklęcie na supły w sznurówkach. Tu kaliber trochę większy, ale w sumie co szkodzi spróbować? – zapytała retorycznie.  – Na polu ziemniaki, a w lesie borówki, przybądźcie myszy rozwiązać sznurówki! – wydeklamowała po chwili.

Nic się nie wydarzyło. No może z wyjątkiem tego, że spod sań rozległo się kolejne prychnięcie. Tym razem zdecydowanie lekceważące. Szeptucha zignorowała je z godnością.

– Znaczy się, trza kaliber zwiększyć – powiedziała pod nosem. – Te, Rudolf, weź no poświeć jeszcze raz. Muszę się lepiej tej plątaninie przyjrzeć. No dobra, to może tak: Na polu krowy, a obok pegieery, przybądźcie skrzaty uwolnić renifery!

Spod sań tym razem nie dobiegł żaden dźwięk. Za to w kilku miejscach stodoły zaczęło szeleścić siano. Spomiędzy bel powysuwały się ostrożnie szpiczaste uszy, a za nimi głowy z rozczochranymi włosami.

– No! – powiedziała z satysfakcją Szeptucha. – Weźcie no kochaniutkie rozplączcie te bydlęta.

Skrzaty, od zawsze dobrze traktowane w obejściu Szeptuchy, skwapliwie ruszyły na pomoc reniferom. Po paru chwilach wszystkie zwierzaki zostały wyprzężone. Wstały wszystkie, ale trzy wyraźnie utykały a jeden trzymał podkurczoną lewą, tylną nogę. Musiała być złamana. Skrzaty zaparły się w tym czasie z całej siły i podniosły sanie pod którymi leżał, nonszalancko wsparty na łokciu Mikołaj. Miał wyraźnie znudzoną minę.

– W końcu! – oznajmił i dość dziarsko podniósł się z ziemi.

Babka, w obliczu takiej bezczelności, po raz pierwszy w życiu zapomniała języka w gębie.

Mikołaj siedział na wersalce i z lubością pożerał drugi talerz żuru. Wcześniej ściągnął czerwoną kurtkę i przewiesił przez oparcie krzesła. Teraz lekko popuścił czarnego pasa i z zadowoleniem poklepał się po wydatnym brzuchu. Flanelowa koszula wyglądała, jakby miały jej zaraz trzasnąć wszystkie guziki.

– Doskonały żur – pochwalił.

– Wiesz co to żur? – zdziwiła się babka. – To by znaczyło, że wy tam w tej Laponii wcale tacy dzicy nie jesteście jakby się wydawało.

– Droga koleżanko! – zaczął Mikołaj protekcjonalnie – Zapomniałaś chyba, kim jestem. To przecież oczywiste, że wiem wszystko. Przecież od lat podróżuję po całym świecie!

– Taaa…. Przez jeden dzień w roku – mruknęła pod nosem stara.

Mikołaj wyraźnie się obraził, ale potem spojrzał tęsknym wzrokiem w pusty talerz i chytrze przekalkulował, że foch w jego położeniu zupełnie się nie opłaca.

– A nie miałabyś jeszcze trochę tych pyszności? – zagaił z nadzieją w głosie.

Szeptucha westchnęła i wstała.

– Na kuchni stoi, nalej sobie – odparła. – Ja idę zobaczyć, jak się mają renifery.

Zostawiła faceta w stanie kompletnego oszołomienia. Wyglądało na to, że nigdy wcześniej nie musiał sam sobie zupy serwować. Użaliła się pod nosem na biedną Mikołajową, która najwyraźniej nie miała łatwego życia z takim gwiazdorem i narcyzem, i podreptała do stodoły. Wcześniej nakarmione i opatrzone zwierzęta stały grzecznie, zbite w ciche stadko. Rudolfowi całkiem wysiadło światło. A może działało wyłącznie po podłączeniu do sań? Szeptucha odruchowo spojrzała na nie. Były częściowo połamane, ale nawet na laickie oko starej, z pewnością da się je naprawić. Potrzeba tylko wysłać kogoś po sprytnego stolarza. Kogoś dyskretnego, kto przy okazji nie rozpowie po całych Kierzbudach i Wieprzewie, że Mikołaj miał katastrofę lotniczą właśnie tutaj.

– Mruczek! – powiedziała półgłosem Szeptucha. – Wyłaź, zakało jedna! Wszystko na mojej głowie ma być?

Kot niechętnie wylazł zza ucha Lucyny i ziewnął przeciągle.

– Pójdziesz mi zaraz do sołtysa Alojzego i go tu przyprowadzisz. Sprawy się mają tak, że cudzoziemiec nam się rozbił, więc to sprawa naruszenia granic państwa i władza się tym zająć powinna.

Kot popatrzył ze zdumieniem na babkę, którą zawsze miał za anarchistkę i która władzę, zwłaszcza w osobie sołtysa Alojzego, miała głęboko w nosie.

