Wegański sernik Kasi Hordyniec

Wegański sernik Kasi Hordyniec

image_pdfimage_print

Witajcie kochani czytelnicy!

Dzisiaj odwiedziła nas Kasia Hordyniec, autorka książki „Poza czasem szukaj”. Ma dla Was przepis na sernik jaglany napisany tak, że można boki zrywać 😀
Okazuje się, że w dzisiejszym wydaniu „Kuchni gości” przepis schodzi na dalszy plan. Najpierw się Wam jednak Kasia ładnie przedstawi.  Oddajemy jej głos :)

Jestem autorką powieści “Poza czasem szukaj” wydanej w tym roku przez Prószyńskiego i Ska. Od czternastu lat mieszkam w Donegalu, na północy republiki Irlandii. Pochodzę z Koszalina, ale mieszkałam też kilka lat w Warszawie, kolejne kilka w Siedlcach, gdzie zaczynałam w “Tygodniku Siedleckim” jako felietonistka. Potem kontynuowałam pisanie felietonów za granicą dla prasy polonijnej, głównie Tygodnika Polska Gazeta.

W Irlandii mieszkam w najmniej ucywilizowanym regionie, wokoło mam bezludne plaże, bezkresne przestrzenie i wąskie, ale za to prawie puste drogi. I surowy klimat. Wprawdzie są tu tylko dwie pory roku, a właściwie ostatnio jedna w dwóch odmianach – ciepła jesień i deszczowa jesień, więc nie brnę w zaspach i nie topię się w upałach, ale to tylko dobrze brzmi, tak naprawdę to klimat dla twardzieli.

Mam wieczny dylemat, co bardziej kocham – to moje pustkowie, czy twórczą i głośną Warszawę, czy moje rodzinne miasto Koszalin, a może Siedlce, gdzie też zostawiłam serce? Rzecz w tym, że gdziekolwiek nie zakotwiczę, nieważne, czy planuję tam być tylko na kilka lat, czy na całe życie, znajduję swoje ścieżki, ukochane miejsca, a wraz z tym wspaniałych ludzi, którzy po jakimś czasie stają mi się bliscy. I tak to już będzie – wieczna tęsknota, wieczne rozdarcie.

Powieść “Poza czasem szukaj” po części powstała z powodu takiej właśnie tęsknoty nie do opanowania. Opisywana w niej Warszawa, zdarzenia w tle, uliczki, knajpki, targi książki – wszędzie tam byłam, doświadczyłam, dokładnie w tym czasie, łatwo się zorientować kiedy, gdyż rozdziały stanowią kolejne dni maja 2014 roku.

Mam nadzieję, że zainteresuje Was historia Leny i Jula. Zapraszam do lektury i na moją stronę autorską.

kolaż2

A teraz obiecany przepis:

Wegański sernik jaglany

Po powrocie z Polski, gdzie promowałam swoją powieść, postanowiłam oczyścić organizm dietą wegańską do tego bezglutenową. Dostałam książkę żony słynnego kucharza, która promuje taką dietę po czterdziestce, a że ja już zaglądam w oczy pięćdziesiątce, pomyślałam, że to po prostu już ostatni moment, potem to już tytuł będzie nieaktualny. I ja nieaktualnie do oczyszczenia, czytaj odchudzenia, bo o to mi głownie chodziło.
Tylko jest jeden problem z takimi dietami, gdyż jestem strasznie słodko zębiasta i lubię ciasta (wychodzi na to, że na dodatek jestem poetką, wielbicielką rymów częstochowskich).
Najpierw próbowałam tę potrzebę ignorować, ale jak dostałam na łeb z rozpaczy, że nic tylko szczaw i szczaw przeplatany szpinakiem, ani chleba (uwielbiam), ani makaronu (od biedy taki z truskawkami załatwiłby sprawę), ani kurde w ogóle nic. Za to kaszy i ziemniaków aż nadto (zresztą pewnie i z tego powodu nie schudłam, taka przestroga na rzucających się na diety wegańskie z przyczyn nie etycznych, a dietetycznych właśnie).
Życzliwe dusze na FB podrzuciły mi w tym kryzysie pomysł na wegański sernik jaglany. Sernik bez sera, nadużycie, nie uważacie? Jestem wielbicielką serników wszelkich, stąd moje oburzenie.
No, ale ten jaglany też dobry i faktycznie taki udaje, jeśli ktoś jest beznabiałowy, nadaje się na ciasto na każdą okazję. Przepis jest zaczerpnięty z z fantastycznego bloga wegańskiego Ervegan.