– No dobra, żartowałam. Potrzebny jest, żeby po stolarza pojechać – zarechotała babka i wyszła ze stodoły.

Mruczek coś tam pomamrotał pod nosem, ale posłusznie wyszedł w nocny świat i skoczył pomiędzy jałowce. Szeptucha, nie zawracając nim sobie dłużej głowy, poszła do chałupy. Trzeba w końcu wypytać szanownego gwiazdora, skąd właściwie się tu wziął i co dalej zamierza robić.

Na tydzień przed świętami Kierzbudy były całkowicie pogrążone w ciemnościach i błocie. Latarnie, jak zwykle wysiadły, chociaż jakby tak przeanalizować godną podziwu cykliczność ich odłączania, to w logicznie myślącym stworzeniu mogła powstać myśl, że to gmina robi sobie oszczędności. Lampek ani innych ozdób, też rzecz jasna władza nie ufundowała, a mieszkańcy ubierali choinki i wieszali lampki dopiero przed Wigilią. I przy okazji sporadycznych wizyt w mieście pukali się w głowę na tę bizantyjską iluminację w supermarketach, która zohydzała miastowym atmosferę świąteczną już w pierwszej połowie listopada. Jeszcze ludzie zniczy do koszyków nie powkładali a już im nad głowami trąbią kolędy w wersji disco polo. Nie to, żeby mieszkańcy Kierzbudów gardzili disco polo, ale kolędy to się śpiewa w kościele na Pasterce, a nie w Biedrze przy chłodni z promocyjną karkówką na grilla, i do taktu kościelnych organów, a nie w rytmie pikania sklepowych kas.

Co nie zmienia faktu, że pogoda w tym roku świątecznie nie rozpieszczała. Główną drogą płynęły strumienie wody, a podsiąkająca błotem ścieżka prowadząca do sklepu gwarantowała prawdziwy survival. Sklepowa Jadźka położyła w bajorach parę cegieł, ale gimnastyka związana z ich pokonywaniem stanowiła prawdziwe wyzwanie. Zwłaszcza dla Zenka Kapelusznego, który umówił się na wieczorne piwko z Jackiem Wrębnym. Raz, że nie sposób bez zamoczenia butów przeskoczyć po cegłach, jak człowiek trochę zawiany, a dwa, ławka kompletnie mokra. Dramat.

Mruczek natomiast przeskoczył z gracją po cegłach, kompletnie nie zwracając uwagi na tragedię Zenka. Wszedł na schodki prowadzące do sklepu i nie bez wysiłku wskoczył na płot oddzielający królestwo sklepowej Jadźki od posesji sołtysa. To była jedyna sposobność, by ominąć psy, które z ogromnym zaangażowaniem patrolowały podwórko.

Mały spacer po płocie i już można było zeskoczyć po kratce, służącej latem za podporę dla ogórków. Wprost na werandę. Głupie psy ujadały tymczasem przy bramie. Widać Zenek narobił hałasu. Kot wygiął sfatygowany kręgosłup i zaczepił pazury na ramie okiennej. Drzwi tarasowe były zamknięte na głucho. W końcu zima, koks kosztuje, strach otwierać. Niemniej niewielkie okno tuż obok było lekko uchylone. I tam właśnie Mruczek rozpoczął włam. Szło mu dość mozolnie i przez myśl przemknęło mu nawet, że może faktycznie powinien się odchudzić, ale udało mu się podważyć łapką haczyk blokujący okno, więc szybko porzucił ową myśl jako niedorzeczną.

Zeskoczył z gracją do łazienki i momentalnie się zorientował, dlaczego pomimo sezonu grzewczego ktoś zadbał o wietrzenie pomieszczenia. Krzywiąc nos od fetoru podbiegł do drzwi i nie bez wysiłku skoczył na klamkę. Wybiegł ze środka jak oparzony.

– Alojzy, cholera jasna, ile razy można mówić, żebyś zamykał te drzwi? Czy koniecznie cały dom musi czuć, że byłeś w klopie? – wydarła się z kuchni sołtysowa.

– A co ty znowu chcesz ode mnie kobieto? – odkrzyknął z salonu jej mąż.

Kot, nawet ucieszony, że tak szybko udało mu się zlokalizować sołtysa, poszedł w stronę źródła głosu i po chwili wskoczył na stojący przed kanapą niski stolik. Na kanapie leżał odziany w pasiastą piżamę sołtys i oglądał telewizję. Mruczek, z właściwą kotom złośliwością, usiadł dokładnie tak, żeby zasłonić mu ekran.

– Spadaj sierściuchu!  Jolka! Zabieraj mi stąd to bydlę. Ile razy mówiłem, żeby do domu nie wpuszczać! Co to za kot?

– Dobry wieczór – odparł lodowatym tonem Mruczek. – Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.

W sołtysa jakby piorun strzelił. Usiadł prosto na kanapie z wytrzeszczonymi oczami i energicznym ruchem dłoni odprawił małżonkę, która zwabiona krzykami stanęła w progu salonu.

– O pppan kot! Jakże mi miło! Co słychać u czcigodnej Szeptuchy?

– Sprawę ma. Niecierpiącą zwłoki. – odparł Mruczek i zamierzał odejść z godnością tą samą drogą, jaką przyszedł, ale przypomniały mu się ciężkie warunki atmosferyczne panujące w łazience. – Proszę mi drzwi otworzyć, tylko najpierw coś z tymi psami zrobić.

– Jolka! – krzyknął do małżonki sołtys – Leć uwiąż Burka i Azora. Tylko migiem!

A potem ojciec wsi założył na piżamę waciak, a na stopy wzuł gumofilce. Pospiesznie ruszył w deszczową noc.

Szeptucha nie wierzyła własnym oczom. Mikołaj najwyraźniej rozprawił się z całym garnkiem żuru, bo na dnie nie było nawet kropelki. Przy okazji buszowania w okolicach pieca, namierzył także flaszkę pigwówki i obecnie raczył się nią siedząc na ulubionym fotelu Szeptuchy i bawiąc się jej osobistym pilotem do telewizora.

Starej mało szlag na miejscu nie trafił, a gorące pragnienie, żeby jak najszybciej wykurować renifery i ściągnąć stolarza do sań nieomal wypaliło rumieńce gniewu na jej policzkach.

– Mam nadzieję, że ci smakowało – powiedziała z drwiną w głosie.

Mikołaj nie wyczuł ironii. Beknął donośnie i uśmiechnął się promiennie do Szeptuchy.

– Doskonały żur i jeszcze lepsza naleweczka. Poczęstujesz się? – zapytał uprzejmie, wyciągając w jej stronę potężną dłoń z flaszką.

– Dziękuję – babka odparła sztywno. – Słuchaj, jak to się właściwie stało, żeś się rozbił? I to na dokładkę w naszych Kierzbudach? – zapytała, uznając w duchu, że każdy okruch wiedzy pomoże jej ułożyć plan pozbycia się Mikołaja.

– Sam nie wiem. Leciałem sobie spokojnie, zniżałem się już do lądowania, a tu nagle huknęło coś znienacka. Renifery spanikowały, powpadały na siebie i kraksa gotowa.

– Niefortunnie – mruknęła stara. – A dlaczego żeś chciał tu lądować? Jaki interes ma, w tej naszej dziurze, światowego formatu celebryta?

Mikołaj pociągnął potężnie z flaszki, wyraźnie zadowolony z komplementu. Ponownie nie wyczuł drwiny w słowach babki.

– No to w sumie sprawa rodzinna, ale mam dług wobec ciebie kobieto, więc opowiem. Przyleciałem po starą. – wyznał.

– Jaką starą? Czyją starą? – nie zrozumiała Szeptucha. – Weź ty już może nie pij tej nalewki, co?

– No jaką starą i jaką starą! – zaczął ją przedrzeźniać Mikołaj, ale po chwili zmarkotniał. – Teściowa! Matka pani Mikołajowej! Na święta, do Laponii, przyjechałem ją zabrać, bo mi kobieta łeb suszyła.

Szeptucha wyglądała, jakby ją piorun strzelił. Nie dość wilkołaków, dusioła, zębnych, duchów, pijaków i innych lokalnych oryginałów w Kierzbudach? Jeszcze i Mikołaj się musiał ze wsią skoligacić? Czuła jednak, że prawda jest straszniejsza, niż by się mogło na pierwszy rzut oka wydawać.

– A która to ta twoja teściowa? – zapytała ostrożnie.

– Zofia Stachańska. Z jej córką Pelagią się ochajtałem.

– O słodki Jezu! – wyszeptała z trwogą w głosie Szeptucha.

Nagle stało się jasne, dlaczego Mikołaj niespecjalnie się martwił rozbitymi saniami i bez umiaru jadł i pił jak się z łańcucha zerwał. Stachańska i jej córki to były takie hetery, że chłop łatwego życia na pewno nie miał. Co gorsze, wychodził do pracy tylko raz w roku i na dodatek na nocną zmianę. To oznaczało, że przez 364 dni w roku, a jak się rok przestępny trafił to i przez 365, siedział ze zrzędzącą babą w domu. Szeptucha wstała z wersalki i ze współczuciem spojrzała na Mikołaja.

– Zjesz no kochaniutki kiełbasy? Dobra, swojska. Jacek Wrębny mi przynosi…

Sołtys gnał przez noc swoim czerwonym Punto. Błoto bryzgało na przednie reflektory, ale Alojzy nie zaryzykował nawet chwilowego przystanku. Bał się, że jak się zatrzyma to mu się wóz w błocie zakopie a w środku lasu raczej pomoc drogowa go nie znajdzie. A tak naprawdę to bał się gniewu Szeptuchy, która kazała mu niezwłocznie jechać po dobrego stolarza. Wyglądała przy tym na dość zdesperowaną. Alojzy nie wykluczał, że mogło mieć to związek z grubym, w sztok pijanym facetem, który plądrował jej lodówkę.