Składniki na formę 15 cm
spód:
1 szklanka migdałów
ok. 5–7 sztuk suszonych daktyli
2 łyżki tahini (lub masła orzechowego)
1 łyżka wody
1 łyżka kakao (opcjonalnie)
1 łyżka oleju kokosowego (opcjonalnie)
masa:
½ szklanki suchej kaszy jaglanej (100 g)
50 ml syropu z agawy (a nawet mniej, gdyż „karmel” jest już wystarczająco słodki)
¾ soku z 1 cytryny
½ szklanki orzechów nerkowca namoczonych przez noc lub kilka godzin
góra:
szklanka suszonych daktyli (około 25 sztuk)
2 łyżki masła orzechowego
dodatki:
orzeszki, wiórki czekoladowe

1. Spód
Daktyle namocz we wrzątku przez 5 minut, a migdały zmiel na grube wióry (malakser, młynek). Namoczone daktyle zmiksuj na gładką pastę i połącz z migdałami, dodaj tahini i ewentualnie wody, aby masa się skleiła. Na wyłożoną folią spożywczą blachę wysyp migdałowy spód i ugnieć palcami. Odłóż do lodówki do schłodzenia.
2. Masa
Kaszę jaglaną przepłucz, następnie zalej około 2 szklankami wody (objętość kaszy do wody około 1 : 3,5–4) i gotuj na wolnym ogniu przez około 20 minut, aż kasza wchłonie całą wodę i mocno się rozklei, będzie bulgotać i pryskać (pod koniec można przykryć pokrywką).
2 łyżki kaszy jaglanej dodaj do namoczonych nerkowców i mocno je zblenduj na gładką masę, następnie dodaj do pozostałej kaszy i zblenduj wszystko na gładką masę, wlewając syrop z agawy (stopniowo) oraz sok z cytryny.
UWAGA: masa nie może być zbyt słodka, gdyż spód i polewa ciasta już są wystarczająco słodkie. Poprawne ugotowanie kaszy jest kluczowe, jeśli chodzi o zastygnięcie kaszy jako masy „serowej”; podczas miksowania będzie zasychać już na krawędziach garnka. Masę wylej na schłodzony wcześniej spód, przykryj folią aluminiową, by nie wyschła, i odstaw do ostygnięcia na noc.
3. Góra
Daktyle zalej wrzątkiem i mocz przez około 15 minut, następnie przełóż do naczynia blendera bądź malaksera i zmiksuj na gładką masę razem z masłem orzechowym. Możesz ewentualnie dodać wody pozostałej po moczeniu daktyli – aż do uzyskania pożądanej konsystencji (ja lubię, gdy się lekko klei).
Masę karmelową rozsmaruj na masie „serowej”, posyp solonymi orzeszkami i wiórkami czekoladowymi. Gotowe! Zajadaj, popijając dobrą kawą.

 

produkty
Nie będę udawać, że mój rodzinny, bo w mojej rodzinie to jaja na kopy, masło na kilogramy oraz cukier na tony. Takie pokolenie. Wszystkiego uczę się od zera na starość. Na co mi przyszło?
Opiszę tutaj tylko moje wrażenia z przygotowywania tego cuda techniki kulinarnej, czyli coś bez czegoś, co się nazywa jak to coś, czego nie ma, ale i tak smaczne, chociaż z czegoś, co zupełnie nie wygląda, że tam jest.
Nie wiem, czy to fakt, że przygotowanie dotyczyło zupełnie czegoś mi nieznanego wcześniej, czy po prostu stres debiutanta, ale burdel zrobiłam w kuchni taki, jakbym walczyła ze złodziejami dzieł sztuki, którzy pomylili domy i mają nadzieję na oryginał Młodzieńca Rafaela Santi. Byłam wymazana różnymi maziami również też. Poza tym miałam nadzieję na wtranżolenie połowy tego, co przygotowałam, przypominam, że byłam w histerii kulinarnej spowodowanej odstawieniem wszystkiego oprócz liści, korzeni i kasz, czyli mam usprawiedliwienie.  Okazało się, że najpierw muszę namoczyć orzechy nerkowca przez noc, można zalać wrzątkiem i wtedy zajmuje to godzinę góra dwie, ale kto to wiedział wtedy? W każdym razie nie ja. Potem – porzuć wszelkie nadzieje dzieweczko – nawet, jeśli we wrzątku te orzechy, to i tak „sernik” musi stać przez noc w lodówce, żeby się ściął. Nie wiem, skąd wzięłam siły na to, żeby nie wyjeść miękkiego gluta, tyle, że słodkiego.

kolaż1
W każdym razie doczekałam „jutra”. Brzmi trochę katastroficznie, co najmniej jakbym z Keanu Reevsem latała po Matrixie przez noc, i powiem Wam, że to warte każdego zachodu z mieleniem, ucieraniem, moczeniem, czekaniem – to coś niby z polewą „całkiem jak karmel”, jest rewelacyjne i zdrowie. Tylko jednego mu brakuje, można powiedzieć, że przy odchudzaniu kluczowa sprawa – nie jest niskokaloryczny. Nie jest nawet średnio kaloryczny. Jest słodki i ma kalorii milion, ale czasem można. A jak nie można, proszę mi tego absolutnie nie mówić.

20160627_201053

Na koniec mamy dla Was niespodziankę, czyli fragment powieści Kasi, osobiście przez nią i dla Was wybrany. Życzymy Wam miłej lektury :)

„Poza czasem szukaj”

– Juliusz, ten drugi mężczyzna, też jest ekonomistą. – Ledwie to powiedziała, wszystko do niej wróciło, znowu poczuła łzy napływające do oczu.

Kobieta od razu to zauważyła. Podreptała do kuchni, a za chwilę wróciła z dwoma talerzykami, na których pyszniły się ukrojone hojną ręką kawałki sernika.

– Czekałam, aż ci się pierogi uleżą, ale widzę, że potrzebny na już. Też przepis mojej babki, i też dobry na frasunek.

– Pani Michalino, u pani nawet nie można się przyzwoicie rozkleić. Widzę, że muszę przestać przejawiać przy pani oznaki słabości, bo mnie pani utuczy na amen.

– Jesteś, dziecko, akurat taka, jak trzeba. Nie grozi ci to, a już na pewno nie po jednym serniku. Jak znam życie, jutro pognasz do siłowni to wszystko spalić.

– Zaskoczę panią, nie chodzę do siłowni, nie biegam, nie ćwiczę, dlatego jestem taka niedoskonała.

– Co też ty mówisz, dziewczyno, jesteś taka apetyczna. Zresztą, co ja cię będę przekonywać, mnie i tak nie uwierzysz. Ale, ale, ja chyba widziałam tego twojego Juliusza. Czy nie on czekał na ciebie dzisiaj rano? Taki postawny mężczyzna, szpakowaty. Wybacz, kochaneczko, tę uwagę, ale za młody to on nie był. Wracałam akurat z kościoła i zwrócił moją uwagę, bo ja tu pięćdziesiąt lat mieszkam i znam wszystkich, a jego jeszcze nie widziałam.

– Pani Michalino, w tym rzecz, że on taki inny, dojrzały, dlatego nie spodziewałam się od niego takiego obrotu spraw. Zaskoczyło mnie, że najpierw jeden komunikat, a potem zupełnie inny, radykalna zmiana.

– Wybacz, że to mówię, ale jesteś pewna, że dobrze go zrozumiałaś? Bo trzeba ci wiedzieć, że większość nieporozumień bierze się z braku komunikacji. Nieważne bowiem jest, co powiedziała osoba A do osoby B, ale co osoba B zrozumiała z tego, co powiedziała osoba A. Intencje mogą być inne, a odbiór inny. Stąd moje pytanie.

– Jestem pewna, ale żeby to wytłumaczyć, musiałabym się do czegoś przyznać, a trochę mi wstyd.

– Jeśli boisz się, że mnie czymś zgorszysz, to przypominam ci, że mam ponad osiemdziesiąt lat i będzie ci trudno. Jeśli to ci rozjaśni sprawę i pomoże, to wal śmiało.

Lena roześmiała się głośno, język starszej pani był nader młodzieżowy jak na jej wiek. Powiedziała jej o tym.

– A bo widzisz, kochaneczko, przez wiele lat udzielałam się w takiej piwnicy, którą prowadzili młodzi psycholodzy dla trudnej młodzieży. Uczyłam dziewczyny szycia, a właściwie przerabiania ciuchów na takie, żeby były po ich myśli. Jestem krawcową na emeryturze, kiedyś to był zawód, nie to, co teraz. Przychodziły do mnie żony generałów, partyjnych działaczy, szyłam na bale, na rauty. Warszawskie elegantki nie mogły niczego kupić w sklepach, brało się z „Burdy” wykroje i wyczarowywałam im kreacje.

– I to te dziewczyny nauczyły panią tak się wyrażać?

– Jak się siedzi przy stole i dłubie igłą w materiale, patrzy się na ręce, a nie w oczy rozmówcy, to się dużo rozmawia o życiu, o tym, co kogoś boli, bo wtedy łatwiej. One mi się zwierzały, czasem coś poradziłam, czasem tylko chodziło o to, żeby ktoś wysłuchał. A ja słuchać umiem, przecież klientki latami przyjmowałam, przesiadywały u mnie, opowiadały o swoich problemach, między sobą dyskutowały, weszło mi w krew.

– Dobrze, więc wytłumaczę, o co chodzi. Otóż od początku było między nami bardzo mocne przyciąganie, jakby to powiedzieć… – Lena zagryzła wargę.

– Fascynacja seksualna, czy tak? – Pani Michalina pomogła jej wybrnąć.

Lena spojrzała na nią z wdzięcznością.

No dobra, miał być koniec, ale nie możemy sobie darować, by nie przemycić recenzji powieści, która ukazała się na łamach portalu literackiego Fahrenheit :)

 

  • Ewa

    Nie wiem czy bede miala sile to wszystko moczyc, mielic i jeszcze czekac 24h az dojdzie 😉
    Jedno jest pewne, usmialam sie do lzow :-) i widzialam siebie w podobnym „burdlu” kuchennym. Kacha jestes niemozliwa! Kissy :-*

  • Jagna Rolska

    Przepis czasem schodzi na dalszy plan, nieprawdaż? 😀

    • Ewa

      Dokladnie tak :-)

Comments are closed.