Najlepszym fachurą od drewna był Józek z Zamiedzewa i tam właśnie pędził, co mechaniczny koń wyskoczy, nasz dzielny sołtys Alojzy.

Wkrótce wracał z triumfalnym uśmiechem na twarzy i trofeum w postaci zaspanego stolarza Józka. Ten, po obejrzeniu sań fachowym okiem, powiedział, że naprawa potrwa co najmniej kilka dni.

Szeptucha spojrzała na niego z trwogą w oczach.

Zenek grzał dłonie przy palenisku, niespiesznie popijając piwko. Pełni rozkoszy dopełniał fakt, że portki już mu wyschły, a przed nim, na wyszczerbionym talerzu z napisem Społem, leżały pęta wyśmienitej kiełbasy z dzika. I była jeszcze wisienka na torcie, czyli wspaniali kumple. Naprzeciwko niego siedział jego druh, kłusownik Jacek Wrębny, a z lewej strony kiwał się nad stołem poznany pod sklepem kompan.

– Mikuś! – zabełkotał Jacek trącając sympatycznego grubasa ubranego we flanelową koszulę. – Mikuś, nie śpij! Piwko by się przydało!

– No to list napisz! – wymamrotał Mikołaj. – I dla kolegów też poproś.

Jacek ochoczo przysunął do siebie kartkę papieru, na której parę godzin wcześniej zaczął pisać:

Kochany Mikołaju!

Bardzo Cię proszę, przynieś mi, Zenkowi i sobie: piwo, piwo, piwo, piwo, piwo, piwo, piwo, piwo…

Jacek dopisał koślawo, choć z zachowaniem interpunkcji, bo po przecinku, kolejne trzy piwa, które zmaterializowały się na stole z cichym pyknięciem. Każde z osobna zapakowane w świąteczny papier i przewiązane ozdobną wstążeczką.

– Królu złoty! – powiedział z podziwem Zenek i nabożnie złożył dłonie.

Z takim kompanem wizja świąt przedstawiała się więcej niż zachęcająco.

Mikołaj przepadł pięć dni temu i Szeptucha zaczynała się coraz bardziej niepokoić. Ostatni raz widziała go, gdy poszedł na spacer po wsi, oczywiście starannie i szerokim łukiem omijając chałupę Stachańskiej. Skoro z planu zawiezienia teściowej do Laponii, póki co były nici, to nie było sensu nawiązywać z nią, z pewnością gwałtownego w skutkach, kontaktu.

Stolarz Józek dostarczył sanie dzisiaj rano, a tego gamonia Mikołaja dalej nie było. Kładąc się spać Szeptucha pomyślała, że jutro musi koniecznie ruszyć na poszukiwania. Obleciała wszystkie kamery w Kierzbudach i co chwilę sprawdzała ruch na swojej ścianie pełnej monitorów, ale absolutnie nigdzie nie było nawet śladu Mikołaja. Prawie usypiając, stara zorientowała się, że umknęło jej coś istotnego. Zenek! Jego od kilku dni też nigdzie nie było. Nawet pod sklepem, a przecież niezależnie od pogody bywał pod nim zawsze. W domu też się nie pokazał. Oba zniknięcia miały ze sobą związek.

– No to już wiem, gdzie jesteście i co robicie! – mruknęła babka.

Jedynym miejscem, gdzie nie miała ukrytych kamer była leśna chata kłusownika Jacka Wrębnego.

Mikołaj siedział na wersalce w domu Szeptuchy i pojękiwał cicho. Nos miał tak czerwony, że wyglądał nieomal jak Rudolf.

– I na co ci to było, durniu jeden? Żonie ze smyczy się urwałeś i małpiego rozumu dostajesz? – szydziła babka.

– Cicho! Nie krzycz tak. – odparł z błaganiem w głosie skacowany jak siedem nieszczęść Mikołaj.

– Wiesz, że jutro Wigilia? Sanie naprawione. Uważasz, że prezenty same się rozwiozą? A Mikołajowa? Zapomniałeś?

– Chcę umrzeć! – jęknął Mikołaj i położył się na wersalce.

Babka wzruszyła ramionami. Nie miała serca mu mówić, że to nie koniec problemów. Większość reniferów jeszcze nie doszła do siebie i z pewnością nie będą mogły jutro nigdzie polecieć.

W Wigilię, koło południa, Mikołaj wstał rześki. Założył swoją czerwoną kurtkę, zapiął czarny pas ze złota klamrą i wyszedł przed chałupę. Lało jak z cebra i nie zamierzało przestać. Zupełnie, jakby trwał biblijny potop. Poszedł do stodoły i z uznaniem obejrzał sanie. Stolarz wykonał pierwszorzędną robotę. Znacznie gorzej rzecz się miała z reniferami. Zatroskany Mikołaj podszedł do nich a one zaczęły się do niego łasić, ale szybko odskoczyły porażone alkoholowym wyziewem z jego paszczy.

– Oj biedaki wy moje! Jak my teraz polecimy?

– Coś wymyśliłam – rzekła na to Szeptucha stając w drzwiach stodoły. – A teraz chodź, żuru ugotowałam, to se na kaca zjesz.

Szeptucha dopięła korale i przygładziła fałdy staromodnej garsonki. Po odprawieniu Mikołaja w świat wybierała się na uroczystą kolację do swojego wnuka Bogusia i jego żony Jaśki.

– No, komu w drogę, temu czas! – oświadczył Mikołaj, mocując na głowie czapkę z pomponem.

Ramię w ramię wyszli na podwórze, gdzie ociekając deszczem stały sanie. Do nich zaprzęgnięta była Lucyna. Nie wyglądała na zachwyconą.

– Tak, jak się umawialiśmy! Za tydzień oddajesz słonia i zabierasz renifery – przypomniała babka.

– I tak będę przylatywał po teściową. Pelagia kazała przywieźć matkę na Sylwestra. – odparł ponuro Mikołaj.

Szeptucha zaśmiała się złośliwie.

Wkrótce sanie wystartowały, a nad Kierzbudami rozległo się donośne trąbienie.

Korzystając z tego, że deszcz chwilowo osłabł, dwaj kompani, Zenek i Jacek rozściełali siatki z Biedronki i przysiedli na ławeczce pod sklepem. Otworzyli po piwku i zapatrzyli się w niebo. Nad ich głowami poszybowały majestatycznie sanie zaprzężone w słonia.

– Patrz Zenuś! Ja te sanie niedawno nad lasem widziałem. – ucieszył się Jacek.

W tej samej chwili pod ich stopami zmaterializowały się dwa kartony piwa przewiązane tasiemkami z ozdobnymi kokardami.

– Patrz, kompan nie zapomniał o nas – powiedział z zadumą kłusownik Jacek. – A ja mu cholera ostatnio te sanie zestrzeliłem – dodał ze wstydem.

– Jak to, Jacuś? A po coś to zrobił? – zdziwił się Zenek.

– Nie w sanie, a w renifery celowałem.

– A po co?

– A jakoś tak z przyzwyczajenia, Zenuś. Mięso jest mięso…

Z ganku domu wnuka, Szeptucha obserwowała lot sań nad lasem. Ledwo je było widać w gęstniejącej z każdą chwilą ulewie. Nagle pod jej stopami pojawił się wielki gar przewiązany czerwoną wstążką. Żur.

Babka ryknęła homeryckim śmiechem i pokiwała głową.

– Aleś wymyślił! – parsknęła. – A mogłeś, bubku jeden, wspólny prezent dla całych Kierzbudów wymyślić. Ale to na chłopski rozum za dużo, co? – zarechotała.

A potem pomamrotała coś pod nosem, pstryknęła palcami i całe błoto zmieniło się w śnieg. Zamiast ciężkich kropel, na ziemię zaczęły miękko opadać duże płatki śniegu.

– Wesołych Świąt, ludziska! – obwieściła stara bielusieńkiej wsi i weszła do domu wnuka.

O jej nogi ocierał się Mruczek.

:)

Święta, święta…

Święta, święta…

 

Iza: Wiesz co? Właśnie włączył mi się przedświąteczny stres. Zawsze tak mam, że na kilka dni przed świętami zaczynam odczuwać niepokój.

Jagna: Z czym konkretnie?

Iza: Że nie zdążę, w sensie, że przy gotowaniu mi coś nie wyjdzie, że czegoś zapomnę, choć się to nigdy nie zdarzyło, że coś jeszcze w międzyczasie zawalę i że komuś prezent nie siądzie. Starczy?

Jagna: Wcześnie Cię z tym stresem naszło w tym roku :)

Iza: To wszystko przez faceta z warzywniaka, w którym zawsze robię zakupy. Sprezentował mi dziś susz na wigilijny kompot. Wiesz jak ja nie cierpię tego kompotu?! Taki mętny i ciepły…, i te sflaczałe owoce. A fuj!  Aż mnie potelepało na samą myśl.

Jagna: To po co go robisz?

Iza: Bo Zbysiu uwielbia :) A ja uwielbiam zapach tego suszu. To mój ulubiony świąteczny zapach. A ty masz jakiś ulubiony? Z czym najbardziej kojarzą Ci się święta?

Jagna: Z czym najbardziej kojarzą mi się święta? Ha! Trudne pytanie, ale podejrzewam, że nie będę oryginalna, jeśli powiem, że ze świątecznym jedzeniem. Od najmłodszych lat miałam tak, że gdy tylko napłynęły pierwsze zapachy bigosu, to pchałam się do kuchni i nie dawałam się mamie ścierą przepędzić. Kulminacyjnym punktem kuchennej okupacji było oczywiście wylizywanie łopatek od miksera z kremu, który mama szykowała do wigilijnego tortu makowego. Czasy były, jakie były, słodyczy jak na lekarstwo, więc trudno się specjalnie dziwić 😀

Jednak nie to było najważniejsze. Najważniejsze na świecie były wigilijne pierogi z kapustą. Kiedyś z kuzynem (a mieliśmy może po 10 lat) zrobiliśmy zawody, które z nas zje ich więcej. Gdzieś po piętnastym straciliśmy rachubę, po czym ja opadłam na krzesło i myślałam, że zaraz pęknę, a on spokojnie zaatakował śledzie. Konsumował dłuższy czas, po czym nagle zzieleniał i poleciał truchtem do łazienki. W pewnym sensie można powiedzieć, że wygrałam, bo kuzyna z konkursu wykluczył niedozwolony doping w postaci śledzi 😀

Iza: Nie no, takich jazd to u mnie nie było :) Ale generalnie pierwsze skojarzenie to karp po żydowsku. Mniej więcej w co drugiej mojej książce bohaterka przyrządza go na Wigilię. No i oczywiście barszcz z uszkami, choć barszcz sam w sobie na naszym stole gości dość często, ale komu by się chciało lepić uszka w lipcu? Choć jestem osobą zapobiegliwą i już w wakacje obmyślam, co komu kupić pod choinkę  :) A tak na marginesie, kiedy przestałaś wierzyć w Mikołaja?

Jagna: Ty wiesz? Dokładnie nie pamiętam, więc to musiało być wcześnie. Mam w głowie jedynie taką migawkę, że tuż przed Wigilią zadzwonił telefon. Pamiętam go. Taki żółciutki i oczywiście z tarczą :) Mama mnie zawołała mówiąc, że Mikołaj dzwoni. I w telefonie rozległ się tubalny głos, którego się tak przestraszyłam, że mało w gatki ze strachu nie narobiłam. W ten sposób sąsiad (o czym dowiedziałam się długi czas po tej rozmowie) zapisał mi się w głowie traumą telefoniczną 😀

A jak było u Ciebie? Ej, a tak mi się skojarzyło, w Krakowie to pod choinkę Aniołek prezenty przynosi?

Iza: Ja zawsze zaliczałam się do tych łatwowiernych i naiwnych, więc wierzyłam dość długo. Nie pomogły nawet sensacyjne doniesienia od koleżanek, przedwcześnie uświadomionych przez starsze rodzeństwo. Ja wiedziałam swoje i z wypiekami na twarzy co roku układałam na parapecie list i grzecznie czekałam na prezenty. Do myślenia dało mi dopiero pewne zdarzenie u mojego kolegi, którego pewnej nocy z piątego na szóstego grudnia obudziły przekleństwa i hałas. Jak się okazało, przed snem nie odstawił tornistra na miejsce, a jego ojciec idąc po omacku z prezentami, potknął się o tornister i jak długi runął na podłogę. Przy okazji facet złamał sobie rękę i zmiażdżył część prezentów. Tak więc następnego roku postanowiłam sprawdzić, co jest grane z tym Mikołajem i nic nikomu nie mówiąc napisałam list i jak zwykle położyłam go na parapecie. Zazwyczaj znikał po kilku godzinach, tym razem leżał kilka dni. Znikł dopiero wtedy, gdy mama wyraziła swoje „zaniepokojenie” i zapytała czy napisałam już list. Powiedziałam, że list leży i czeka od tygodnia. No i cała   sprawa się rypła, bo list wyparował w pół godziny :) Później wystarczyło już tylko sprawdzić szafki.

A w temacie Aniołka, to niby kto ma przynosić prezenty pod choinkę? Mikołaj przychodzi 6 grudnia, więc to nie może być w kółko jeden i ten sam gość.  Choć z dwojga złego zawsze to lepsze niż jakiś Gwiazdor :)

Skoro już jesteśmy przy świątecznych regionalizmach, to jaką w Warszawie jada się zupę w Wigilię? Dasz krótki przepis?

Jagna: W Warszawie trwa odwieczna walka czerwonego barszczu i grzybowej :) U nas w domu rozwiązało się sprawę tak, że w Wigilię podajemy jedno i drugie. Czerwony barszcz oczywiście z uszkami a grzybową z makaronem. Barszcz jak barszcz, ale grzybowa musi być esencjonalna i czarna jak smoła. Już od sezonu grzybowego zbieramy na nią tzw. „smak”. Oznacza to po prostu tyle, że po każdych gotowanych grzybach koncentruje się pozostały wywar i mrozi. W przeddzień Wigilii się te wszystkie zapasy wyciąga, wrzuca do gara, dolewa wody, dodaje przemysłowe ilości suszonych grzybów oraz cebulę i dość długo gotuje. I to właściwie, po pierogach, jest moją ulubioną potrawą. Co nie znaczy, że gardzę barszczem z uszkami 😀

Chociaż i tak najważniejsze są prezenty i w cywilizowanych miejscach przynosi je Mikołaj, a nie żaden Aniołek 😀

A pamiętasz swój prezent marzeń? Taki, że aż Cię zatkało wrażenia? U mnie to był chomik, konspiracyjnie przechowywany u sąsiadów. Myślałam, że się posikam z radości jak znalazłam go pod choinką. Autentycznie zatkało mnie z radości. Mojego kota też 😀

Iza: To były narty, ale przy tej okazji zatkało mnie na dłużej z innego powodu… Miałam wtedy może 3-4 lata, gdy przyszedł do mnie św. Mikołaj z obstawą w postaci diabła i anioła. Mikołaj był prawdziwy. Biskup jak trzeba, nie jakiś pajac z koncernu. Anioł był cudowny, miał prawdziwe skrzydła i blond włosy, ale najlepszy z tej trójki był diabeł.  Na rogach miał mrugające czerwone lampki. Cały czas chodził po przedpokoju. Jedną ręką kręcił młynki ogonem, drugą potrząsał brzęczącym łańcuchem.  Dałabym głowę, że miał nawet kopyta! Tak mnie zamurowało z wrażenia, że wypuściłam powietrze dopiero jak wyszli. Po latach dowiedziałam się, że byli to aktorzy z teatru Bagatela, zatem pełna profeska.  Dorosły by się nabrał :) Pamiętam tego diabła, wymarzone narty, które wtedy dostałam i konsternację Mikołaja, jak na jego standardowe pytanie, czy byłam grzeczna, uczciwie powiedziałam, że nie za bardzo, i że nadal obgryzam paznokcie :)

Drugim, niestety już nie tak miłym, wspomnieniem pozostaje w mej pamięci widok prezentów pod choinką w Wigilię, w stanie wojennym. Mama stanęła wtedy na głowie i skądś wytrzasnęła prezenty, ale nie miała ich w co zapakować, więc zapakowała wszystko w wymięty szary papier i w gazety.  Może właśnie dlatego teraz godzinami ślęczę przy pakowaniu prezentów, choć dziś najlepiej kupić ozdobne torby i załatwić sprawę w kilka minut.  Ciekawe, jak u Was? Papier czy ozdobna torebka? Łatwizna, czy męka dla bliżej nieokreślonej idei? 😀

P.S. Jakoś strawię tę aluzję, w tym słabo zawoalowaną dyskredytację Krakowa oraz Aniołka. W końcu idą Święta i należy być dobrym dla bliźnich. Na szczęście nie przychodzi do nas Dziadek Mróz i z tego należy się cieszyć 😀

Jagna: Tu się zgadzam. Dziadek Mróz niech w Rosji siedzi 😉 A z tym pakowaniem prezentów to różnie u mnie bywa.  Z natury jestem estetką i lubię rzeczy ładne, ale przed świętami jest tyle do roboty, że czasami ratuję się torbami. Gazet w każdym razie, jak żywo, nie pamiętam 😀

Poza tym wyznaję zasadę, że wstążeczka zawsze ratuje sytuację. W zeszłym roku się zawzięłam na piękne pakowanie. Spędziłam nad tym parę godzin, ale efekt był imponujący: ładny papier, piękne wstążki i nawet gałązki choinkowe. Normalnie żałuję, że zdjęć nie porobiłam :)

A jak już tak temat choinki wypłynął, to muszę Ci powiedzieć, że absolutnie nie uznaję sztucznej. I nawet nie o wygląd chodzi, tylko o ten zapach. Jeśli w domu nie pachnie choinką, to tak, jakby świąt nie było. I pewnie sobie naiwnie teraz pomyślałaś, że skoro jestem zamiłowaną estetką, to i moja choinka się elegancko prezentuje. Otóż nic bardziej błędnego. Moja choinka to totalny bazar obwieszony bagażem sentymentalnym 😀

Czego tu nie ma! Koślawe łańcuchy z kolorowego papieru produkowane przez kolejne pokolenia dzieci, zabawki choinkowe rodem z PRL-u i nawet papierowy paw, którego z pomocą mamy skleiłam, gdy miałam z pięć lat. Jest tak obleśny, że przez całe święta toczymy z mężem wojnę. Ja pawia montuję na samym froncie a Piotrek po cichu go wrzuca na tył choinki. No to ja go znów na widok wystawiam. I tak przez całe święta aż do dnia rozebrania choinki, gdy ów koszmarny paw ląduje na kolejny rok w kartonie z bombkami 😀

Niech zgadnę! U Ciebie jest elegancko i choinka posiada konkretny zestaw kolorystyczny, zgadłam? :)

Iza: Niezupełnie. Posiada kilka zestawów kolorystycznych :) Co roku kto inny decyduje w jakim kolorze lub zestawie kolorystycznym ubrana będzie choinka, więc co roku jest inaczej. Odnośnie samej choinki, to niestety ostatnimi laty mamy sztuczną. Po pierwsze, od wielu lat wyjeżdżamy na narty już w pierwszym dniu świąt, więc zawsze po powrocie do domu już w styczniu, zastawaliśmy zasuszonego drapaka. Swoje dołożyły również zwierzęta. Psu tak pachniało ogrodem i lasem, że nieraz potrafił się zapomnieć i centralnie choinkę obsikać, ale to jeszcze pół biedy. Najbardziej w kość dają koty. Szajbie kilka razy zdarzyło się choinkę przewrócić, bo się na nią wdrapała. Wprawdzie ostatnio na zimę tyje i przybiera formę kulistą, więc już nie za bardzo jej się chce latać po drzewach, ale kto ją tam wie. Natomiast Kapsel, na widok choinki i ozdób, dostaje kompletnego świra. Przy nim żadna choinka by nie przeżyła, gdyby moja córka nie doznała olśnienia, że koty nie lubią zapachu cytrusów. Ususzyłam zatem w piekarniku plastry pomarańczy i udekorowaliśmy nimi choinkę. Patent zadziałał, bo koty obraziły się na amen i nawet do niej nie podeszły, więc w tym roku znów będzie u nas cytrusowe drzewko :)

Pomału będę już kończyć, bo kuchnia mnie wzywa i trzeba ruszyć do garów, ale mam nadzieję, że nie każesz się prosić i wrzucisz fotkę tego pawia :) Ciekawość mnie zżera, o co z Piotrkiem tak zawzięcie walczycie, a korzystając z okazji chciałabym Wam oraz wszystkim naszym wspaniałym czytelnikom i sympatykom złożyć życzenia zdrowych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia.

Jagna: Wesołych Świąt Kochani :)

Ps. Skoro tak ładnie prosisz, to poniżej masz zdjęcie pawia. Tylko pamiętaj! Co się zobaczy tego się nie da odzobaczyć 😀

 

Szybki piernik z orzechami pekan

Szybki piernik z orzechami pekan

 

Dawno temu, gdy byłam młodą stażem kucharką domową, myślałam sobie naiwnie, że jakość dań jest zależna od czasu spędzonego w kuchni. Innymi słowy mówiąc, królewska uczta musi być poprzedzona kuchennym, wielogodzinnym poświęceniem. Płynąc bezmyślnie na fali tego absurdu produkowałam piernik staropolski dojrzewający i potem jak dziecinę kapryśną doglądałam przez dwa tygodnie, a to czy mu nie za zimno, nie za ciepło. A może za sucho albo zbyt wilgotno?

Paranoja jakaś, zwłaszcza, że piernik dojrzewający od zwyczajnego wcale lepszy nie jest 😀

My sobie dzisiaj zrobimy ekspresową wersję piernika, który jest aromatyczny, wilgotny i moim zdaniem zdecydowanie lepszy od dojrzewającego. Na przygotowanie potrzebujemy 15 minut a potem około 50 minut pieczenia. I koniec. Po robocie. Żadnego planowania na dwa tygodnie wcześniej i sprawdzania z drżącym sercem, czy nam wypiek na przykład nie spleśniał :)

Lista składników:

– 2 szklanki pszennej mąki

– 3 jajka

– 3 łyżki miodu

– szklanka cukru

-200 g masła

– słoik powideł (290 g)

– 3 łyżki przyprawy do piernika

– 3 łyżki niesłodzonego kakao

– płaska łyżeczka proszku do pieczenia

– garść orzechów pekan (albo włoskich)

– czekolada deserowa (na polewę)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Przystępujemy do działania :)

Do garnuszka wrzucamy masło, powidła, kakao, przyprawę do piernika i miód. Podgrzewamy do rozpuszczenia się masła i mieszamy na gładką masę. Odstawiamy, żeby ostygło a w tym czasie ucieramy jajka z cukrem (mikserem najszybciej). W misce łączymy mąkę z proszkiem do pieczenia z jajkami, cukrem i ostygniętym masłem z powidłami. Wyrabiamy łyżką na gładką masę, dosypujemy orzechy i już :)

Ciasto przelewamy do standardowej wielkości keksówki wyłożonej papierem do pieczenia i pieczemy przez 50 minut w temperaturze 170 stopni. Po upieczeniu i ostygnięciu smarujemy wierzch ciasta rozpuszczoną w kąpieli wodnej czekoladą deserową.

Piernik, dzięki temu, że powidła są wdane w ciasto jest wilgotny i ma cudowny smak. Oczywiście można go dodatkowo przeciąć wzdłuż i przesmarować dodatkową porcją powideł. Bo dlaczego by nie? :)

Smacznego!